Σήμερα γῆ καὶ Οὐρανὸς πανηγυρίζουν, ὑμνοῦν καὶ δοξάζουν τὸ ἀμέτρητο πλῆθος τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἑορτὴ ὅλων τῶν Ἁγίων ποὺ εὐαρέστησαν στὸ Θεό, ἀπὸ ὅλες τὶς χῶρες τῆς γῆς καὶ στὴ διάρκεια ὅλων τῶν αἰώνων.
Πολλῶν ἐξ αὐτῶν γνωρίζουμε τὰ ὀνόματα καὶ τοὺς τιμοῦμε τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τους, κάθε χρόνο. Τῶν περισσοτέρων ὅμως δὲν γνωρίζουμε τὰ ὀνόματα, γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας καθιέρωσε νὰ τοὺς τιμοῦμε ὅλους μαζὶ σήμερα. Ἐπέλεξε δὲ ἡ Ἐκκλησία νὰ ἑορτάζονται ὅλοι οἱ Ἅγιοι τὴν Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή, γιατί μὲ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔφθασαν στὴν κατάσταση τῆς ἁγιότητας.
Εἰδικότερα, ὅπως ἀναγράφει τὸ Συναξάριον τῆς Ἑορτῆς, ἑορτάζουμε σήμερα ὅσους ἁγίασε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα: Τὰ Ἐννέα Τάγματα τοῦ Ἁγγελικοῦ κόσμου, τοὺς Προπάτορες τοῦ Κυρίου, Πατριάρχες καὶ Προφῆτες, ποὺ ἀναφέρονται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη· τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους· τοὺς Μάρτυρες· τοὺς Ἱεράρχες· τοὺς Ἱερομάρτυρες καὶ Ὁσιομάρτυρες· τοὺς Ὁσίους καὶ Δικαίους καὶ ὅλους τοὺς ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, ποὺ ἁγίασαν καὶ τὰ ὀνόματά τους παραμένουν ἄγνωστα σὲ μᾶς. Ὑπεράνω δὲ ὅλων τῶν Ἁγίων τιμοῦμε τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον Μαρίαν.
Τὸ Συναξάριον ἐπίσης γράφει ὅτι, ἕνας ἀκόμη λόγος ποὺ καθιερώθηκε ἡ σημερινὴ ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων εἶναι νὰ ἐρεθιστοῦμε κι ἐμεῖς νὰ ἀναλάβουμε παρόμοιον ἀγῶνα μὲ τοὺς Ἁγίους, ἀνάλογα βέβαια μὲ τὶς συνθῆκες στὶς ὁποῖες ζεῖ καθένας, ἀλλὰ μὲ τὸν ἴδιον ζῆλον καὶ προθυμία, γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε τὴν ἁγιότητα.
Κάποιοι, ὅταν ἀκούσουν ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε νὰ γίνουμε ἅγιοι τρομάζουν: Ἐγὼ ἕνας ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος μπορῶ νὰ γίνω ἅγιος! Νομίζουν ὅτι καλοῦνται νὰ γίνουν Ἅγιοι σὰν τὸν Ἅγιο Νικόλαο ἢ τοὺς ἄλλους περίφημους Ἁγίους, ποὺ κάνουν θαύματα. Ἡ προτροπὴ νὰ γίνουμε ἅγιοι δὲν σημαίνει νὰ γίνουμε θαυματουργοὶ ἅγιοι! Ἀλλὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ ἔργα του καὶ νὰ συνδεθοῦμε μὲ τὸν Χριστὸ (Οἱ μεγάλοι Ἅγιοι ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ χάρισμα τῶν Θαυμάτων ὡς καρπὸν τῶν μεγάλων πνευματικῶν ἀγώνων τους, ὥστε νὰ βοηθοῦν κι ἐμᾶς).
Ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ διεκρινίσουμε, ὅτι ὅταν ὁ Θεός μας λέγει “Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιὸς εἰμι» (Λευϊτ. 20,7· Α΄ Πέτρ. 1,16) μᾶς καλεῖ νὰ κόψουμε κάθε σχέση μὲ τὸν διάβολο καὶ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ συνδεθοῦμε μὲ πίστη, ἀγάπη καὶ ἀφοσίωση μὲ τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ τηροῦμε τὸ θέλημά Του. Δὲν μᾶς καλεῖ ἀπὸ μόνοι μας νὰ γίνουμε ἅγιοι.
Ὁ μόνος Ἅγιος εἶναι ὁ Θεός. Ὅποιος βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ἑνώνεται μὲ τὸν Θεὸ μετέχει τῆς ἁγιότητος τοῦ Θεοῦ. Τὸ εἶπε ὁ Θεός: “Ἐγώ Κύριος ὁ ἁγιάζων ὑμᾶς” (Λευϊτ. 20,8).
Μπορεῖ κάποιος νὰ μιλάει θαυμάσια γιὰ τὸν Χριστό, νὰ κάνει πολλὲς ἐλεημοσύνες, μεγάλες δωρεὲς στὶς ἐκκλησίες, νὰ μὴ λείπει ἀπὸ καμμία Θ.Λειτουργία ἢ Ἱερὰ Ἀκολουθία, ἀκόμη καὶ θαύματα νὰ κάνει. Ἀλλά, ἂν μὲ αὐτὰ ἐπιδιώκει νὰ τὸν ἐπαινοῦν οἱ ἄνθρωποι, καὶ νὰ τὸν θεωροῦν ἅγιο, ὅπως ἔκαναν οἱ Φαρισσαῖοι, καὶ δὲν τὰ κάνει γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς τὸν ἀγνοεῖ τελείως. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος: Τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως πολλοὶ θὰ μοῦ ποῦν: “Κύριε, Κύριε, δὲν προφητέψαμε στὸ ὄνομά σου; Δὲν διώξαμε δαιμόνια στὸ ὄνομά σου; Δὲν κάναμε τόσα θαύματα στὸ ὄνομά σου;”Και τότε θὰ τοὺς πῶ κι ἐγώ: “ποτὲ δὲν σᾶς ἤξερα· φύγετε μακρυὰ μου σεῖς ποὺ ἀντιστρατεύεστε στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ” (Μάτθ. 7,22-23). Ἀλλοίμονο σ’ ἐκεῖνον, ποὺ ἀκούγοντας τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων, θὰ πιστέψει ὅτι ἔγινε ἅγιος!
Ὁ πραγματικὰ ἁγιασμένος ἄνθρωπος ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός. Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Μεγάλο Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν Παῦλο, ποὺ στὰ τελευταῖα τῆς ζωῆς του ἔγραφε ὅτι εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἁμαρτωλὸς τοῦ κόσμου. (βλ. Α’ Τιμ. 1,16) Καὶ ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Πορφύριος, ὅταν τὸν ἐπαινοῦσαν οἱ ἄλλοι ἔλεγε: “εἶμαι ἕνας παλιοτενεκές” !
Ἀδελφοί μου, ἀκριβῶς αὐτὴ τὴ συναίσθηση πρέπει νὰ ἔχουμε ὅλοι· ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα. Δὲν ὑπάρχει στὴ γῆ ἄνθρωπος ἀναμάρτητος. Καὶ οἱ Ἅγιοι, ποὺ γιορταζουμε σήμερα, δὲν ἔζησαν στὴ γῆ αὐτὴ χωρὶς ἁμαρτίες. Κάποιοι μάλιστα καὶ κάποιες ἔζησαν πολὺ βρώμικη ζωὴ καὶ στὴν κοινωνία ἦταν γνωστοὶ γιὰ τὴν ἀμαρτωλότητά τους. Ἀλλὰ μετανόησαν εἰλικρινά. Ἀγωνίστηκαν, θεραπεύτηκαν, καθαρίστηκαν μὲ τὰ ἁγιαστικὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, φωτίστηκαν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἔφθασαν στὴ θέωση, καὶ σήμερα τοὺς τιμοῦμε καὶ τοὺς προσκυνοῦμε ὡς Ἁγίους.
Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, καταλαβαίνουμε ὅτι σὲ ὅποια κοινωνική, μορφωτική, ἤ ἠθικὴ κατάσταση καὶ ἂν βρισκόμαστε μποροῦμε, ἂν τὸ θελήσουμε, νὰ ἀγωνιστοῦμε νὰ φθάσουμε στὴν ἁγιότητα. Ἡ ἁγιότητα βιώνεται μὲ τὴν ἐνέργεια καὶ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν συνεργεῖα τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἁγιαστικὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι δεδομένη. Μᾶς τὸ βεβαιώνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: “Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ γίνετε ἅγιοι” (Α’ Θεσ. 4,3). Γι’ αὐτὸ ἵδρυσε τὴν Ἁγία Ἐκκλησία, ὥστε μὲ τὰ ἁγιαστικὰ Μυστήρια, τὴν διδαχή, τὴν ποιμαντικὴ μέριμνα τῶν Ποιμένων της καὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα μέσα ποὺ χρησιμοποιεῖ νὰ μᾶς καταστήσει ἁγίους. Ὁ Θεὸς λοιπὸν τὸ θέλει. Πρέπει νὰ τὸ θελήσουμε κι ἐμεῖς. Γι’ αὐτὸ πάλι μᾶς προτρέπει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: “Νὰ ἐπιδιώκετε τὴν ἁγιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία κανεὶς δὲν θ’ ἀντικρύσει τὸν Κύριο” (Ἔβρ. 12,14).
Ἂς ἐμπνευσθοῦμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας ποὺ γιορτάζουμε σήμερα καί, μὲ τὶς πρεσβεῖες τους, ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ βήματά τους. Ἀμήν.
