Τὸ Βίντεο τῆς ἡμέρας

Τὸ Ἠχητικὸ τῆς ἡμέρας

Ψηφιακὴ Βιβλιοθήκη
Δεῖτε όλα τα κείμενα
Ἀναζήτηση κατὰ:

Ἡ Φωτογραφία τῆς ἠμέρας

Ὁ Θεός δὲν ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ζῆ μόνο ἐδῶ, στὴν γῆ. Τὸν ἔπλασε, γιὰ νὰ ζῆ μὲ τὸν Θεό. Καὶ ἐν τῷ Θεῷ. Καὶ νὰ ζῆ ὄχι γιὰ ἑκατό ἤ χίλια χρόνια, ἀλλά νὰ ζῆ αἰώνια. (Ἰννοκέντιος Μόσχας)


Ὄξινος Μανδύας
Παρεμβάσεις
Προνομιοῦχοι στό κάτεργο, τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
Από τότε που η λέξη Ελλάδα σηματοδοτεί κράτος, όχι πολιτισμό, ο εγχώριος πολιτικός λόγος είναι μονόλογος της εξουσίας. Κομπασμοί και αυταρέσκεια του κόμματος που κέρδισε τις εκλογές, αμυντικές μυθοπλασίες εντυπωσιασμού η αντιπολίτευση. Οσο πιο μικρονοϊκές οι στελεχώσεις των κομμάτων, τόσο η σπουδαιοφάνεια πλεονάζει, καμουφλαρισμένη με κενολογία διακηρύξεων, πομφόλυγες επαγγελιών. Διακόσια χρόνια τώρα, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, μιλάνε την ίδια, ανάλλαχτη, ναρκισσιστική και α-νόητη γλώσσα, που τρέφει την αντιδικία σαν αυτοσκοπό. Με τα χρόνια, η α-νοησία έχει φτάσει στο ζενίθ – πολιτικοί και πολίτες, άρχοντες και αρχόμενοι, ... ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ
Ἀντιλεγόμενα

Η νόσος ως εξομολόγηση

Του Ηλία Μαγκλίνη

Η δημόσια αναγγελία μιας πάθησης, ενός κατεξοχήν ιδιωτικού γεγονότος, έχει τη δική του σημασία. Ειδικά όταν προέρχεται από δημόσιο πρόσωπο.

Οι πρόσφατες περιπτώσεις των κυρίων Φώφης Γεννηματά και Ντόρας Μπακογιάννη είναι χαρακτηριστικές (επί τη ευκαιρία, να ευχηθούμε από καρδιάς και στις δύο καλή δύναμη με τη βεβαιότητα ότι όλα θα –και όχι να– πάνε καλά). Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις, ιδίως όταν η νόσος είναι ο καρκίνος.

Εδώ να πούμε ότι είναι απολύτως θεμιτό και κατανοητό κάποιος να επιθυμεί να διατηρήσει αυστηρά ιδιωτική μια τέτοια προσωπική, ή οικογενειακή, περιπέτεια υγείας.

Από την άλλη, μια τέτοια δημόσια ομολογία, δυνητικά έστω, μπορεί να κάνει κάποιους να μη νιώθουν μόνοι, να ξεφοβηθούν λίγο. Μια άβυσσος χωρίζει συχνά τη νόσο από την ίαση, αλλά επίσης συχνά μια πολύ λεπτή γραμμή χωρίζει την απελπισία της νόσου από την πίστη στην ίαση.

Με αυτό, θέλω ακόμα μία φορά να τονίσω ότι μια νόσος όπως ο καρκίνος (ή άλλες αυτοάνοσες, χρόνιες παθήσεις) είναι μεν ιδιωτική υπόθεση, όμως έχει (ή μπορεί να έχει) μια ευρεία, δημόσια διάσταση: πολλοί τον έχουμε πάθει, πολλοί μπορεί να τον πάθουμε, όλοι (μα όλοι) είμαστε ευάλωτοι στην αρρώστια και, βέβαια, όλοι κάποτε θα πεθάνουμε, είτε από αυτήν είτε από κάτι άλλο.

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν τολμούν να ψελλίσουν τη λέξη. Καρκίνος. Μια αρχαϊκή αντίδραση εδραιωμένη σε μιαν απόκρυφη πεποίθηση (κατάλοιπο αιώνων) ότι μη προφέροντας τη λέξη ξορκίζουμε το κακό. Εξυπακούεται πως ό,τι βοηθάει τον καθένα είναι ιερό και σεβαστό. Και κάθε σχετική πίεση είναι αθέμιτη. Ωστόσο, το να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου ποτέ δεν βοήθησε. Και σίγουρα δεν υπάρχουν ξόρκια. Αντίθετα, υπάρχει η έννοια του μοιράζεσθαι, όχι μόνο χαρές, αλλά και αγωνίες, πόνους.

Ο ανθρώπινος βίος είναι γεμάτος από ιστορίες ανθρώπων που νοσούν. Που φτάνουν στην ίαση ή πεθαίνουν. Η αφήγηση μπορεί να είναι θεραπευτική, ψυχικά έστω, σίγουρα παρηγορητική. Η αφήγηση γίνεται κοινός τόπος μεταξύ των ανθρώπων, υγιών και νοσούντων, γίνεται κοινότητα. Ακόμα και οι αφηγήσεις όσων δεν τα κατάφεραν. Η μνήμη τους έχει κάτι που απαλύνει τρόμους και ανατριχίλες. Εστω και πρόσκαιρα.

Είναι η αρχή του συμπάσχειν. Εστω και με έναν καλό λόγο. Μια ζεστή κουβέντα. Μια ευχή. Μια σκέψη. Μια προσευχή. Το «κακό το πράγμα» δεν είναι ο καρκίνος. Συχνότερα είμαστε εμείς που εθελοτυφλούμε μέσα σε μιαν αυταρέσκεια ψευδεπίγραφης αθανασίας. Ουδείς άτρωτος: ερωτευμένοι ή μη, εικοσάρηδες ή μη, βολεμένοι ή μη, υπάρχει μια αδυσώπητη ισότητα από την τυφλή φύση που δεν έχει να κάνει με κοινωνικές τάξεις αλλά με την ίδια μας τη θνητότητα.

Φυσικά, το «κάθε φτωχός και η μοίρα του» έχει πάντοτε τη βαρύτητά του. Τουλάχιστον ως προς την αξιοπρέπεια της περίθαλψης, κεφαλαιώδες στοιχείο σε μια περιπέτεια υγείας. Αλλά στο βάθος, κάθε σάρκα και κάθε αίμα είναι έρμαια φθοράς και εντροπίας. Σημασία έχει να υπάρχει ψυχή.

Πηγή:  Ἐφημερίδα Καθημερινή  20/10/2021

Πατήστε οπουδήποτε πάνω στα σημεία για να μεγενθύνετε

 

Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε πολλές αρρώστιες

Οσιου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

 

Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε πολλές αρρώστιες. Πολλές φορές του λέω: «Χριστέ μου, η αγάπη σου δεν έχει όρια». Το πώς ζω, είναι ένα θαύμα. Μέσα στις άλλες μου αρρώστιες έχω και καρκίνο στην υπόφυση… Πονάω φοβερά. Προσεύχομαι όμως σηκώνοντας τον Σταυρό του Χριστού με υπομονή… Πονάω πολύ, υποφέρω, αλλά είναι πολύ ωραία η αρρώστιά μου. Την αισθάνομαι ως αγάπη του Χριστού. Κατανύγομαι και ευχαριστώ τον Θεό! Είναι για τις αμαρτίες μου… Είμαι αμαρτωλός και προσπαθεί ο Θεός να με εξαγνίσει. Όταν ήμουν δεκαέξι χρονών παρακαλούσα τον Θεό να μου δώσει μια βαριά αρρώστια, έναν καρκίνο, για να πονάω για την αγάπη Του και να Τον δοξάζω μέσα από τον πόνο… Ο Θεός δεν λησμόνησε το αίτημά μου και μου έδωσε αυτήν την ευεργεσία μετά από τόσα χρόνια! Τώρα δεν παρακαλώ τον Θεό να μου πάρει αυτό που Του ζήτησα. Χαίρομαι που το έχω, για να γίνω και εγώ συμμέτοχος στα πάθη Του από την πολλή μου αγάπη. Έχω την παιδεία του Θεού. «Ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει». Η αρρώστια μου είναι μία ιδιαίτερη εύνοια του Θεού που με καλεί να μπω στο μυστήριο της αγάπης Του… Γι’ αυτό δεν προσεύχομαι να με κάνει ο Θεός καλά. Προσεύχομαι να με κάνει καλό.

Πατήστε οπουδήποτε πάνω στα σημεία για να μεγενθύνετε

Κοινωνικὴ Ἔρευνα
151
Πιστεύετε ὅτι οἱ πολιτικές ἰδεολογίες κάθε μορφῆς καί ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀξία





Εἰκονολόγιο