Όσον ο άνθρωπος απλοποιείται, Θεοποιείται. Γίνεται άκακος, ταπεινός, πράος, ελεύθερος.

(Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής)

Ο σατανάς είναι έμπορος οπτικών ειδών. Μας βάζει να φοράμε δικά του γυαλιά, με τα οποία βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων μεγεθυμένα, ενώ τα δικά μας λάθη τα σμικρύνει.

(Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας)

Για μας, που σταθερά και ακλόνητα πιστεύουμε στην πρόνοια του Θεού, ακόμα και η χειρότερη αναποδιά δεν είναι παρά μια κίνηση του χεριού Εκείνου, του Κυρίου μας, που δεν κουράζεται ποτέ να ελκύει τον άνθρωπο στο δικό Του δρόμο προς την αιωνιότητα. Και δεν κουράζεται ποτέ να δείχνει αυτό το δρόμο. (Όσιος Μακάριος της Όπτινας)

Για να διατηρήσεις τη ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου. (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Μη νομίζετε ότι, επειδή ο πόθος σας είναι άγιος, έχετε δικαίωμα να παραπονιέστε, όταν οι προσευχές σας δεν εισακούονται. Ο Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που εσείς δεν γνωρίζετε. Να ειρηνεύετε λοιπόν και να επικαλείστε το Θεό.

(Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως)

Η ζωή αυτή είναι διαφορετική απ’ τη ζωή των ανθρώπων. Είναι χαρά, είναι φως, είναι αγαλλίαση, είναι ανάταση. Αυτή είναι η ζωή της Εκκλησίας, η ζωή του Ευαγγελίου, η Βασιλεία του Θεού. «Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστίν» (Λουκ. 17, 21). Έρχεται μέσα μας ο Χριστός κι εμείς είμαστε μέσα Του.

(Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός και σου κτυπά· τον βάζεις να καθίση στο σαλόνι της ψυχής σου και συ, απορροφημένος με τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο Επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανισθείς, περιμένει και όταν πλέον αργήσεις πολύ, σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι είσαι τόσον απησχολημένος που του απαντάς από το παράθυρον. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξεις.

(Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής)

Το διάβολο μόνο η ευχή τον καίει και η νηστεία του κόβει τα νεύρα, τον ξενευρίζει.

(Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής)

Αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου, αυτόματα θα τακτοποιηθούν και τα εξωτερικά.

(Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)

Τίποτε πιο ψυχρό από χριστιανό που δεν σώζει άλλους.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Να παίρνουμε την θλίψη όλη και να την βάζουμε στα πόδια του Χριστού. Γιατί Εκείνος στον Σταυρό, σταυρώθηκε και για τις αμαρτίες μας, και για την θλίψη μας, και για τα προβλήματά μας, και για την μαυρίλα της ψυχής μας, για να την κάνει άσπρη.

(Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη)

Η ελεημοσύνη δεν περιορίζεται τοπικά ή χρονικά, αλλά, ως καθήκον έμπρακτης αγάπης, βρίσκεται παντού και παρηγορεί όπου και όταν η περίσταση το απαιτεί.

(Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου, θα φοβηθεί μόνο τον δικό του Δεσπότη. Και εκείνος που δεν φοβάται ακόμη Αυτόν, φοβάται πολλές φορές την σκιά του.

(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)

Όταν πηγαίνεις να κάνεις το χρέος σου, την προσευχή, να πηγαίνεις με μεγάλη ταπείνωση, ζητώντας το έλεος του Θεού. (Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής)

Όταν πρωτοπήγα στο Γέροντα Ιωσήφ, από την πρώτη μέρα αμέσως άρχισε την επίβλεψή του, άρχισε τη θεραπεία του. Και με μεταχειριζόταν αυστηρά· με ήλεγχε συνέχεια, με μάλωνε, και με κούραζε αρκετά, διότι ήμουν αδύνατος ψυχικά. ( Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας )

Ναός της Θείας Χάριτος είναι όποιος ενθυμείται πάντοτε το Θεό!…Το να θέλεις το καλό, είναι δικό σου. Το να πράξεις όμως το καλό είναι του Θεού…Η ανάπαυση του σώματος βλάπτει μόνον τους νέους. Η μη προσοχή των αισθήσεων και τους γέροντες!… (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Η σύγχρονη και πλανεμένη, απατηλή παιδεία, απομακρύνει από το αληθινό φως, που «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον», δεν το προσεγγίζει. Χωρίς τον Χριστό, κάθε παιδεία είναι μάταιη.

(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

Είναι εντροπή, είναι αμαρτία, ημείς οι Έλληνες να περιμένωμεν να μας ειρηνεύσουν εκείνοι τους οποίους εξημερώσαμεν, να ρυθμίσουν τα οικιακά μας οι ξένοι.

(Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης)

Το να έχει παράπονο ο άνθρωπος από τον άλλον άνθρωπο, είναι πνευματική ασθένεια. Μόνον από ένα πράγμα πρέπει να έχομε παράπονο. Από τον εαυτόν μας. Ποτέ ο άνθρωπος να μην πει:- Ξέρεις έχω παράπονο.

(Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

Κακομάθαμε, στραβομάθαμε, συνηθίσαμε στο ανίερο, το αλλότριο, το ξένο. Δίχως προφάσεις, δίχως δικαιολογίες θα πρέπει να ομολογήσουμε τα όποια λάθη μας. Η μετάνοια θα δώσει εσωτερική ειρήνη, καρδιακή χαρά, ποιότητα ζωής.

(Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης)

Ο άνθρωπος που θ’ αποφασίσει να ζήσει την εσωτερική ζωή, πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού που είναι και η αρχή της σοφίας (Παροιμ. 1, 7). (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Αυτά τα οποία τέρπουν τους άλλους ανθρώπους, για τους πιστούς είναι σκύβαλα. Ο Χριστός αλλάζει τα «γούστα». Ο αναγεννημένος άνθρωπος έχει άλλη χαρά. Δεν τον τραβούν, δεν τον τέρπουν αυτά. Κι αν κάποτε κάνει κάτι, το κάνει επειδή παρασύρεται, όχι διότι τον γεμίζει.

(Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Και τι είναι ένας λόγος, που θα πω ή μία σκέψη να την σκεφθώ; Ναι, αλλά η μία σκέψη θα φέρει την άλλη και ο ένας λογισμός τον άλλο, η μία υποχώρηση την άλλη κι έτσι, σιγά-σιγά γίνεται ο άνθρωπος εμπαθής.

(Αββάς Δωρόθεος)

Πάντα βοηθά ο Θεός, πάντα προφθάνει, αλλά θέλει υπομονή. Ακούει αμέσως όταν φωνάζουμε, αλλά όχι κατά τη δική μας γνώμη.

(Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής)

Η αγιότητα είναι ο σκοπός της υπάρξεώς μας. Πλασθήκαμε για να γίνουμε άγιοι. Αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονάμε. Η αποτυχία αυτής της πραγματώσεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία του ανθρώπου.

(Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης)

Η αγάπη είναι σύζυγος των αγγέλων, σύντροφος των πατέρων, ομοτράπεζη των προφητών, συναθλήτρια των μαρτύρων. Η αγάπη ομολογεί τον Πατέρα, προσκυνεί τον Υιό και δοξολογεί το Άγιο Πνεύμα. Η αγάπη δεν διαιρεί την ομοφωνία της Τριάδος.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Η ακατανίκητη ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία πρέπει να διοχετευθεί σωστά. Πρώτα-πρώτα να πιάσουμε κουβέντα με αυτόν τον άγνωστο εαυτό μας. Κουβέντα ειλικρινή, τίμια, θαρρετή. Να βρούμε στα βάθη μας την κρυμμένη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων. Κουβέντα πρόσωπο προς πρόσωπο, δίχως προσωπείο, με τον ένα, μόνο, αληθινό, ζωντανό φίλο, Πατέρα Θεό.

(Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης)

Φρικτή σκληρότητα δείχνει στον εαυτό του όποιος απορρίπτει την μετάνοια. Τρομερή ασυμπάθεια, μίσος εναντίον του εαυτού του έχει όποιος παραμελεί την μετάνοια. Όποιος είναι σκληρός με τον εαυτό του, δεν μπορεί να μην είναι σκληρός και με τον πλησίον. Όποιος σπλαχνίζεται τον εαυτό του με την αποδοχή της μετάνοιας, γίνεται συνάμα σπλαχνικός και με τον πλησίον. (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

Από την αγία Γραφή έχουμε μάθει δύο είδη πλούτου. Ο ένας είναι αξιοθαύμαστος και ο άλλος αξιοκατάκριτος. Και ο πλούτος των αρετών είναι θαυμαστός, ενώ ο υλικός και γήινος κατακρίνεται. Γιατί ο μεν ένας γίνεται κτήμα της ψυχής, ο δε άλλος είναι επιτήδειος για να εξαπατά τις αισθήσεις. Γι’ αυτό ο Κύριος απαγορεύει να θησαυρίζουμε αυτόν, επειδή βρίσκεται εκτεθειμένος στα σκουλήκια για τροφή και τον επιβουλεύονται οι κλέφτες (Ματθ. 6,19). Επιβάλλει δε να δείχνουμε προθυμία για τον πλούτο των ανωτέρων αγαθών, που η δύναμη της φθοράς δεν τον αγγίζει. Κι όταν λέγει σκουλήκια και κλέφτες, υπονοεί εκείνον που καταστρέφει τους θησαυρούς της ψυχής. (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)

Όταν συναναστρέφεσαι με πνευματικό άνθρωπο, τότε παίρνεις, ωφελείσαι πνευματικά.

(Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)