Ποιοί ἦταν οἱ Ἀπόστολοι καὶ πῶς πέθαναν;
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει:
«Ὁ Θεὸς ἐμᾶς τοὺς ἀποστόλους μᾶς ἔβαλε, σὲ ὅλη μας τὴν ζωὴ νὰ μοιάζουμε μὲ καταδίκους σὲ θάνατο, ποὺ περιμένουν τὴν ἐκτέλεση• σὰν νὰ εἴμαστε οἱ χειρότεροι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου! Μέχρι τὴν στιγμὴ αὐτὴ δὲν ἔχομε ὄχι νὰ διασκεδάσωμε, ἀλλὰ οὔτε νὰ φᾶμε. οὔτε νὰ πιοῦμε, οὔτε νὰ ντυθοῦμε! Ἔχομε καταντήσει καρπαζοεισπράκτορες. Τρέχομε ἀπὸ τόπο σὲ τόπο. Καὶ ζοῦμε μὲ τὸν ἱδρῶτα μας. Μὲ τὸν κόπο τῶν χειρῶν μας. Μᾶς βρίζουν. Μᾶς κατατρέχουν. Μᾶς βλασφημοῦν. Καταντήσαμε τὰ σκουπίδια τοῦ κόσμου. Ζοῦμε μὲ τὴν κοινὴ καταφρόνηση ὅλων. Σὰν νὰ εἴμαστε καθάρματα» (Α’ Κορινθ. 4,9-13)!
Κάπως ἔτσι ἔζησαν οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἐπῆγαν νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πολιτισμένα μέρη τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου!
Ἐκεῖνοι ποὺ ἐπῆγαν στὴν Σκυθία, στὴν Αἰθιοπία καὶ στὶς Ἰνδίες, πόσο χειρότερο θὰ ὑπέφεραν!
Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ εἰποῦμε: Ἔζησαν σὰν σκυλιά!
Καὶ πῶς ἀπέθαναν; Σὰν κακοῦργοι!
Ὅλοι μὲ οἰκτρὸ θάνατο. Καὶ ὅλοι προτίμησαν τὸν θάνατο, παρὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους: Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός. Ὅτι σταυρώθηκε γιά μᾶς. Ὅτι ἐτάφη. Ὅτι ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. Ὅτι κάθεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός . Ὅτι θὰ ἔλθη πάλι, νὰ κρίνῃ ζῶντας καὶ νεκρούς.
Ἀρκοῦσε νὰ ἀρνηθοῦν αὐτὴν τὴν πίστη, ὄχι μόνο γιὰ νὰ γλυτώσουν τὸν θάνατο, ἀλλὰ καὶ νὰ ζήσουν ζωὴ ἀνέσεως καὶ χαρᾶς. Μὰ ὅλοι προτίμησαν τὸν θάνατο. Ὅλοι!
Καὶ τί θάνατο;
Τὸν Πέτρο• τὸν ἐσταύρωσαν!
Τὸν Ἀνδρέα• τὸν ἐσταύρωσαν.
Τὸν Ματθαῖο• τὸν ἔκαυσαν ζωντανὸ σὲ ἕνα καμίνι.
Τὸν Ἰάκωβο• τὸν ἔσφαξαν μὲ μαχαίρι.
Τὸν Σίμωνα τὸν Ζηλωτὴ• τὸν ἐσταύρωσαν.
Τὸν Φίλιππο• τὸν ἐκρέμασαν ἀνάποδα.
Τὸν Ἰάκωβο τόν του Ζεβεδαίου• τὸν ἔσφαξαν.
Τὸν Βαρθολομαῖο• τὸν ἐσταύρωσαν.
Τὸν Ἰούδα τον Θαδδαῖο• τὸν ἐσκότωσαν μὲ τόξα.
Τὸν Θωμᾶ• τὸν ἐσκότωσαν στὸ σημάδι μὲ τόξα.
Τὸν Ματθία• ἀπέθανε ἀπὸ βασανιστήρια.
Ὁ μόνος ποὺ πέθανε φυσικὸ θάνατο εἶναι ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.
Καὶ ἀπέθαναν ὅλοι ἤρεμα.
Χωρὶς νὰ ζητοῦν ἐκδίκηση.
Χωρὶς νὰ ὑψώνουν τὶς γροθιές τους, ἐναντίον τῶν βασανιστῶν τους.
Χωρὶς νὰ καταρῶνται.
Ἀντίθετα.
Συγχωροῦσαν ὁλοψύχως τοὺς ἐκτελεστές τους.
Καὶ προσεύχονται γιὰ αὐτούς, γεμᾶτοι ἀγάπη.
Γράφει ὁ μεγάλος Γάλλος Χριστιανὸς Φιλόσοφος Βλ. Πασκάλ:
Je crois volontiers les histoires, dont les témoins se font égorgés! Δηλ. ἀποδέχομαι ἄνετα τὰ γεγονότα ἐκεῖνα, γιὰ τὰ ὁποῖα, ἐκεῖνοι ποὺ τὰ εἶδαν, δέχθηκαν νὰ πεθάνουν μὲ μαρτυρικὸ θάνατο.
Καὶ γιατί ἐπροτίμησαν νὰ πεθάνουν;
Γιὰ νὰ μὴν προδώσουν τὴν ἀλήθεια, ποὺ τοὺς ἐφανέρωσε ὁ Χριστός. Γιὰ νὰ φτάσουν στὸ βραβεῖο τῆς «ἄνω κλήσεως», δηλ. στὴν αἰώνια ζωὴ στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Μὲ ἐπίγεια κριτήρια κοντὰ στὸ Χριστὸ οἱ ἀπόστολοι ἐκέρδισαν:
ἀτιμία καὶ καταφρόνηση•
κατατρεγμοὺς καὶ ξυλοδαρμούς•
ταλαιπωρίες καὶ στερήσεις•
ἐπώδυνο καὶ ἐπονείδιστο θάνατο!
Ἂν δὲν ἐμπιστευθοῦμε στοὺς ἀποστόλους, σὲ ποιόν θὰ ἐμπιστευθοῦμε;
Ἄραγε θὰ εὕρωμε, ὅσο καὶ νὰ ψάξωμε, ἄλλον ἄνθρωπο μὲ τόση εἰλικρίνεια καὶ φιλαλήθεια, ὅσο οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι;
