Εννόημα
  • !

    Ὅτι καταδείχνεται ποιητικὰ συγκεκριμένη ἱστορι[κὴ στιγμὴ τῆς ζωῆς τῆς ἐκκλησίας.

Μεγάλη συνοδεία ἐξ ἱερέων καὶ λαϊκῶν

 

Ἐξ ἱερέων καὶ λαϊκῶν μιὰ συνοδεία,

ἀντιπροσωπευμένα πάντα τὰ ἐπαγγέλματα,

διέρχεται ὁδούς, πλατέες, καὶ πύλες

τῆς περιωνύμου πόλεως Ἀντιοχείας.

Στῆς ἐπιβλητικῆς, μεγάλης συνοδείας τὴν ἀρχὴ

ὡραῖος, λευκοντυμένος ἔφηβος βαστᾶ

μὲ ἀνυψωμένα χέρια τὸν Σταυρόν,

τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐλπίδα μας, τὸν ἅγιον Σταυρόν.

Οἱ ἐθνικοί, οἱ πρὶν τοσοῦτον ὑπερφίαλοι,

συνεσταλμένοι τώρα καὶ δειλοὶ μὲ βίαν

ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν συνοδείαν.

Μακρὰν ἡμῶν, μακρὰν ἡμῶν νὰ μένουν πάντα

(ὅσο τὴν πλάνη τους δὲν ἀπαρνοῦνται). Προχωρεῖ

ὁ ἅγιος Σταυρός. Εἰς κάθε συνοικίαν

ὅπου ἐν θεοσεβείᾳ ζοῦν οἱ Χριστιανοὶ

φέρει παρηγορίαν καὶ χαρά:

βγαίνουν, οἱ εὐλαβεῖς, στὲς πόρτες τῶν σπιτιῶν τους

καὶ πλήρεις ἀγαλλιάσεως τὸν προσκυνοῦν —

τὴν δύναμιν, τὴν σωτηρίαν τῆς οἰκουμένης, τὸν Σταυρόν.—

Εἶναι μιὰ ἐτήσια ἑορτὴ Χριστιανική.

Μὰ σήμερα τελεῖται, ἰδού, πιὸ ἐπιφανῶς.

Λυτρώθηκε τὸ κράτος ἐπὶ τέλους.

Ὁ μιαρότατος, ὁ ἀποτρόπαιος

Ἰουλιανὸς δὲν βασιλεύει πιά.

Ὑπὲρ τοῦ εὐσεβεστάτου Ἰοβιανοῦ εὐχηθῶμεν.