Τίτλος: Albatross
Συγγραφέας: Baudelaire Charles
Κατηγορία: Ποίηση
Θέμα: Ποιητής,
Πηγή/Έκδοση: http:www.phys.uoa.gr~nektar
Χρ. Έκδοσης:
Εννόημα
  • !

    Ὅτι ὁ ποιητὴς ἔχει ἕνα χῶρο, τὸν χῶρο τὸν πνευματικό, ποὺ ζεῖ τὴν ἐλευθερία του, ἀλλὰ μέσα στὸν κόσμο τῆς καθημερινότητος νιώθει ἔξω ἀπὸ τὰ νερά του.

Albatross

Πολλὲς φορὲς οἱ ναυτικοί, τὴν ὥρα νὰ περνᾶνε,

πιάνουν τοὺς ἄλμπατρους -πουλιὰ τῆς θάλασσας τρανά-

ποὺ ράθυμα, σὰ σύντροφοι τοῦ ταξιδιοῦ, ἀκλουθᾶνε

τὸ πλοῖο ποὺ μὲς στὰ βάραθρα γλυστράει, τὰ πικρά.

Μὰ μόλις σκλαβωμένα κεῖ στὴ κουπαστὴ τὰ δέσουν,

οἱ βασιλιάδες τ᾿ οὐρανοῦ, σκυφτοὶ κι ἄχαροι πιά,

τ᾿ ἄσπρα μεγάλα τους φτερὰ τ᾿ ἀφήνουνε νὰ πέσουν,

καὶ στὰ πλευρά τους θλιβερὰ νὰ σέρνουνται κουπιά.

Αὐτοὶ ποὺ ῾ν᾿ τόσον ὄμορφοι, τὰ σύννεφα σὰ σκίζουν,

πὼς εἶναι τώρα κωμικοὶ κι ἄσκημοι καὶ δειλοί!

Ἄλλοι μὲ πίπες ἀναφτὲς τὰ ράμφη τους κεντρίζουν,

κι ἄλλοι, γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦν, πηδᾶνε σὰ κουτσοί.

Μ᾿ αὐτοὺς τοὺς νεφοπρίγκηπες κι ὁ Ποιητὴς πῶς μοιάζει!

δὲ σκιάζεται τὶς σαϊτιές, τὶς θύελλες ἀψηφᾶ·

μὰ ξένος μὲς στὸν κόσμο αὐτὸ ποὺ γύρω του χουγιάζει,

σκοντάφτει ἀπ᾿ τὰ γιγάντιά του φτερὰ σὰ περπατᾶ.

L\’Albatros

Souvent, pour s\’amuser, les hommes d\’équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.

À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l\’azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d\’eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu\’il est comique et laid!
L\’un agace son bec avec un brûle-gueule,
L\’autre mime, en boitant, l\’infirme qui volait!

Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l\’archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l\’empêchent de marcher.