Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ὁ Ἡγέτης

 


Ἡγέτης: ἡ σημασία καί ἐνδείξεις

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ


Ἕνας ἡγέτης (κάθε ἡγέτης) κρίνεται χωρίς προθεσμίες – ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἀναλαμβάνει ἡγετικές εὐθύνες. Τό αἴτημα «νά τοῦ δώσουμε χρόνο» (νά μήν βιαστοῦμε στίς κρίσεις μας), ὅταν ἐμφανίζεται, εἶναι προγνωστικό σημάδι ἐγγυημένης ἡγετικῆς ἀνικανότητας.

Τό ἡγετικό χάρισμα δέν γεννιέται μέ τήν ἐκλογή στό ἡγετικό ὑπούργημα οὔτε τό ἀποκτᾶ κανείς μέ τόν καιρό, «μαθαίνοντας» νά ἀσκεῖ ἡγεσία. Ὁ ἡγέτης εἶναι ἡγέτης προτοῦ τόν ἐκλέξουν γιά ἡγέτη. Εἶναι ἕτοιμος νά ἡγηθεῖ ἐπειδή ἔχει στόχους, πιστεύει στούς στόχους του μέ μαχητική ἀποφασιστικότητα. Τόσο οἱ στόχοι του (τό διαγνωστικό του χάρισμα σφυρηλατημένο στό ἀμόνι ἐπίπονης σπουδῆς) ὅσο καί τό πεῖσμα γιά τήν ἐπίτευξή τους, εἶναι δεδομένα ἀμέσως εὐδιάκριτα στόν λόγο τοῦ ἡγέτη: Δέν ὑπάρχει λέξη περιττή ἤ συμβατική ὅταν μιλάει, οὔτε παραμικρή ἔκφραση πού νά ἀποβλέπει στόν ἐντυπωσιασμό καί ὄχι στήν οὐσία.

Αὐτά ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ὅταν ἀκόμα εὐχαριστεῖ τούς ἐκλέκτορες γιά τήν ἐκλογή του. Ἡ λιτότητα λόγων, χειρονομιῶν, συναισθηματικῶν διαχύσεων ἐγγυᾶται τό ἡγετικό χάρισμα. Ὅπως καί ἡ ἱκανότητα ἀξιολόγησης τῆς ἀνθρώπινης ποιότητας: Ποιοί εἶναι οἱ ἄμεσοι συνεργάτες τοῦ ἡγέτη, οἱ ἐπιτελεῖς του, ποιοί τόν πλαισιώνουν στίς δημόσιες ἐμφανίσεις του – ἄν ἀπαιτεῖ ἀπό τούς ἐπιτελεῖς του νά τόν κρίνουν ἀδυσώπητα, νά ἐλέγχουν ἀπροκατάληπτα καί νά μεταφέρουν μέ συνέπεια στήν πράξη τή στρατηγική του.

Ὁ συμβιβασμός μέ τή μετριότητα, μέ ἀσήμαντα ἀναστήματα ἀνθρώπων πού (προφανῶς ὑστερόβουλα) συνέργησαν στήν ἐκλογή τοῦ ἡγέτη, εἶναι τεκμήριο ἀπουσίας ἡγετικοῦ χαρίσματος. Τό ἴδιο καί ὁ συμβιβασμός μέ σκοπιμότητες γιά τήν ἐξασφάλιση «ἰσορροπιῶν» στό ἐσωτερικό της ὅποιας κουζίνας ἤ καμαρίλας: κομματικῆς, κυβερνητικῆς, ἀρχιεπισκοπικῆς – ὁποιασδήποτε. Ὅσα προσόντα κι ἄν θρυλεῖται ὅτι διαθέτει ἕνας καινούργιος ἡγέτης, ἀκυρώνονται κυριολεκτικά ὅταν διανείμει θώκους ἤ ἀνεχθεῖ νά παραμείνουν σέ θώκους ἀσημαντότητες, μόνο γιά νά ξεπληρώσει ὑποχρεώσεις, νά ἐξοφλήσει ἐκδουλεύσεις ὑποστηρικτῶν του, νά χρυσώσει τό χάπι σέ ἀποτυχημένους ἀνταγωνιστές του. Ἡ ἀνοχή τῆς μετριότητας προεξοφλεῖ μέ ἀδήριτη νομοτέλεια τό Βατερλὼ τοῦ ἡγέτη.

Ὁ ἡγέτης δέν σταματάει ποτέ στό σύμπτωμα, δέν περισπᾶται στήν περιπτωσιολογία. Ἀφορμᾶται ἀπό τό σύμπτωμα γιά νά καταδείξει τά πραγματικά αἴτια πού πρέπει νά ἀντιμετωπιστοῦν γιά νά ἐκλείψει τό ἀρνητικό σύμπτωμα ἤ νά ἑδραιωθεῖ τό θετικό. Δέν ἔχει πρωτεύουσα σημασία τό ἄλφα ἤ τό βήτα πρόσωπο μέ ἀνόητους ἤ μηδενιστικούς δογματισμούς, πού τοῦ ἀνατίθενται καίριες εὐθύνες στό ὑπουργεῖο Παιδείας. Σημασία ἔχει πῶς θά ἐξασφαλιστεῖ ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος πού καθορίζει τούς σκοπούς τῆς Παιδείας, ὥστε νά μήν μπορεῖ ὁ κάθε ἄσχετος, τυχάρπαστος ἤ ἐξαρτημένος ἀπό «ξένα κέντρα ἀποφάσεων», ὑπουργός νά διορίζει τόν ὁποιοδήποτε συμπλεγματικό «ἀποδομιστή» ὑπεύθυνο τῶν ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων.

Οὔτε σταματάει ὁ ἡγέτης στή δυσφορία ἤ στήν ἀμηχανία πού βιώνει ἡ ἑλλαδική κοινωνία ἀπό τή σχεδόν ἀνεξέλεγκτη εἰσβολή τεράστιου (γιά τά πληθυσμιακά δεδομένα τῆς χώρας) ἀριθμοῦ οἰκονομικῶν μεταναστῶν. Τό πρόβλημα γιά τόν ἡγέτη εἶναι ἡ τρομακτική ὑποβάθμιση τῆς κατά κεφαλήν καλλιέργειας τῶν Ἑλλήνων, ἑπομένως ἡ ἀνικανότητά τους νά ἀφομοιώσουν τέτοιο πλῆθος ἀλλοδαπῶν. Ἡ πείρα τῆς Ἱστορίας βεβαιώνει ὅτι, στήν περίπτωση μείξης λαῶν, φυλῶν, ἐθνοτήτων, ὁ πολιτιστικά ὑπέτερος (μέ ὑψηλότερη κατά κεφαλήν καλλιέργεια) ἀφομοιώνει τόν πολιτιστικά ὑποδεέστερο – χάρη σέ αὐτή τήν ἀρχή ὁ Ἑλληνισμός, ἀπό τήν ὑποταγή του στούς Ρωμαίους (146 π.Χ.) ὡς τό 1821, κατόρθωσε νά ἐξελληνίσει καί ἀφομοιώσει δεκαεφτά (17) διαφορετικές πληθυσμικές ὁμάδες πού κατά περιόδους εἰσέβαλαν καί ἐγκαταστάθηκαν στίς κυρίως ἑλληνικές περιοχές.

Γιά τούς σημερινούς Μετά-ἕλληνες, πολιτιστική ὑπεροχή εἶναι ἡ μεγιστοποίηση τῆς καταναλωτικῆς εὐχέρειας – ἔχουμε ἴδια ἐκδοχή καί ἀξιολόγηση τοῦ «πολιτισμοῦ» μέ τούς τριτοκοσμικούς μετανάστες. Μοιάζουμε καί πιό λιμασμένοι ἀπό αὐτούς στήν ἀπληστία μας, διολισθαίνουμε ὅλο καί περισσότερο στόν πρωτογονισμό τῆς ἰδιοτέλειας, τῆς ἐγωκεντρικῆς βουλιμίας. Βαρβαρωδέστατα ἄγλωσσοι, μέ μανιώδη «προοδευτική» ὑστερία νά «ἀπομηθεύσουμε» τήν Ἱστορία μας, νά ἀποποιηθοῦμε κάθε πολιτιστικό κληροδότημα: σέ ποιά ἑλληνική ταυτότητα νά προσλάβουμε ἄξεστους τριτοκοσμικούς μετανάστες; Ἕνας μπροστάρης μέ ἡγετικό χάρισμα ξέρει ὅτι τό κοινωνικό πρόβλημα πού δημιουργοῦν οἱ δύσμοιροι ἀλλοδαποί δέν ἀντιμετωπίζεται μέ ἐλέγχους ἀστυνομικούς ἤ μέ παροχές δικαιωμάτων ψήφου. Τό πρόβλημα ἀπαιτεῖ ἄλλη πολιτική στελέχωση τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, ἄλλη ὀργάνωση τῶν σχολείων, ριζική ἀλλαγή τῶν πανεπιστημιακῶν τμημάτων πού ἑτοιμάζουν ἐκπαιδευτικούς. Χρειάζονται μέτρα ἀναβάθμισης τῆς συλλογικῆς αὐτοσυνειδησίας καί ἀξιοπρέπειας, γιά νά ἀντιμετωπιστεῖ τό πρόβλημα τῆς εἰσβολῆς τῶν μεταναστῶν.

Πίσω ἀπό τήν ἀπειλή, ὁ ἡγέτης θά διαβλέψει τήν εὐκαιρία: Ὁ Ἑλληνισμός φθίνει πληθυσμικά μέ ρυθμούς πού ἐγγυῶνται ἐγγύτατη τήν ἱστορική του ἐξαφάνιση. Ἡ ἀπειλή κατάλυσης τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς ἀπό τήν ἀνεξέλεγκτη εἰσροή ἀλλοδαπῶν στή χώρα μπορεῖ, πολιτικά, νά μετατραπεῖ σέ εὐκαιρία μέ τήν ἀφομοίωση τῶν ἐπήλυδων. Γι’ αὐτό καί ἡ ἐκπαιδευτική πολιτική, ὅπως καί ὁ κοινωνικός ἔλεγχος τῶν ΜΜΕ (τό Ἐθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), μαζί μέ οἰκονομική ἐνίσχυση (ὄχι δημεύσεις) τοῦ κοινωνικοῦ ἔργου τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐνοριῶν, εἶναι τά πρωτεύοντα μέτρα γιά νά νιώσουν οἱ μετανάστες τήν Ἑλλάδα καινούργια πατρίδα τους, ἐπιθυμητή καί σεβαστή.

Μέ σπιθαμιαίους ἡγέτες, δεκαετίες τώρα, τό ὑπουργεῖο Παιδείας καί τά ἀσυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ ἀπεργάζονται μεθοδικά τόν ἀφελληνισμό τῶν Ἑλλήνων, ὄχι τόν ἐξελληνισμό τῶν ἐπήλυδων. Τυχάρπαστες μετριότητες, σέ ρόλους πρακτορίσκων ξένων συμφερόντων καί ὑπηρεσιῶν, προωθοῦνται σέ καίριες γιά τήν Παιδεία καί τήν Ἐνημέρωση θέσεις. Καί ἄν καταγγελθεῖ ἡ αὐθαιρεσία, ἐξεγείρεται ἀστραπιαία ἡ συντονισμένη μέ ἀπίστευτη ὁμοτροπία (σάν ἀπό ντουντούκα) ὁμάδα τῶν «προοδευτικῶν» ἐθνομηδενιστῶν, ἀπό τή νεοφιλελεύθερη Δεξιά ὡς τήν «ἀνανεωτική» τάχα Ἀριστερά, γιά νά παραμείνουν ἀμετακίνητοι οἱ τριτοκλασάτοι πρακτορίσκοι στά πόστα τους.

Τό πολιτικό σύστημα στήν Ἑλλάδα ἀποκλείει νά ἐμφανιστεῖ ἡγέτης μέ στόφα ἡγέτη. Τά κόμματα ἔχουν ἀποδειχθεῖ ἐπαγγελματικές συντεχνίες, μαφίες διαπλεκόμενων συμφερόντων, ὅπου «σταδιοδρομεῖ» κανείς ξεκινώντας ἀπό τόν συνδικαλισμό ἤ τίς κομματικές νεολαῖες, δηλαδή μόνο πειθήνια ὑποταγμένος στούς ὅρους τοῦ συστήματος. Ὅσες προθεσμίες κι ἄν δώσουμε στούς κατά συνθήκη ἡγέτες, τόλμη ριζικῶν θεσμικῶν μεταρρυθμίσεων γιά κοινωνική ἀνάταξη δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει. Ὁ δημόσιος λόγος πού ζητάει, δεκαετίες τώρα, πολιτική ἀλλαγή, θά παραμείνει ἐξωπραγματικό εὐχολόγιο.

Ὁ Ἑλληνισμός δέν εἶναι φυλετική ἰδιότητα, εἶναι πολιτισμός. Ἄν ἡ οἰκονομική μας κρίση ἐπιταθεῖ καί ἀρχίσουν οἱ ἐπιθέσεις καί λεηλασίες στά σοῦπερ μάρκετ, θά εἶναι ἀνύπαρκτη ἡ διαφορά τῶν ἀφελληνισμένων Ἑλλήνων ἀπό τούς μή ἐξελληνισμένους ἀλλοδαπούς.
 
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης