Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ἡ βασική ἀνάγκη


Τὸ μυστικό της ἀνθρώπινης ὕπαρξης δὲν εἶναι νὰ ζεῖ μονάχα, ἀλλὰ νὰ ξέρει ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς. Διαφορετικά θ’ ἀρνηθεῖ νὰ ζεῖ καὶ θὰ προτιμήσει καλύτερα νὰ αὐτοκαταστραφεῖ κι ἂς βρίσκονται ὁλόγυρά του ὅλο ψωμιά.     (Ντοστογιέφσκυ)


Τα σχόλιά σας
Σπυριδούλα πάς ανάποδα, και ίσως αυτό σε μπερδεύει. Για να χαράξεις οποιαδήποτε πορεία, τον σκοπό πρέπει να ξέρει κανείς από την αρχή, αλλιώς πώς να καταλάβεις αν πάς καλά; Και για εμάς τους ανθρώπους, Δόξα το Θεό, ο ίδιος ο Κύριος μας είπε τον σκοπό, ο ίδιος ο Θεός τον έχει ορίσει. Ο άνθρωπος έχει πλαστεί από το Θεό κατ΄εικόνα και κατ΄ομοίοση, άρα πρέπει να αγωνιζόμαστε να του μοιάζουμε! Πώς να του μοιάζουμε θα ρωτήσει κανείς; Αν θέλουμε να μοιάζουμε σε κάποιον, πρώτα από όλα πρέπει να τον μάθουμε, να ξέρουμε τα κυρία χαρακτηριστικά του, αν μπορούμε να τα πούμε έτσι. «Πράος είμαι και ταπεινός στην καρδία», είπε ο Κύριος. Τι κάνουμε εμείς; Εξετάζουμε την καρδία μας, πόσο ταπεινή είναι, πόσο πράοι είμαστε, βλέπουμε την διαφορά από το ζητούμενο και προχωράμε! Όσο και όπως μπορεί κανείς, και Δόξα το Θεό έχουμε και τον πνευματικό μας να μας βοηθάει στην πορεία αυτή. Μπορεί και να φαίνεται κάπως «μαθηματικά» αυτό, αλλά είναι μόνος τρόπος να μην μπερδευτεί κανείς πάρα πολύ, διότι, πρώτα, οι λογισμοί δεν έχουν σκοπό να μας αφήσουν στην ησυχία μας, δεύτερον, ο άνθρωπος πάντα έχει τάση να ψάχνει, και χωρίς σωστές και ξεκάθαρες γνώσεις και την καθοδήγηση χάνει χρόνο και ενέργεια, ψάχνοντας λάθος πράγματα σε λάθος μέρη. Και αν ο νους έχει πια ξεκάθαρους στόχους, οι περισσότερες ερωτήσεις που μας βασανίζουν θα απαντηθούν στην πράξη. Τόσα και τόσα βιβλία γράφτηκαν από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, στην διάρκεια των αιώνες που πέρασαν, αλλά εμείς εκεί, πάλι θέλουμε να… «εφεύρουμε τον τροχό»! Τι να κάνουμε, έτσι είναι ο νους του ανθρώπου, αλλά μήπως όλη αυτή την ενέργεια καλύτερα να ξοδεύουμε για την μελέτη λόγων του ίδιου του Θεού ή τους Αγίους; Διότι αυτοί ήξεραν και έζησαν στην πράξη τον Θεό.


Ολγα Κ., 16 Ιουνίου 2009
Σωστά τα λές Όλγα. Κι όμως συνεχίζω να μη μπορώ να νιώσω με σιγουριά την έννοια της ελευθερίας. Μπερδεύω πολύ την ελευθερία της χαράς, με την ελευθερία της ασφάλειας (απ' τη συνήθεια). Δηλαδή την ελευθερία υπό όρους που υπόσχεται χαρά, από την ελευθερία άνευ όρων που σκλαβώνει την ψυχή στη συνήθεια των δικών της σκέψεων. Η σύγκρουση είναι τεράστια και ο λόγος δείχνει να είναι η αδυναμία ορθής κρίσης των διαφόρων επιδράσεων που δέχεται η ψυχή. Έγραψες: "Προσέχουμε να χειριζόμαστε τα πράγματα σωστά, και περισσότερες φορές θεωρούμε ότι τα ξέρουμε το γιατί είναι το κάθε τι." Ακριβώς αυτή είναι η δυσκολία που εμένα κυριολεκτικά με συνθλίβει αρκετά συχνά. Στη λέξη "ΣΩΣΤΑ" και στο ότι "ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΞΕΡΟΥΜΕ". Νιώθω ότι το σωστό -όποτε το πράττω- προέρχεται από μένα και όχι ότι χαρίζεται σαν "χάρισμα" απ' το Θεό. Κι αυτό επειδή καταβάλλω τεράστια προσπάθεια. Οπότε λέω: Εμ, απ' τη μια κουράζομαι τόσο πολύ για να... μην κατακρίνω για παράδειγμα , εμ απ' την άλλη είναι χάρισμα απ' το Θεό; Οι άγιοι φυσικά λένε πως αυτό είναι λάθος. Πως υπάρχει συνυπευθυνότητα, αλλά απλώς ο Θεός έχει το πάνω χέρι. Όμως άλλο αυτό που ακούω με τη λογική μου και άλλο αυτό που "ζει" η καρδιά μου. Κι έτσι, υπάρχουν στιγμές που η καρδιά, ανακουφίζεται απ' τη θλίψη της με τα "ψωμιά", μια και δε μπορεί να βρει αλλού χαρά και ασφάλεια. Κι έτσι, "σκοπός" για τον καθένα γίνεται το σημείο μέχρι το οποίο φτάνει εκείνη την ώρα η ψυχή του, η γνώση του, οι εμπειρίες του, η πίστη του, ακόμη και η φαντασία του. Διαλέγοντας -σύμφωνα με τα παραπάνω κριτήρια- και τους ανθρώπους που θα έχει δίπλα του για να τον βοηθήσουν σ' αυτή την αναζήτηση της αλήθειας. Ο σκοπός ,πιστεύω κάπου μέσα μου κι εγώ ότι είναι ο Χριστός αλλά ή είναι πολύ Διακριτικός, σε σημείο που Αφήνεται να μην Τον βλέπουμε για να μη μας θαμπώσει, ή είμαι πολύ σκληρή και τυφλή και Είναι μπροστά στα μάτια μου αλλά δεν Τον βλέπω, ή και τα δύο προηγούμενα μαζί.


Σπυριδούλα, 13 Ιουνίου 2009
Ο προορισμός του ανθρώπου, αν και θέλουνε πολύ να το αμφισβητήσουν, είναι καθαρά πνευματικό θέμα. Είναι η θέωση, ο αγιασμός της ψυχής. Ότι και αν κάνει και αν σκέφτεται ο άνθρωπος, η ψυχή του ξέρει αυτό τον προορισμό, και αντίστοιχα ή χαίρεται όταν ο άνθρωπος τον ακολουθεί, η θλίβεται, όταν ο άνθρωπος χάνεται σε διαφόρους διαδρόμους της ζωής, προσπαθώντας να βρει την χαρά, το νόημα, πολλές φορές το αδιέξοδο, με τελείως λανθασμένους τρόπους. Το κάθε τι έχει το σκοπό του. Δεν θέλω να απλοποιήσω το θέμα αυτό, θέλω όμως να πω ένα απλό παράδειγμα. Γιατί το θεωρούμε ανόητο να χρησιμοποιήσουμε το σουρωτήρι για βράσιμο του φαγητού μας; Ξέρουμε ξεκάθαρα ότι επειδή έχει τρύπες το νερό θα βγει έξω. Τόσο απλά. Αυτό το βλέπουμε με τα μάτια μας, χρησιμοποιούμε την λογική μας. Το θεωρούμε γελοίο να το αμφισβητήσουμε. Και δεν βράζουμε τα μακαρόνια μας στο σουρωτήρι, διότι δεν προορίζεται για αυτό το σκοπό. Προσέχουμε να χειριζόμαστε τα πράγματα σωστά, και περισσότερες φορές θεωρούμε ότι τα ξέρουμε το γιατί είναι το κάθε τι. Και όμως το κυριότερο στην αυτή τη ζωή, την ίδια την ΖΩΗ, την ΨΥΧΗ μας, δεν ξέρουμε πολλές φορές τι σκοπό έχει! Τι να κάνω εγώ με όλα τα ψωμιά του κόσμου, με όλα τα αγαθά του κόσμου, αν η ψυχή μου δεν έχει χαρά, επειδή δεν έχει αίσθηση ότι κάπου υπάρχει το σπίτι της, ότι κάπου πηγαίνει, ότι κάπου πρέπει να μοιάζει, ότι κάποιον πρέπει να χωρέσει; Τι να κάνω εγώ με όλες τις γνώσεις, αν δεν με οδηγούν στην αθανασία; Πώς να μην αναρωτηθώ, βλέποντας και θαυμάζοντας την ροή, την τάξη των πραγμάτων, τι νόημα έχει η ύπαρξη του ανθρώπου; Αν κανείς προσπαθεί να ακούσει την ψυχή του, θα καταλάβει πολλά. Αρκεί να το θέλει. Και όσο αφόρα την αυτοκαταστροφή, για την οποία λέει ο Ντοστογέφσκυ, είναι μια απόλυτη φυσική ροή της ψυχής του ανθρώπου που βρίσκεται μακριά από το Θεό, διότι η ψυχή αυτή δεν αντέχει αυτή την «αφύσικη» ύπαρξη της και τον λανθασμένο προορισμό. Μπορεί και να μην φαίνετε ότι κάποιος πηγαίνει προς την αυτοκαταστροφή, ούτε ο ίδιος μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται. Τα πράγματα που κάνει ίσως να φανούν φυσιολογικά και αθώα. Διασκεδάσεις που θολώνουν το νου και μαυρίζουν την ψυχή, υπερβολική αγάπη προς το φαγητό, αμέτρητες απασχολήσεις και πολλά άλλα, μόνο και μόνο να μην έρθει κανείς αντιμέτωπος με τον εαυτό του… Ας μην φοβόμαστε να τα δούμε κατάματα. Για το όφελος μας θα είναι πάντοτε.


Όλγα Κ., 11 Ιουνίου 2009
Και ποιος είναι τελικά ο σκοπός της ζωής; Η πίστη στο Χριστό ή η ελευθερία επιλογής που μας έδωσε ώστε να καταλήξουμε ακόμη και στο να μην Τον πιστέψουμε; Και πως παντρεύουμε το φόβο για την απώλεια της ψυχής μας με την ελευθερία της επιλογής την οποία ο΄Ίδιος -με τη διακριτικότητά του- μας δίδαξε; Γιατί ο φόβος απ' τη μια καταργεί κάποιες επιλογές, αλλά και η ελευθερία απ' την άλλη ενέχει τον κίνδυνο των λάθος επιλογών. Τι είναι τελικά αυτό που θα μας δώσει την εγγύηση για το ότι οι επιλογές μας είναι σωστές ή λανθασμένες; Ή μήπως μέσα στο σκοπό είναι και το ότι δεν πρέπει να ζητάω εγγυήσεις; Αλλά ακόμα και τότε, που θα στηριχτεί η κρίση μου για να πορευτώ στη ζωή; Γιατί τότε -έτσι όπως το λέει αλλού κι ο Ιεροεξεταστής-, δεν είναι φυσικό το να ζητήσω τα "σίγουρα" ψωμιά, άμα δεν ξέρω πως να διαχειριστώ την ελευθερία μου δηλ. "την ανασφάλεια"; Πως θα μάθω με σιγουριά το μυστικό της ζωής ολονών μας, το σκοπό μας, ώστε να μπορώ με όλη την ψυχή μου να πω κι εγώ ότι "προτιμώ να αυτοκαταστραφώ, παρά να διαλέξω τα ψωμιά που βρίσκονται ολόγυρά μου" και να μην το κάνω όπως μέχρι τώρα, με φτηνά συναισθήματα; Ευχαριστώ


Σπυριδούλα , 10 Ιουνίου 2009
Συμφωνώ απόλυτα με τον Ντοστογιέφσκυ, αφού κάθε φορά που στρέφω το βλέμμα μου μακρυά απο τον Χριστό όπου είναι και ο σκοπός μου, κάνω συνεχώς γκάφες. Θέλοντας να ζήσω έντονα, στην πραγματικότητα ζώ πολύ εκπτωτικά, χάνοντας έτσι το νόημα της ζωής και την χαρά. Ελπίζω στην αγάπη Του.


Κυριακή , 10 Ιουνίου 2009
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης