Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ἡ θλῖψις, τιμωρία καί δοκιμασία τοῦ ἀνθρώπου




Πολλοὶ ἐρωτοῦν. Ποῖος εἶναι ὁ λόγος τῶν θλίψεων; Ἀπαντῶ. Ἡ θλῖψις εἶναι πόνος καὶ ποινή. Ὁ Θεὸς εἶναι δίκαιος καὶ ἀγαθός. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι καλοὶ ἤ κακοί. Διὰ τῆς θλίψεως λοιπὸν ἡ ὁποία εἶναι ποινή, ὁ Θεὸς τιμωρεῖ ὡς δίκαιος τούς κακοὺς καὶ τάς παρεκτροπάς τῶν καλῶν ἀνθρώπων, ἵνα γίνωσι καλοί. Διὰ τῆς θλίψεως, ἡ ὁποία εἶναι πόνος, ὁ Θεὸς ὡς ἀγαθὸς δοκιμάζει, καταρτίζει τοὺς καλούς, ἵνα γίνωσι καλλίτεροι. Ἄς ἴδωμεν τάς δύο ταύτας ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ.

1) Ὁ Θεὸς τιμωρεῖ. Ἡ διὰ θλίψεων τιμωρία τῶν κακιῶν τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἶναι δικαία διὰ τὸν ἑξῆς λόγον. Ὁ Θεὸς εἶναι δίκαιος. Ὡς δίκαιος ὁ Θεὸς πρέπει νὰ τιμωρῆ. Ἐὰν δὲν ἐτιμώρει ὁ Θεὸς τοὺς κακοὺς καὶ τάς παρεκτροπάς τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων, θὰ ἦτο ἄδικος, διότι θὰ εἶχεν εἰς τὴν αὐτὴν θέσιν καλοὺς καὶ κακοὺς ἀνθρώπους. Πόσον ὅμως θὰ ἐπανεστάτει ἡ συνείδησίς μας, ὅταν ἐβλέπομεν τὸν Ἀπόστολον Παῦλον καὶ τὸν κτηνώδη Νέρωνα εἰς τὴν ἰδὶαν θέσιν! Πόσον θὰ ἠσθανόμεθα ἀγανάκτησιν, ἐὰν οἱ θυσιασθέντες χάριν τοῦ καλοῦ μάρτυρες τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀληθείας εὑρεθῶσιν εἰς τὴν αὐτὴν θέσιν μὲ ἄλλους κακοὺς καὶ δολοφόνους ἀνθρώπους! Ἐὰν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ σκανδαλίζῃ μερικοὺς ἐπιπολαίους λόγῳ τῶν βασάνων, διὰ τῶν ὁποίων τιμωρεῖ ὁ Θεὸς ἐδῶ καὶ εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν τοὺς κακούς, πόσον σκανδαλίζει τάς συνειδήσεις τῶν σοβαρῶν ἀνθρώπων, ὅταν ἀντικρύσωσι τὴν ἀδικίαν τοῦ Θεοῦ θέτοντος εἰς τὴν αὐτὴν θέσιν καλοὺς καὶ κακούς;

Ἡ διὰ θλίψεων τιμωρία τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι μόνον δικαία ἀλλά καὶ μεγάλη. Πόσον μεγάλη εἶναι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ φαίνεται ὄχι τόσον, ὅταν τιμωρῆ ἐδῶ τούς κακούς, ὅσον ὅταν τιμωρῆ τάς παρεκτροπάς τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων ἐδῶ καὶ τάς κακίας τῶν κακῶν εἰς τὴν ἄλλην ζωήν. Πόσον ἀμερόληπτος εἶναι ὁ Θεὸς εἰς τὴν δικαιοσύνην τοῦ τιμωρῶν παρεκτροπάς καλῶν ἀνθρώπων, φαίνεται ἀπὸ μερικὰ παραδείγματα. Ὁ Μωϋσῆς, ὁ ὁποῖος ἦτο στόμα Θεοῦ καὶ ὡδήγησε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ἐπειδὴ ἐφάνη ὀλιγόπιστος εἰς ἕν σημεῖον τῆς ζωῆς του, ἐτιμωρήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ μὴ πατήσῃ τὸ πόδι του εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ἀλλά νὰ ἀναβῆ εἰς τὸ ὅρος Ναβαῦ νὰ ἴδῃ ἀπὸ ἐκεῖ τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, νὰ καῆ ἡ καρδιά του, νὰ μὴ πατήσῃ ὅμως εἰς αὐτήν. Ὁ Ζαχαρίας ὁ τόσον δίκαιος καὶ ἄμεμπτος ἐτιμωρήθη νὰ μείνῃ βωβὸς ἐπὶ 9 μῆνας, ἐπειδὴ ὠλιγοπίστησεν εἰς τὰ λόγια τοῦ Ἀγγέλου Γαβριήλ. Ὁ Χριστὸς ἀναμάρτητος ὤν διὰ μίαν ἁμαρτίαν τοῦ Ἀδάμ, ἡ ὁποία ἁμαρτία ἦτο πρώτη καὶ ἐγένετο πρὸ χιλιάδων ἐτῶν, ἐτιμωρήθη τόσον σκληρὰ διὰ τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου. Πόσον δίκαιος, αὐστηρὸς εἰς τάς τιμωρίας εἶναι ὁ Θεός!
Ἡ αὐστηρότης ὅμως τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς τιμωρίας φαίνεται, ὅταν ἐπιβάλῃ τὴν αἰώνιαν τιμωρίαν τῆς κολάσεως εἰς τὴν ἄλλην ζωήν.

Ἡ αἰώνιος ὅμως κόλασις δὲν κατανοεῖται ὑπὸ μερικῶν, διότι δὲν δύνανται νὰ ἐννοήσωσι, πῶς ὁ δίκαιος Θεὸς τιμωρεῖ διὰ αἰωνίου τιμωρίας πρόσκαιρον ἁμαρτίαν. Ἀπαντῶ: Ὑπάρχουν πτώσεις σωματικαὶ καὶ ψυχικαὶ ἐν τῇ παρούσῃ ζωῆ, αἱ ὁποῖαι ἔχουσιν ἀναλογίαν τινα πρὸς τὴν αἰωνίαν τιμωρίαν ἐν τῇ κολάσει. Ἀπροσεκτήσας τις λ. χ. καὶ πεσών ἔκ τινος ὕψους σπάζει τὸ πόδι του. Ἡ ἀπροσεξία του ἦτο ἑνὸς λεπτοῦ. Ἡ τιμωρία του ὅμως τὸ σπάσιμο δηλ. τοῦ ποδιοῦ του δυνατὸν νὰ διαρκέσῃ ἐπὶ μῆνας, ἔτη καὶ κάθ’ ὅλην τὴν ζωήν του. Ἑπομένως ὁ χρόνος τῆς ἁμαρτίας τῆς ἀπροσεξίας δὲν εἶναι ἀνάλογος πρὸς τὸν χρόνον τῆς τιμωρίας. Ἡμεῖς δὲ δὲν ἀγανακτοῦμεν κατὰ τῆς δυσαναλογίας ταύτης ἀλλά κατὰ τῆς ἀπροσεξίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνας ἄλλος ἀπροσεκτήσας καὶ παρανόμως συνδεθείς μετὰ διεφθαρμένης γυναικὸς λαμβάνει κατόπιν ἁμαρτίας πάθος καθ' ὅλην του τὴν ζωήν.

Εἰς τὴν ψυχικὴν αὐτὴν πτῶσιν δὲν εἶναι ἀνάλογος ὁ χρόνος τῆς ἁμαρτίας μὲ τὸν χρόνον τῆς τιμωρίας. Ἡμάρτησεν εἰς ὀλίγον χρονικὸν διάστημα καὶ τιμωρεῖται διὰ βίου. Ἡμεῖς δὲν ἀγανακτοῦμεν ἐναντίον τῆς δυσαναλογίας ταύτης ἀλλά κατὰ τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἀνθρώπου. Τοῦτο δὲν γίνεται μονάχα εἰς τοὺς νόμους τῆς φύσεως ἀλλά καὶ εἰς τοὺς νόμους τῆς θελήσεως. Λ. χ. ἕνας διέπραξεν ἕνα φόνον. Ἡ διάπραξις τοῦ φόνου ἐγένετο εἰς ὀλίγον χρονικὸν διάστημα. Ἡ τιμωρία ὅμως τοῦ φονέως θὰ εἶναι φυλάκισις ἐτῶν ἤ καθ' ὅλην του τὴν ζωήν. Ποῖος δικηγόρος ἐτόλμησεν ὑπερασπίζων τὸν πελάτην του, ὁ ὁποῖος λόγῳ φόνου κατεδικάσθη εἰς φυλάκισιν ἐτῶν νὰ ἰσχυρισθῆ, ὅτι ἡ τιμωρία εἶναι ἄδικος, διότι εἶναι δυσανάλογος πρὸς τὸν χρόνον τῆς διαπράξεως τοῦ φόνου; Οὐδείς. Οἱ νόμοι ὅμως τῆς φύσεως καὶ οἱ νόμοι τῆς θελήσεως τῶν ἀνθρώπων, οἱ δικαστικοὶ δηλ. νόμοι, οἱ ὁποῖοι δὲν τιμωροῦν τὴν ἁμαρτίαν ἀναλόγως τῆς διαρκείας τοῦ χρόνου καθ' ὅν διεπράχθη, εἶναι σοφοί. Διατὶ λοιπὸν παροπονούμεθα κατὰ τῆς αἰωνίου κολάσεως, διότι τιμωρεῖται ἡ πρόσκαιρος ἁμαρτία αἰωνίως ἀφοῦ καὶ ἐδῶ πολλάκις συμβαίνει τὸ ἴδιο εἰς τοὺς φυσικοὺς καὶ ἠθικοὺς νόμους καὶ οὐδέποτε διεμαρτυρήθημεν;

Ἑπομένως τὸ κράτος τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν θλίψεων καὶ τιμωριῶν ἐδῶ καὶ εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν στηρίζεται ἐπὶ βάσεων σταθερῶν. Ἡ δικαιοσύνη του εἶναι δικαιοτάτη καὶ μεγίστη. Πόσον φόβον, πόσον καταρτισμὸν δίδει εἰς τάς ψυχάς μας ἡ διπλῆ αὕτη ἰδιότης τοῦ τιμωροῦντος Θεοῦ! Ὁ Θεὸς ὅμως διὰ τῆς θλίψεως ὄχι μόνον τιμωρεῖ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀλλά καὶ δοκιμάζει τοὺς δικαίους.

2) Ὁ Θεὸς δοκιμάζει: Ἡ δοκιμασία αὕτη τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν θλίψεων συνίσταται εἰς τὸν καταρτισμὸν τῶν δικαίων ἐδῶ καὶ εἰς τὴν άμοιβήν αὐτῶν εἰς τὴν ἄλλην ζωήν. Καὶ εἰς τάς δύο αὐτάς ὄψεις φαίνεται ὁ Θεὸς καὶ ὁ ἄνθρωπος. Καὶ ἐν τῇ παρούσῃ ζωῆ εἶναι ὁλοφάνερος ὁ καταρτισμὸς τοῦ ἀνθρώπου διὰ τῶν θλίψεων. Εἶναι ἀδύνατον νὰ καταρτισθῆ ὁ ἄνθρωπος ἄνευ θλίψεως. Ἡ θλῖψις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ταπεινώνει τὸν ἄνθρωπον, ἀποσπᾶ αὐτὸν ἐκ τῶν ἐγκοσμίων, δεικνύει τὸν χαρακτῆρα του, (καθαρίζει τάς ἰδέας του, δίδει τὸ μεγαλεῖον εἰς τὸν ὑπομένοντα. Ὅταν δηλαδὴ ὁ δίκαιος ἀσθενήσῃ, πετάει εὐκολώτερα εἰς τὸν οὐρανόν, ὅταν συκοφαντηθῆ εὐκολώτερα ἀποσπᾶται ἀπό τούς ἀνθρώπους καὶ ζητεῖ τὸν λυτρωτὴν του Χριστόν, ὅταν ἔλθῃ εἰς οἰκονομικὴν ἀνάγκην γίνεται ταπεινώτερος καὶ προσεύχεται θερμότερον εἰς τὸν Θεόν. Ὁ ἄνθρωπος ὁμοιάζει πρὸς ἄμορφον μάρμαρον, τὸ ὁποῖον διὰ νὰ γίνῃ ἄγαλμα, ἔχει ἀνάγκην τοῦ γλύπτου, τοῦ Θεοῦ δηλαδή, καὶ τῆς σμίλης τοῦ γλύπτου ἤτοι τῶν θλίψεων, διὰ τῶν ὁποίων ὁ μεγάλος γλύπτης, ὁ Θεὸς κατασκευάζει διὰ τῆς σμίλης τῶν θλίψεων τὸ ἄμορφον μάρμαρον εἰς εὔμορφον ἄγαλμα, τὸν ἀκατάρτιστον ἄνθρωπον κατηρτισμένον!

Διὰ τῆς θλίψεως ὄχι μόνον φαίνεται ὁ ἄνθρωπος ἀλλά καὶ ὁ Θεός. Καὶ ἰδοὺ πῶς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀσθενήσῃ καὶ καταφύγῃ εἰς τὸν Θεόν, θὰ λάβῃ ἀπὸ Ἐκεῖνον ὑγείαν ἤ ὑπομονήν. Ὅταν συκοφαντηθῆ καὶ καταφύγῃ εἰς τὸν Θεόν, θὰ εὕρῃ ἀποκατάστασιν τοῦ δικαίου του ἤ ἀνεξικακίαν πρὸς τὸν ἀδικήσαντα αὐτόν. Ὅταν ἔλθῃ εἰς οἰκονομικὴν ἀνάγκην καὶ καταφύγῃ εἰς τὸν Θεόν, θὰ εὕρῃ ἀπὸ αὐτὸν βοήθειαν ὑλικήν ἤ ἀνακούφισιν ψυχικήν. Ὁ Θεὸς δὲν φαίνεται τόσον εἰς τὸν ὑγιῆ, εἰς τὸν πλούσιον, εἰς τὸν χαίροντα ὑπολήψεως ἐκ τοῦ κόσμου, διότι οὗτοι ἔχουν τάς παρηγορίας των ἐκ τῶν ἀνθρώπων, ὅσον φαίνεται εἰς τὸν δοκιμαζόμενον διὰ θλίψεων, διότι οὗτος παρηγορεῖται ἤ βοηθεῖται ὑπό τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Θεὸς εἶπε εἰς τὸν Ἀπόστολον Παῦλον, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε νὰ τὸν ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸν σκώλωπα, «ὅτι ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου. Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». Ἡ δύναμις δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ φαίνεται, ὅτι εἶναι τελεία εἰς τάς ἀσθενείας τῶν ἀνθρώπων. Ὥστε ἡ θλῖψις ὡς δοκιμασία καὶ καταρτισμὸς ἐν τῇ παρούσῃ ζωῆ ἀναδεικνύει τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν Θεόν. Ὑπάρχει καλλίτερος καταρτισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τοῦ νὰ εὕρῃ τὰ δύο πολυτιμότερα ἀγαθά, τὸν Θεὸν καὶ τὸν ἑαυτόν του; Ἀσφαλῶς ὄχι!

Τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν Θεὸν ἀναδεικνύει ἡ θλῖψις ὄχι μόνον ὡς καταρτισμὸς ἐν τῇ παρούσῃ ζωῇ ἀλλά καὶ ὡς ἀμοιβὴ ἐν τῇ ἄλλῃ ζωῇ. Μάλιστα! Ὁ Θεὸς διὰ τῆς ἀμοιβῆς τῆς θλίψεως εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν φανερώνει τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀγαθότητα του ὡς ἑξῆς. Γνωρίζομεν ὅτι αἰτία τῆς σωτηρίας μας εἶναι ἡ σταυρική του θλῖψις τὸ αἷμα τοῦ σταυροῦ. Ἀφορμὴ ὅμως τῆς σωτηρίας μας, ἵνα ἱκανοποιηθῆ ἡ δικαιοσύνη του ἡ ὁποία ἄλλους ἐκ τῶν ἀνθρώπων θὰ κολάσῃ καὶ ἄλλους θὰ σώσῃ, εἶναι ἡ ὑπομονὴ τῶν διαφόρων θλίψεών μας. Διὰ τοῦτο λέγει ρητῶς: ὅτι «ἀποδώσῃ ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ». Μὲ τὴν ἀμοιβήν τῶν θλίψεών μας δὲν θὰ φανῆ μόνον ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ἀλλά καὶ ἡ μεγάλη του ἀγαθότης, διότι ἡ ἀμοιβὴ θὰ εἶναι πολὺ μεγάλη ἔναντι τῶν βασάνων μας. Μᾶς τὸ λέγει ρητῶς ὁ ἀπόστολος Παῦλος «οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν», Ρωμ. 8, 18. Καὶ ἐν Β'. Κορινθ. 4, 17, ὁ ἴδιος λέγει: «τὸ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν». Διὰ τῆς ἀμοιβῆς τῶν θλίψεών μας εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν δὲν θὰ φανῆ μόνον ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ μας ἀλλά καὶ ὁ ἄνθρωπος, διότι ἡ ἀμοιβὴ δὲν θὰ εἶναι μία καὶ ἡ αὐτὴ διὰ ὅλους ἀλλά ἀνάλογος πρὸς τὸ μέγεθος τῆς ὑπομονῆς τῶν θλίψεων ἐν τῇ παρούσῃ ζωῆ. «Ἀποδώσῃ ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ» δηλοῖ ὁ Κύριος ρητῶς.

Ἑπομένως ἐν τῇ ἀμοιβῇ τῶν θλίψεών μας εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν θὰ φανῆ ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ Θεός. Ὁποία ἡ ἐκεῖ ἀμοιβὴ ὡς συμπλήρωσις τοῦ ἐδῶ καταρτισμοῦ μας!

Ἡ θλῖψις λοιπὸν ἡ τόσον σκανδαλίζουσα τὸν νοῦν μας εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ὡς τιμωρία καὶ δοκιμασία σχετίζεται μὲ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν Θεόν, μὲ τοὺς κακοὺς καὶ τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν κόλασιν καὶ τὸν παράδεισον, μὲ τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν παροῦσαν καὶ τὴν μέλλουσαν ζωήν, μὲ τὴν κακίαν καὶ τὴν καλωσύνην, μὲ τὴν φανέρωσιν τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, γενικῶς δὲ μὲ τὸ σύμπαν. Μεγάλην ἀξίαν ἔχει λοιπὸν ἡ θλῖψις. Τοῦτο φανερώνει καὶ τὸ ἑξῆς ἀνέκδοτον. Εἴς τι πλοῖον ταξιδεύουν πλὴν τῶν ἄλλων καὶ εἷς ἀξιωματικὸς μὲ τὴν κυρίαν του. Ἡ θάλασσα φουρτουνιάζει καὶ τὸ πλοῖον πρόκειται νὰ πνιγῆ. Ἡ κυρία πλησιάζει τὸν ἄνδρα της τὸν ἀξιωματικόν, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀτάραχος καὶ τὸν ἐρωτᾶ. Δὲν φοβᾶσαι; Θὰ πνιγοῦμε. Ὁ ἀξιωματικὸς βγάζει τὸ σπαθί του, τὸ πλησιάζει στὸ λαιμό της καὶ λέγει πρὸς αὐτήν. Σὺ τώρα φοβᾶσαι; Ὄχι ἀπαντᾶ ἡ γυναῖκα του. Διατὶ δὲν φοβᾶσαι; ἐρωτᾶ ὁ ἄνδρας της. Διότι γνωρίζω πόσον μὲ ἀγαπᾶς. Ἂν λοιπὸν δὲν φοβᾶσαι, διότι σὲ ἀγαπῶ ἤ δὲν θέλω τὸ κακόν σου, πολὺ περισσότερον μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Οὐράνιος πατέρας μας καὶ δὲν θὰ μᾶς ἀφίσῃ νὰ πάθωμεν κακόν. Καὶ ἂν ἀκόμη ἐπιτρέψῃ νὰ πνιγοῦμεν, θὰ τὸ κάμῃ διὰ τὸ καλόν τῆς ψυχῆς μας.

Ἂς ὑπομένωμεν τὴν θλῖψιν, ὥστε ἐὰν εἴμεθα κακοὶ νὰ γίνωμεν καλλοί, ἐὰν δὲ εἴμεθα καλοὶ καὶ δοκιμαζώμεθα, νὰ γίνωμεν καλλίτεροι. Ἀμήν!

(+) Ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλος


Τα σχόλιά σας
Επειδή στο κείμενο γίνεται αναφορά στην αιώνια κόλαση ως τιμωρία,σας παραθέτω τον παρακάτω διάλογο. Ήταν κάποτε ένα κορίτσι που πίστευε πως ο θεός είναι αγάπη.Ήταν βαφτισμένη Χριστιανή Ορθόδοξη ,στην εφηβεία της.Μια μέρα επισκέφθηκε ένα μοναστήρι και εκεί συνάντησε έναν Αρχιμανδρίτη.Τον πλησίασε και τον ρώτησε ποιά ήταν η γνώμη του για την αιώνια κόλαση. -πως γίνεται,ρώτησε,ο θεός να είναι αγάπη,να μας έχει δώσει τον Ύμνο της αγάπης μέσω του αποστόλου Του,τον Υιό Του πάνω στο Σταυρό και να τιμωρεί ,απο την άλλη, αιώνια ως παραβάτες των εντολών Του,αυτά τα αδύναμα χοϊκά πλάσματα που λέγονται άνθρωποι; Μήπως η κόλαση είναι μόνο ένα παιδαγωγικό μέσο προκειμένου να ωριμάσουμε ώστε αν δεν μας κρατήσει στον δρόμο του καλού η Αρετή,να μας κρατήσει τουλάχιστον ο Φόβος;Όμως,πως είναι δυνατό ο θεός που είναι αλήθεια, όπως και ο λόγος Του, να χρησιμοποιεί τέτοια μέσα;Η γνωστή ρήση: "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" είναι μια Ιησουιτική άποψη,που δεν μπορει να με βρει σύμφωνη,επειδή έρχεται σε αντίθεση με την ίδια Την σταύρωση Του Θεανθρώπου. Και κατέληξε:-Μήπως,με κάποιον τρόπο,στο τέλος συγχωρεθούν όλοι,ακόμα και ο διάβολος,και μήπως αυτό είναι ίσα -ίσα το Άγιο Θέλημα Του θεού; Ο Αρχιμανδρίτης απάντησε:-Ο Θεός είναι βέβαια Αγάπη ,είναι όμως και Δίκαιος.Δεν εκβιάζει την Αγάπη κανενός και η κόλαση δεν είναι τιμωρία που αυτός επιβάλλει.Και ο διάβολος ακόμα θα μπορούσε να συγχωρεθεί και να έχει θέση στον παράδεισο,μα θα έπρεπε πρώτα να μετανοήσει.Πως φαντάζεσαι την κόλαση,με φωτιές ,τσουκάλια και τρίαινες;Όταν ένα παιδί κάνει μια πράξη άσχημη αποφεύγει το βλέμμα των γονιών του,και κρύβεται, απομονώνεται.Ισως αυτό να είναι η κόλαση ...να μη μπορεί να αντικρίσει κανείς το φως του προσώπου του θεού.Να μην ευφραίνεται,να μη χαίρεται(όπως οι άγιοι)μέσα σε αυτό το φως,αλλα να καίγεται και να υποφέρει η ψυχή του.Να μην αντέχει την αγάπη Του θεου. Με αυτά του τα λόγια το κορίτσι κατεννόησε πως η δικαίωση των πάντων,ήταν λάθος εκτίμηση, όχι μόνο δική της αλλά και αρκετών θεολόγων και Ιερέων,πως ο Παράδεισος είναι κατι παρα πάνω απο απλή ανταμοιβή για τις καλές μας πράξεις,και, η κόλαση κατι παραπάνω απο απλή τιμωρία για τις κακές μας πράξεις. Ποιός όμως μπορει να πει με σιγουριά τι είναι αυτο το κάτι; Ισώς να είναι ένας τρόπος ή και ένας τόπος ,ίσως μια κατάσταση,ή ένα δικαίωμα που αφορά την ύπαρξη του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ προσώπου που ονομάζουμε άνθρωπο. Εγώ ,μέχρι να μάθουμε ,μπορώ να σας πω με συγκίνηση και χαρά τον ξαφνικό λόγο της βαφτιστήρας μου προς την μητέρα της:"Μαμά θέλω αυτά που κάνω να σου αρέσουν" και όταν ερωτήθηκε "γιατί;"απάντησε:"μα,για να είμαι κόρη σου!!!!" Ένα 7χρονο παιδί είναι σε θέση να διακρίνει πως οι πράξεις μας καθορίζουν τις σχέσεις μας.Να, ο παράδεισος. Στην Κ. Διαθήκη η κόλαση χαρακτηρίζεται ως γέενα του πυρός,ή κλαυθμός και βρυγμός των οδόντων,μπορώ να τα δω αυτά, αν εννοήσω την κόλαση ως ανυπαρξία αγαπητικής σχέσης.Πρόγευση της κόλασης όπως και του Παραδείσου μας δίνεται στην παρούσα ζωή,κατα περιστάσεις.Οι επιλογές είναι δικές μας και η κρίση του θεού. Κατά την δεύτερη έλευση του Κυρίου-"οπου το σώμα εκεί επισυναχθήσονται και οι αετοί"-(κατα Λουκάν ιζ ). Σας χαιρετώ, Γιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 22 Οκτωβρίου 2009
ψαλμός δ4 Έν το επικαλείσθαι με εισήκουσας με,ο θεός της δικαιοσύνης μου,εν θλίψει επλάτυνας με,οικτείρησον με και εισάκουσον της προσευχής μου. ψαλμόςι ι10 Κύριος εξετάζει τον δίκαιον και τον ασεβή,ο δε αγαπών την αδικίαν μισεί την εαυτού ψυχήν. ψαλμός λγ.33 Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων,και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος. παροιμίαιΘ.1-11 Ο παιδεύων κακούς λήψεται εαυτώ ατιμίαν.Μη έλεγχε κακούς ινα μη μισήσωσι σε.Έλεγχε σοφόν και αγαπήσει σε. Ο θεός ΔΕΝ είναι τιμωρός.Ο θεός είναι αγάπη.Ο μόνος πραγματικά δίκαιος είναι ο θεός .Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον θεό και αρέσκονται να 'δικαιοπραγούν'και άνθρωποι που δεν έχουν θεό και αρέσκονται να βιαιοπραγούν.Και οι μεν και οι δε ,στενοχωρούνται ή θυμώνουν για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό τρόπο. Η θλίψη(θλω σπάω συντρίβομαι),είναι μια λέξη που δηλώνει τον απόλυτο ψυχικό πόνο,είναι νομίζω κάτι πολύ περισσότερο απο την λύπη την στενοχώρια ή την οδύνη.Οι συγγενικές λέξεις είναι πολλές και η κατάθλιψη,μανιοκατάθλιψη και λοιπές ψυχικές ασθένειες είναι σε έξαρση. Όλοι μας λίγο ή πολύ έχομε νιώσει πόνο σωματικό ή ψυχικό ίσως και κάποια μορφή κατάθλιψης,έχουμε νιώσει όμως καθαρή θλίψη;Αναρωτήθηκα κάποτε για τον εαυτό μου,τότε ήρθε στο νου μου η μορφή της Παναγίας στον Σταυρό και βεβαιώθηκα πως στην πραγματικότητα δεν γνωρίζω τι θα πει ούτε πόνος ούτε θλίψη.Έκανα απλώς την τρίχα θηλιά στο λαιμό μου,γιατί ειμαι φυγόπονη και ο παραμικρός πόνος είναι για μένα βουνό.Έτσι ήρθα στα ίσα μου και συνειδητοποίησα πως μάλλον είμαι απο τα παραχαιδεμένα παιδία του θεού,αρα οχι τόσο δίκαιη όσο θέλω να πιστεύω οτι είμαι και πως Αυτό το δώρο δεν δίνεται χωρίς κόπο.Έχω πλέον πειστεί πως οι δοκιμασίες είναι πάντα ωφέλιμες-και αν δεν τις αγαπούμε -καλό είναι να τις αποδεχόμαστε και να τις υπομένουμε,δοξάζοντας τον Θεό τόσο στις χαρές όσο και στις λύπες.Όταν τυχόν με δείτε να πονώ,να μου το υπενθυμήσετε. γειά και χαρά, Παναγιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 11 Οκτωβρίου 2009
Σε κανέναν δεν είναι ευχάριστο να πονά, να υποφέρει, να θλίβεται. Ούτε καν σε Εκείνον. Ας θυμηθούμε τα λόγια του στο σταυρό λίγο πρίν αφήσει το πνεύμα του. "Αν είναι δυνατόν απάλλαξέ με απο το πικρό αυτό ποτήρι". Όμως Εκείνος το ήπιε πρώτος κι εμείς, όπως σε όλα όσα μας δίδαξε, οφείλουμε να τον ακολουθήσουμε όσοι θέλουμε να του μοιάσουμε και να καθίσουμε δίπλα του στην αιωνιότητα. Αν σκεφθούμε ανθρώπους χωρίς θλίψεις, χωρίς στενοχώριες, ανθρώπους που όπως συνήθως λέγουν "ολα τους πάνε καλά..." θα διαπιστώσουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί δηλώνουν άθεοι, αμφισβητούν την ύπαρξη του Θεού. Γιατί άραγε; γιατί απλά θεωρούν εαυτούς θεούς αφού νομίζουν ότι χάρη στη δική τους δύναμη τα έχουν όλα. Άκρατος εγωισμός και υπερηφάνεια. Πού να μείνει χώρος για το Θεό. Διάβασα κάποτε ένα περιστατικό που νομίζω ανέφερε ο πατέρας Παίσιος σχετικά με τις θλίψεις της ζωής μας. Έλεγε λιοπόν ότι είχε επισκεφθεί το σπίτι κάποιου ευκατάστατου οικογενειάρχη με πλούτη και άνετη ζωή. Όταν τον ρώτησε τί του λείπει, τί τον στενοχωρεί στη ζωή του, εκείνος του απάντησε πως δεν υπάρχει καμμία θλίψη στο σπίτι του πως όλα είναι τέλεια, πως τίποτα δεν πάει στραβά σε εκείνον και την οικογένειά του. Τότε ο επισκέπτης ταράχθηκε πολύ, ένιωσε πως εκεί κατοικεί ο διάβολος, έκανε τον σταυρό του και έφυγε αμέσως απο το σπίτι... Οι θλίψεις και ο πόνος είναι μέρος της ζωής μας για να θυμόμαστε πάντα σε κάθε λεπτό, πόσο μικροί και αδύναμοι είμαστε. Για να έχουμε ταπείνωση και να θυμόμαστε πως η ζωή μας είναι δική Του. Πως ό,τι έχουμε, ότι ζούμε, οφείλεται σε Εκείνον. Εκείνος το θέλει και όχι εμείς να "καταφέρνουμε" πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους. Εκείνος μας ταράζει τον εγωισμό μας για να τον θυμηθούμε και να επανέλθουμε στο δρόμο του. Ας έχουμε ανοιχτή την ψυχή μας να ακούει τα μηνύματά του. Εκείνος θα φροντίσει μόνο για το καλό μας εφόσον κάθε στιγμή ζητάμε το έλεός του και είμαστε σε κάθε περίπτωση έτοιμοι να αναφωνήσουμε "γεννηθήτω το θέλημά σου". Θέλω να κλείσω με μία φράση που εμπεριέχει όλες τις παραπάνω σκέψεις η οποία επίσης έχει βγεί απο τα χείλη του π. Παίσιου στο ερώτημα γιατί οι άνθρωποι υποφέρουν απο αρρώστειες και θλίψεις. Άλλοι εξοφλούν, και άλλοι αποταμιεύουν απάντησε. Είναι δυνατό και λυτρωτικό, όπως η ανάσταση του Κυρίου μας. Αυτή είναι η θρησκεία μας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΟΛΥΔΩΡΑ, 9 Οκτωβρίου 2009
O πόνος αγιάζει τον άνθρωπο. Κι o ανθρώπινος πόνος καλλιεργεί την ανθρώπινη ψυχή. Έτσι και ο Ιώβ δόξασε τον Θεό που ήταν δίπλα του καί αντιμετώπισε έτσι όλες τις δυσκολίες. Τον ευχαρίστησε, επειδή ήταν δίκαιος μαζί του καί θεώρησε πως όλες οι λύπες ήταν για το καλό του. Δεν μας τιμωρεί ο Θεός, αλλά μας προετοιμάζει, μας γυμνάζει... έτσι... πολλές φορές σκληρά... αδυσώπητα... αφήνοντας να λειτουργήσει κάθε πόνος στην ζωή μας για το καλό μας. Δόξα τω Θεώ.

Κυριακή Λιλιοπούλου, 8 Οκτωβρίου 2009
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης