Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ἡ φιλανθρωπία Του
Τήν εὐτυχία ἀποζητοῦμε. Καί μᾶς δόθηκε τό ἀπόλυτό της. Ὅλα τά ἀδιέξοδά μας σχετίζονται μέ τήν ἄρνησή μας νά ζήσουμε στόν δικό Του ἀπόλυτο τρόπο. Θέλουμε κάτι πιό ἤπιο, πιό «φιλάνθρωπο». Κι’ αὐτό δέν μᾶς δόθηκε. Ἡ φιλανθρωπία Του εἶναι ἀπόλυτη. Ἀμετακίνητη. Ἐμεῖς πρέπει νά μετακινηθοῦμε. Πρός Αὐτόν. Πρός τόν τρόπο τῆς δικῆς Του ζωῆς.
Τα σχόλιά σας
Σπυριδούλα σε ευχαριστώ που το έθεσες,πραγματικά ένας καλός τρόπος εξέτασης της ανθρωπιάς μας ή αν θέλεις της πνευματικής μας κατάστασης,θεωρώ πως είναι όχι μόνο το αν λυπόμαστε με την λύπη του άλλου αλλά κυρίως το αν χαιρόμαστε με την χαρά του.Δεν ξέρω πως τα κατάφερα να σου δώσω την εντύπωση οτι αμφισβητώ την φιλανθρωπία του Θεού.Έχοντας υπ'όψιν μου πως μόνος καρδιογνώστης είναι ο Θέος,σίγουρα πάντως, αμφισβητώ την φιλοθεΐα των ανθρώπων(άρα και την δική μου)άνευ της οποίας δεν υπάρχει αληθινή φιλανθρωπία. Στην Ορθοδοξία συμβαίνει το εξής ηθικό παράδοξο,οι αμαρτωλοί να μπορούν να γίνουν δεκτοί ως πρώτοι στη Βασιλεία του Θεού.Βλέπουμε τον ληστή να μπαίνει πρώτος στον παράδεισο χωρίς "θυσίες"ούτε καν έργα μετανοίας,απλά με την παραδοχή Της Αλήθειας και πολλούς απο όσους μελετούσαν το λόγο Του,και ζούσαν μαζί Του να Τον εγκαταλείπουν και να Τον σταυρώνουν. Δεν θεωρώ την αγάπη ταυτόσημη με την θυσία.Η θυσία απο την αγάπη έχει για μένα την απόσταση που έχει η ευσέβεια απο την ευλάβεια.Είναι βέβαια κανείς σε καλό δρόμο αλλά ας μην είναι και τόσο σίγουρος.'Οπως δεν θα έλεγα, οτι όποιος είναι ευσεβής είναι απαραίτητα και ευλαβής(δες ευσεβιστές)το ίδιο δεν θα έλεγα αν θυσιάζομαι αγαπώ,δεν το θεωρώ δεδομένο με τόσο σαδομαζοχισμό που επικρατεί γύρω μας. Θα προτιμούσα να πω χαίρομαι άρα αγαπώ και μεταδίδω την χαρά μου γύρω μου εννοώντας την βαθιά εσωτερική χαρά που στερεώνει την πίστη μας και μας βεβαιώνει πως όσο κι αν δεν φαίνεται υπάρχει γύρω μας Δικαιοσύνη. Προσωπικά, έχασα ως ένα βαθμό αυτή μεταδοτικότητα ευχήσου να μη χάσω και την πίστη μου. Σε φιλώ, Γιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 30 Μαίου 2009
Γιώτα, νομίζω ότι στο κείμενο, η λέξη φιλανθρωπία χρησιμοποιείται κυριολεκτικά και όχι χρησιμοθηρικά και ψεύτικα όπως στις περιπτώσεις που πολύ σωστά ανέφερες. Αφού όμως ο Θεός σταυρώθηκε για τον άνθρωπο, όντως δείχνει να είναι ο καλύτερός του Φίλος εξ' ου και η λέξη. Ποιος απ' τους φίλους μας, προκειμένου να νοιώθουμε χαρούμενοι, θα δώσει κυριολεκτικά τη ζωή του για μας; Οι περισσότεροι όχι μόνο δε δίνουμε τη ζωή μας, αλλά ζηλεύουμε κι από πάνω τη χαρά του άλλου κάποιες φορές ή συνέχεια. Τα ιστορικά λάθη δείχνουν ότι ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ είμαστε οι φιλάνθρωποι, σε απόλυτη αντίθεση με το Θεό που έκανε ότι πέρναγε απ' το χέρι Του -και συνεχίζει να το κάνει- για μας. Εδώ το κείμενο δε μιλάει για φιλανθρωπικά ιδρύματα αλλά για φιλάνθρωπες ψυχές. Και εάν η λέξη "αγάπη" στην ορθόδοξη πίστη είναι ταυτόσημη με τη φράση "θυσία για το Θεό και για τους συνανθρώπους μου" τότε αν θυσιάζομαι, αγαπώ. Επίσης, για να μπω στη διαδικασία να θυσιάζομαι, σημαίνει πως η απόφασή μου για τη θυσία είναι ισχυρότερη απ' το συναίσθημα του φόβου. Όπως ανέφερες, θα πρέπει να θυσιάσω χρόνο, χρήμα και κόπο. Ποιος θα δώσει «εγκάρδια» το χρόνο του, τα χρήματά του, ή θα κουραστεί για κάποιον άλλον, αν την ίδια στιγμή έχει φόβο στην καρδιά του; Αν γίνω ικανή να θυσιάζομαι για τους άλλους, τους αγαπώ και είμαι φίλη των άλλων ανθρώπων, και άρα είμαι κυριολεκτικά και όχι χρησιμοθηρικά "φιλάνθρωπη", όπως δηλαδή είναι ο Θεός.

Σπυριδούλα Κλάδη, 22 Μαίου 2009
Σκέφτομαι τη λέξη "απόλυτο". Τη χρησιμοποιώ τόσο συχνά στην καθημερινότητά μου... κι όμως τόσο διαστρεβλωμένα!!!!! Γιατί τελικά το σχετικό στη ζωή μου είναι αυτό που πρέπει να είναι το ΑΠΟΛΥΤΟ και όλα τα φερόμενα ως απόλυτα είναι τόσο μα τόσο σχετικά....

Βίκυ Αμπράζη, 20 Μαίου 2009
Νόμίζω πως στέκομαστε στην λέξη φιλανθρωπία πολύ.Είναι η λέξη αυτή που μπορεί να προσδιορίσει τον Θέο καλύτερα; Πόσοι θρησκευτικοί ηγέτες ,και οχι μόνο ,δεν έκρυψαν την φιλαυτία τους πίσω απο την "φιλανθρωπία" και τον "ανθρωπισμό" τους;Τι θα με ωφελήσει να πουλήσω τα υπάρχοντα μου και να παραδώσω το σώμα μου στην πυρά εάν δεν έχω αγάπη;Αρκεί να είμαστε ευτυχισμένοι ή να αξίζουμε την ευτυχία;Ο Θεός είναι πνεύμα και ο τρόπος της υπαρξής του αγαπητικός.Πόσο σχετική μπορεί να είναι με αυτήν την πραγματικότητα η ζωή μας;Πόσος κόπος χρειάζεται;Τελευταία σκέφτομαι πως όταν δεν βλέπουμε όλα τα πρόσωπα γύρω μας "πάντα ταυτόχρονα ως σκοπό και ποτέ μόνο ως μέσο",τότε προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις ροπές μας εκτροχιαζόμαστε σε ανάρμοστες συμπεριφορές γιατί το αντίθετο εχει κόστος σε χρόνο ,χρημα ή κόπο.Όλοι γνωρίζουμε τα 3 Φ.Και ένα η φιλαυτία 4.Το χειρότερο όμως είναι ο φόβος ,τον οποίο μόνο η αγάπη μπορει να αποκλείσει.Νομίζω πως όποιος τον θάνατο φοβάται,την ζωή φοβάται.

Γιώτα Βούλγαρη, 20 Μαίου 2009
Κάνω και μια δεύτερη σκέψη. Λέει το κείμενο "Ἡ φιλανθρωπία Του εἶναι ἀπόλυτη". Και νιώθω ταυτόχρονα όμως πως "η φιλανθρωπία Του πονάει". Και είμαι σίγουρη πως θα βρεθούν πολλοί που θα σκεφτούν "μα λογικό είναι να πονάει αφού είσαι μακριά Του, αφού αντί να μετακινηθείς εσύ προς Αυτόν, θες να μετακινηθεί για άλλη μια φορά Αυτός προς εσένα..." Ο εγωιστής, την αμετακίνητη στάση την εκλαμβάνει σαν σκληρότητα. Κι έτσι την εκλαμβάνω κι εγώ. Γι' αυτό και όταν έρχεται η στιγμή για να δώσω, πονάω. Πονάω πολύ. Ενώ όταν παίρνω είναι ωραία... Ο Θεός όμως όπως φαίνεται είναι πράγματι πολύ φίλος του ανθρώπου κι έχει κατανόηση. Ο άνθρωπος όμως απ' την άλλη δεν είναι καθόλου φίλος του Θεού γιατί δεν Τον καταλαβαίνει, ακριβώς επειδή Τον βλέπει Αμετακίνητο. Ο Θεός όμως μένει εκεί μόνο και μόνο για να πιαστούμε και ν' ανεβούμε κι εμείς εκεί που είναι Αυτός κι όχι να πέσει Εκείνος κάτω. Παρόλο όμως που λογικά είναι προφανές το ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, ο πόνος και ο φόβος της αλλαγής είναι υπαρκτοί και -σε μένα- συνήθως υπερισχύουν σαν βίωμα.Και συνήθως βρίσκομαι στην κατάσταση να προτιμώ μια "ευτυχία" φόβου ή μια "ευτυχία" συνήθειας, από την αναζήτηση έστω μιας "ευτυχίας" χαράς.

Σπυριδούλα Κλάδη, 16 Μαίου 2009
Υπάρχει δυστυχώς και κάτι χειρότερο... Το να έχεις βιώσει βαθιά την ευτυχία του κρυμμένου θησαυρού, να την έχεις νοιώσει, να γνωρίζεις την απόλυτη και οριζόντια εφαρμογή τηςπαντού και σε όλα και ωστόσο να μην πουλάς όλα σου τα ... υπάρχοντα για να την αποκτήσεις. Και μέσα σου γεννιέται ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ. Σιωπή, βλέμμα με με δέος προς τον Θεό, προσευχή? Δεν ξέρω τι άλλο.

Βασίλης Οικονόμου, 10 Μαίου 2009
Ο θέος ενσαρκώθηκε το είδος εξ'αιτίας του οποίου ολόκληρη η φύση φθαρτοποιήθηκε,το ανθρώπινο,το οποίο μέχρι σήμερα και παρά την σταυρική του θυσία φαίνεται να μην έχει επίγνωση της παρουσίας και της πρόνοιας του θεού στο κάθε απειροελάχιστο μόριο αυτου του κόσμου,καθως και όλων των κόσμων που ακόμα δεν γνωρίζει και της αδιάσπαστης ενότητας την οποία με κάθε τρόπο επιμένει να διαιρεί. Διοριστήκαμε υπεύθυνοι αυτού του κόσμου, μας δώθηκαν ονόματα προσωπικά και κληθήκαμε με τη σειρά μας να ονοματίσουμε τα ζώα &τα φυτά.Μας δώθηκε εξουσία ,δηλαδή ευθύνη. Ο πατέρας Παΐσιος ,μια απο τις φωτεινές εξαιρέσεις του κόσμου,μας βεβαιώνει πως τα ζώα δεν περιμένουν άλλο παράδεισο εκτός απο εμάς και πως συχνά συμπεριφερόμαστε χειρότερα και απο αυτά τα άλογα όντα.Ίσως και γι'άυτονα αξιώθηκε να κάνει θαύματα και να συνομιλεί με τα φίδια και τα πουλιά του ουρανού,ζώντας την προπτωτική κατάσταση. Με εωσφορική έπαρση νομίζουμεπως όλα γίνονται μόνο για εμάς και πως ο πλανήτης είναι το παιχνιδάκι μας ,αποζητούμε την ευτυχία σε έναν κόσμο που εμείς οι καθ' εικόνα και ομοίωση χαλάσαμε και όχι η γάτα του Μπερδιάγεφ.Ίσως αυτή η σκέψη να οδήγησε τον Ρώσο φιλόσοφο στο βιβλίο του Θείον & Ανθρώπινον να διατυπώσει τη φράση:Δεν δύναμαι να σκεφθώ την Βασιλεία του Θεού χωρίς να έχει εκεί η γαλή μου μια θέση. Αντι να καμαρώνουμε λοιπόν για την φιλανθρωπία του θεού και την υψηλή μας θέση στη κλίμακα της δημιουργίας ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε και εμείς την προπτωτική κατάσταση του πατρός Παϊσίου. Ο θεός έγινε για εμάς άνθρωπος ας γίνουμε και εμείς για την αγάπη του αν όχι άγιοι τουλάχιστον ανθρώπινοι. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Γιώτα Βούλγαρη, 7 Μαίου 2009
Ένας άνθρωπος στάθηκε μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου και χτυπάει. Μια φωνή από μέσα: «Ποιος είναι;» «Εγώ!» η απάντηση. Σιωπή, η πόρτα κλειστή. Φεύγει ο άνθρωπος. Ξαναγυρίζει ύστερα από καιρό, ξαναχτυπάει, μια φωνή από μέσα: «Ποιος είναι;» «Εγώ!» πάλι η απάντηση. Η πόρτα κλειστή. Φεύγει ο άνθρωπος. Ύστερα έρχεται πάλι. Ξαναχτυπάει. «Ποιος είναι;» «Εσύ!» απαντάει. Και άνοιξε η πόρτα…

Κίτσου Ολγα, 2 Μαίου 2009
Χαίρεται, καλή αρχή και με το καλό η ανάσταση του Κυρίου μας. Συμφωνώ Νίκο, όντως πολύ ωραίο θέμα! Προσωπικά, εστιάζω στις λέξεις /κάτι πιο "φιλάνθρωπο"/. Και το πρόβλημα που έχω αντιμετωπίσει είναι η διαστρέβλωση των διαφόρων λέξεων της καθημερινότητάς μας. Για παράδειγμα η λέξη "φιλανθρωπία" που αναφέρεται εδώ. Γινόμαστε πιο φιλάνθρωποι όσο περισσότερο κουραζόμαστε, σκεφτόμαστε και βλέπουμε την ύπαρξη των άλλων ανθρώπων. Όμως το να "υπάρχει" ο άλλος, σε ξεβολεύει γιατί πρέπει να σκεφτείς αν κουράστηκε, αν πονάει, αν στενοχωριέται και να προσαρμόσεις τη συμπεριφορά σου ανάλογα...

Σπυριδούλα, 1 Μαίου 2009
Δόξα τω Θεώ.. πολύ ωραίο θέμα για συζήτηση

Νικος, 16 Απριλίου 2009
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης