Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Τρεῖς κατηγορίες ἀνθρώπων



 




Τοῦ C.S Lewis



Ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες ἀνθρώπων στὸν κόσμο.

Ἡ πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει ὅσους ζοῦν μόνο γιὰ τὴν ἑαυτὸ τους ἀναζητώντας μόνο προσωπικὲς ἡδονές, θεωρώντας τὸν Ἄνθρωπο καὶ τὴν Φύση, ἁπλῶς σὰν ἕνα ἀκατέργαστο ὑλικό, ποὺ μπορεῖ νὰ πάρει ὅποιο σχῆμα τοὺς βολεύει.

Στὴ δεύτερη κατηγορία ἀνήκουν ὅσοι ἀναγνωρίζουν πὼς ὑπάρχει γι’ αὐτοὺς κάποια ἀξίωση, ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, ποὺ τοὺς περιορίζει (τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ κατηγορικὴ προσταγὴ ἢ τὸ κοινωνικὸ καλὸ) καὶ προσπαθοῦν μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ συμφέροντά τους, στὸ βαθμὸ ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει αὐτὴν ἡ ἀξίωση! Προσπαθοῦν νὰ καταβάλλουν στὴν ὑψηλὴ αὐτὴ ἀξίωση ὅλα ὅσα τοὺς ἀπαιτεῖ, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ πληρώνουν τοὺς φόρους τους. Συγχρόνως ἐλπίζουν, ὅπως ὅλοι οἱ φορολογούμενοι, πὼς ὅ,τι τοὺς ἀπέμεινε, θὰ τοὺς εἶναι ἀρκετό, γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ζοῦν. Ἡ ζωὴ τους εἶναι διαιρεμένη στὰ δύο, ὅπως ἡ ζωὴ ἑνὸς στρατιώτη ἢ ἑνὸς μαθητῆ. Στὴν ὥρα τῆς παρέλασης καὶ στὴν ὥρα ἐκτὸς παρέλασης, στὴν ὥρα τοῦ σχολείου καὶ στὴν ὥρα ἐκτὸς σχολείου.

Ἡ τρίτη κατηγορία ἀποτελεῖται ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μποροῦν νὰ ποῦν, ὅπως ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅτι γιὰ τοὺς ἴδιους "ζωὴ σημαίνει Χριστός". Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔχουν ξεπεράσει τὴν κούραση τῆς προσπάθειας ἰσορρόπησης τῶν ἀντιθετικῶν ἐπιδιώξεων τοῦ Ἑαυτοῦ τους ἀπὸ τὴν μία καὶ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη, μὲ μία ἁπλὴ μέθοδο: Ἀπέρριψαν κάθε ἀξίωση τοῦ ἑαυτοῦ τους. Τὸ μέχρι πρότινος ἐγωιστικὸ θέλημα ἀναμορφώθηκε ἐξολοκλήρου καὶ μετατράπηκε σὲ κάτι νέο. Τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ δὲν περιορίζει τὸ δικό τους. Πλέον τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ δικό τους θέλημα. Ὅλος ὁ χρόνος τους, μὲ τὸ νὰ εἶναι ἀφιερωμένος σὲ Ἐκεῖνον, ἀνήκει ταυτόχρονα καὶ στοὺς ἴδιους, ἀφοῦ καὶ αὐτοὶ δικοί Του εἶναι.

Ἐπειδὴ ὑπάρχουν αὐτὲς οἱ τρεῖς κατηγορίες ἀνθρώπων, ὁποιαδήποτε προσπάθεια νὰ κατηγοριοποιήσουμε τὸν κόσμο διχοτομώντας τον σὲ καλὸ καὶ κακὸ εἶναι καταστροφική.

Ταξινομώντας τὸν κόσμο σὲ καλὸ καὶ κακὸ παραβλέπουμε τὸ γεγονός, ὅτι τὰ μέλη τῆς δεύτερης κατηγορίας (στὴν ὁποία ἂς τὸ ὁμολογήσουμε, ἀνήκουν οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς) εἶναι πάντα καὶ ἀπαραιτήτως δυστυχισμένα. Ὁ "φόρος" μὲ τὸν ὁποῖο χρεώνει τὶς ἐπιθυμίες μας ἡ ἠθικὴ συνείδηση εἶναι ἀρκετὰ ἐπαχθὴς μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ μᾶς περισσεύουν καὶ πολλὰ γιὰ νὰ ζήσουμε. Ὅσο παραμένουμε σὲ αὐτὴν τὴν κατηγορία πρέπει εἴτε νὰ αἰσθανόμαστε ἐνοχές, γιατί δὲν ἔχουμε πληρώσει τὸν φόρο μας, εἴτε νὰ αἰσθανόμαστε φτωχοί, ἐπειδὴ τὸν πληρώσαμε. Ἡ χριστιανικὴ ἀντίληψη ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ σωθοῦμε κάνοντας μόνο ἔργα ποὺ βασίζονται στὸν ἠθικὸ νόμο, ἀποτελεῖ ἕνα γεγονὸς τῆς καθημερινότητάς μας. Πρέπει νὰ προχωρήσουμε μπροστὰ ἢ νὰ ὑποχωρήσουμε πρὸς τὰ πίσω. Ὡστόσο δὲν μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε μόνο μὲ τὶς δικές μας προσπάθειες. Ἂν ὁ νέος ἑαυτός, τὸ νέο θέλημα, δὲν εὐδοκήσει νὰ γεννηθεῖ μέσα μας, δὲν μποροῦμε νὰ Τὸν συνθέσουμε μόνοι μας.

Ἡ "ἀπαίτηση" τοῦ Χριστοῦ εἶναι κάτι πολὺ πιὸ εὔκολο ἀπὸ τὴν ἠθικὴ προσπάθεια. Τὸ τίμημα τοῦ Χριστοῦ εἶναι νὰ Τὸν ἐπιθυμήσουμε. Εἶναι ἀλήθεια πὼς αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία μοιάζει νὰ εἶναι πέρα καὶ πάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις μας. Ὑπάρχει ὅμως ἕνα γεγονὸς ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει. Ὁ κόσμος εἶναι μὲ τέτοιο τρόπο φτιαγμένος ὥστε νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη τὶς διάφορες μορφὲς ἱκανοποίησής μας, γιατί ἀπομακρύνονται αὐτὲς ἀπὸ ἐμᾶς πρῶτες!

Ὁ πόλεμος καὶ οἱ συμφορὲς καὶ ἐν τέλει τὰ γηρατειά, μᾶς ψαλιδίζουν ἕνα ἕνα, ὅλα ἐκεῖνα στὰ ὁποῖα ἤλπιζε ὁ φυσικός μας ἑαυτὸς στὸ ξεκίνημά του. Ἡ μόνη μας σοφία εἶναι ἡ ἱκεσία, καὶ ἡ συνθήκη τῆς ἀνάγκης ἐν τέλει, μᾶς διευκολύνει στὸ νὰ γίνουμε ἐπαῖτες.

Ἀκόμα καὶ ὑπὸ αὐτοὺς τοὺς ὅρους ἡ ὄντως Ἐλεημοσύνη θὰ μᾶς ἀποδεχτεῖ.
 

(Δημοσιεύτηκε γιὰ πρώτη φορὰ στοὺς Sunday Times)







 
Τα σχόλιά σας
Από που να αρχίσω και που να τελειώσω..Ο Κύριος μας άνοιξε τους οφθαλμούς διά να σώσουμε την πολύτιμη και αιώνια ψυχή μας.Μετά θάνατον σώματος εννοούμε το πόσο πολύ έχουμε μπλέξει.Να είστε καλά και να πιστεύετε τον Κύριο.Η πίστη σε Αυτόν σώζει!

Jean Michel, 9 Μαρτίου 2012
Ξέρετε, μου συμβαίνει συχνά το εξής: ακούω ή διαβάζω κάτι που έχει σχέση με τη ζωή μας μέσα στην εκκλησία και αισθάνομαι ότι ακούω έκπληκτη κάτι καινούριο, πως όντως, ναι, έτσι είναι και σαν να το ανακάλυψα μόλις τώρα που άκουσα ή διάβασα το αντίστοιχο κείμενο, ενώ στην ουσία όλα αυτά και τα έχω ακούσει άπειρες φορές. Αλλά από ό, τι καταλαβαίνω μάλλον όλα αυτά δεν γίνονται βιώματά μου γι΄ αυτό και δεν μπαίνουν στην καρδιά μου και δεν τα οικειοποιούμαι. Είναι απλώς ακούσματα για εμένα και βιώματα άλλων . Κάτι αντίστοιχο μου προκάλεσε και αυτό το κείμενο. Όλα αυτά που αναφέρει τα ήξερα σε γενικές γραμμές και από πριν. Με βοηθούν, μου δείχνουν το δρόμο να πορεύομαι, αλλά πότε θα γίνουν και δικά μου βιώματα; Και κάτι ακόμα . Αναφέρεται στο τέλος του κειμένου πως: «Ὁ κόσμος εἶναι μὲ τέτοιο τρόπο φτιαγμένος ὥστε νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη τὶς διάφορες μορφὲς ἱκανοποίησής μας, γιατί ἀπομακρύνονται αὐτὲς ἀπὸ ἐμᾶς πρῶτες». Τι είναι όμως αυτό που εμποδίζει πολλούς ανθρώπους, να μην αφήσουν μέχρι το τέλος της ζωής τους τις χαρές αυτού του κόσμου, παρόλο που αυτές τους εγκαταλείπουν, να πεθαίνουν και να μην έχουν πάρει μυρωδιά πως η ζωή συνεχίζεται και μετά το θάνατο; Να μην έχουν αγαπήσει πραγματικά και να μην έχουν σχετιστεί με κανέναν;

Μαρία Βαϊτση, 3 Μαρτίου 2012
Αυτές οι τρείς κατηγορίες για μένα είναι σαν να ζωγραφίζει κάποιος τα τρία στάδια μεγαλώματος μιας ψυχής, από την ώρα που γεννιέται μέχρι την ώρα που φεύγει για τον άλλο κόσμο. Παλεύει να αφήσει χώρο για τον Θεό. Να παραχωρήσει τα πάντα για να μπορεί να λεχθεί το «Ζω ουκ εκ εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός». Βέβαια στην πράξη περισσότερη είναι στις πρώτες 2 κατηγορίες, και μόνο οι μεγάλοι αθλητές φθάνουν στην τρίτη… Και πάλι, οι καταστάσεις αλλάζουν, η ψυχή μεταβάλλεται… Η ικεσία είναι όντος αυτή που σώζει… και έρχεται το αιτούμενο, η κάθαρση, αρκεί η ικεσία να είναι αληθινή…

Κίτσου Όλγα, 24 Φεβρουαρίου 2012
Τι Ωραίο Κείμενο Πραγματικά με Πολλές Πτυχές Μπορείς να Βγάλεις Πολλά και Ωφέλιμα από Αυτό το Κείμενο σαν Αποφθέγματα για την Καθημερινότητά της Ζωής σου.

Χρυσάνθη, 23 Φεβρουαρίου 2012
Μέσα από τις δοκιμασίες, την σωματική φθορά, τα πολλά ψαλιδίσματα έρχεται κάποια στιγμή που τελειώνουν οι προσωπικές θεωρίες και κάπου μέσα σου νιώθεις με βεβαιότητα την αλήθεια της φράσης που καταθέτει ο συγγραφέας το ότι η μόνη μας σοφία είναι η ικεσία. Αντιλαμβάνεσαι ότι η μόνη πραγματικότητά σου είναι αυτή του επαίτη της Ελεημοσύνης Του και οι μοναδικοί δρόμοι που σου ανοίγονται είναι η προσευχή και η συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας.Στην πορεία με προσωπική ευθύνη ξεκινάει η καθημερινή προσπάθεια για να πάψει η ζωή σου να είναι διαιρεμένη στα δύο και το άρρωστο εγωιστικό σου θέλημα να μετατραπεί σε κάτι νέο.

Άννα, 21 Φεβρουαρίου 2012
Χρειάζεται αποδοχή της ασθενείας μας... ώστε να εγκαταλείψουμε το άσκοπο ταξίδι που κάνουμε "με ιδία μέσα" και να αναζητήσουμε τον Χριστό ώς χορηγό μας. Με τον δικό μας οβολό δεν θα πάμε και πολύ μακρύτερα... Είμαστε φτωχοί αλλά αισθανόμαστε πλούσιοι...

Χαρά, 20 Φεβρουαρίου 2012
Πραγματικά το Κείμενο είναι Πολύ Πετυχυμένο και Απλό.Το Θέμα είναι Πραγματικά να Αφήνουμε Λίγο Χώρο για ότι μας Περιβάλλει και να μην Κοιτάμε Μόνο πως θα Περάσουμε Καλά.

Ελέσα., 19 Φεβρουαρίου 2012
'Υπάρχουν ἀνθρωποι που έχουν δοκιμαστεί στη ζωη, που τους φέρονται οι άλλοι σαν να μην υπάρχουν επειδή, για παράδειγμα, προέρχονται απο χώρες της Ασίας και της Αφρικης. Ὅμως πολλοί απο αυτούς έχουν μια τόσο ζεστή καρδια, ειναι ταπεινοί, αθόρυβοι. Τους βλέπει κανεὶς πως προσεύχονται, την ευλάβεια που έχουν και ζηλεύει. Υπάρχουν γύρω μας τέτοιοι άνθρωποι και αξίζει να τους αναζητήσουμε και οταν ανακαλύπτουμε κάποιον, θα έχουμε βρει θησαυρό. Βέβαια συχνά ξεχνάμε ότι μπορεί νὰ βρίσκονται τόσο κοντά μας, στην ίδια μας την οικογένεια ἤ στο διπλανό διαμέρισμα. Για να γίνουμε σαν κι αυτούς πρέπει νἀ αγαπήσουμε τον πόνο, την θυσία. Οι δοκιμασίες έρχοναι σαν ευκαιρία για να ασκηθούμε, για να κοπιάσουμε περισσότερο με τον εαυτό μας, γιὰ να δουμε ποιοί πραγματικά είμαστε, να πονέσουμε, να κλάψουμε, να ζητήσουμε το έλεος του Θεού καί τότε θα ανακαλύψουμε την ομορφιά που κρύβεται μέσα μας και γύρω μας.

Κονιτοπούλου Μαρία, 19 Φεβρουαρίου 2012
Όταν κάποιος θεωρεί παντοδύναμο τον εαυτό του,όταν δεν συναισθάνεται την τρεπτότητα του είναι αδιανόητο να στραφεί στον Θεό.Είναι παράξενο ο παντοδύναμος να στρέφεται στον αδύναμο.Και όμως συμβαίνει σε όλους μας καθημερινά και΄πολλοί απο μας δεν έχουν μάτια να το δουν.Ο παντοδύναμος Θεός ακατάπαυστα προνοεί για όλους και τους δυνατούς και τους αδύναμους και όσους τυγχάνει να 'εχουν θεοποιήσει οι ίδιοι τους εαυτούς τους,δίχως να παραβιάζει την ελευθερία τους.Πόλλοι στρέφονται στην Εκκλησία ακριβώς επειδή εκεί θα βρούν λίγο ψωμί,ή για να ικανοποιήσουν κάποιες άλλες ανάγκες ή φιλοδοξίες τους.Είναι ελάχιστοι όσοι προσέρχονται για να προσφέρουν Δόξα τω Κύριω.Το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν εθελοτύφλει.Δέχεται όλους τους ανθρώπους όπως οι φιλόστοργοι γονείς φροντίζουν και στηρίζουν τα παιδιά τους ανεξάρτητα απο τον χαρακτήρα ή τις προθέσεις τους.Η ενοχή ας γίνει συναίσθηση και η επαιτεία προσευχή.Εύχομαι σε όλους μας,πρώτα σε εμένα,να έλθουμε εις εαυτόν.Η Εκκλησία απελευθερώνει απο αισθήματα ενοχικά,συναισθήματα ανωτερότητας - κατωτερότητας ή αναξιότητας και ανορθώνει τον άνθρωπο.Όπως ο πατέρας τον άσωτο υιό, ντύνει τον επαίτη με βασιλική ενδυμασία. Ύπάρχουν απο την άλλη άνθρωποι ανίσχυροι που παρ'ολη την δυστυχία τους αρνούνται να Τον αναζητήσουν.Δεν αποτελεί κανόνα πως οι άνθρωποι που θα χάσουν τα πάντα ή θα γεράσουν θα στραφούν στον Θεό.Στην χώρα μας το ποσοστό των αυτοκτονίων έχει αυξηθεί κατακόρυφα.Πολλοί άνθρωποι χάνουν τις ψυχές τους,μέσα στην απελπισία ,την απομόνωση και την απόγνωση,καθημερινά. Ελάχιστοι μιλούν,δυστυχώς, για αυτό.Πριν μερικούς μήνες ένας άνθρωπος έπεσε σχεδόν μπροστα στο αυτοκίνητο της εξαδέλφης μου απο κάποιον όροφο μιας πολυκατοικίας,ένας γνωστός αστυνόμος μου μιλούσε συντετριμένος για το αποτρόπαιο θέαμα ένος ακόμα κρεμασμένου ανθρώπου που είδαν τα μάτια του.Η κρίση όντως μπορεί να είναι ευκαιρία για κάποιους(συνήθως για τους δυνατούς, σε όποιο επίπεδο),για πολλούς όμως σημαίνει τον Θάνατο. "Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται",δεν έχουν όμως όλοι τα ψυχικά και πνευματικά χαρίσματα του Ιωβ.Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί μας αφήνει αδιάφορους.Έχουμε όλοι ευθύνη απέναντι σε όλους και σε όλα."Υπεράνθρωποι ,άνθρωποι, ανθρωπίσκοι"πως να μην αναφερθώ πάλι στον Παλαμά;Αυτές είναι οι σκέψεις μου διαβάζοντας για τις κατηγορίες των ανθρώπων,τους ανθρώπους που αγωνίζονται τον καλό αγώνα της ανθρωπιάς που μπορει να φτάσει ως την Αγιότητα με την χάρη του Θεού και τους ανώριμους ανθρώπους(που θεωρούν την ζωή ως monopoly) και διαγωνίζονται απλώς ποιος θα υπερβεί τον άλλον σε χρήματα,δύναμη και εξουσία.

ΠαναΓιώτα Βούλγαρη, 17 Φεβρουαρίου 2012
Ένα Κείμενο που Αξίζει για Προβληματισμό και Εποικοδομητικό Διάλογο.

Μάρκος., 14 Φεβρουαρίου 2012
Η Άποψή μας



Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης