Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ψυχανάλυση καὶ σχιζοφρένεια -Οἱ Πατέρες καὶ ὁ Ἀινστάϊν-


Τοῦ Σωτήρη Ἀδαμίδη

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: "Θεραπευτικὴ τῶν πατέρων καὶ ψυχανάλυση)


.....Δανείζομαι ἀπὸ τὴ θαυμάσια σειρὰ τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου καὶ ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου περὶ ὀρθοδόξου ψυχοθεραπείας τὸ σχόλιό του:

«Πολλοὶ σήμερα διδάσκουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἔλθει σὲ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του μὲ τὴν αὐτοανάλυση καὶ τὴν ψυχανάλυση. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πλάνη καὶ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο σὲ φρικτὰ ἀποτελέσματα. Ὅταν κανεὶς αὐτοαναλύεται, τότε τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ καταλήξει στὴν σχιζοφρένεια.

Ἡ ἀσκητικὴ μέθοδος εἶναι ἁπλή. Ἐπιδιώκουμε μὲ τὴν τήρηση τοῦ νοῦ, μὲ τὴν κάθαρση καὶ τὴν ἐπιστροφή του στὴν καρδιὰ διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς νοερᾶς προσευχῆς, μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, νὰ τὸν ἐλευθερώσουμε ἀπὸ τὶς εἰκόνες καὶ τὴν αἰχμαλωσία στὰ αἰσθητὰ πράγματα καὶ ἔτσι, ἐπιστρέφοντας στὴν καρδιά, νὰ δεῖ τὴν ἐρήμωσή του τὴν ἐσωτερική.

Ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας γίνεται μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μόνον ὅταν ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν δική μας ἐργασία, φωτίσει τὴν ψυχή, γνωρίζουμε κάθε λεπτομέρεια τοῦ εἶναι μας μὲ ἀκρίβεια. Γι’ αὐτὸ ἡ θεραπεία τοῦ νοῦ, μᾶς φανερώνει τὴν ὕπαρξη τῶν παθῶν, ὁπότε φωτιζόμενοι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἐνδυναμούμενοι ἀπὸ Αὐτό, μποροῦμε νὰ πολεμήσουμε ἐναντίον τους»[i].

«Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς εἶναι κυρίως καὶ προπαντὸς ἡ ζωοποίηση καὶ ὁ φωτισμὸς τοῦ νοός. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ εὕρεση τῶν ἀπωθημένων βιωμάτων. Ὁ ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς τὸ λέγει σαφῶς: νοῦν καθαρῖσαι μόνου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐστὶν» (μὲ τὸν Θεὸ ἐνεργοῦντα καὶ τὸν ἄνθρωπο συνεργοῦντα).

Τὰ λέει ἀκόμα κι ὁ Ἀϊνστάιν μὲ τὸ δικό του βέβαια τρόπο σὲ συνέντευξή του στὸ περιοδικὸ Glimpses of the Great, ἀφοῦ τονίζει ὅτι ἡ ψυχανάλυση δὲν εἶναι πάντα ὑγιής:

«Τὸ νὰ σκαλίζει κανεὶς τὸ ἀσυνείδητό του συχνὰ δὲν βοηθάει».

Καὶ συνεχίζει: Ὁ μηχανισμὸς τῆς κνήμης μας ἐλέγχεται ἀπὸ περίπου 100 διαφορετικοὺς μῦς. Πιστεύετε ὅτι, ἀναλύοντας τὶς κνῆμες μας καὶ γνωρίζοντας ἀκριβῶς ποιοὶ εἶναι οἱ μῦες ποὺ ἐνεργοποιοῦν τὴν κίνηση καὶ μὲ ποιὰ σειρὰ θὰ τὴν πραγματοποιήσουν, θὰ μᾶς βοηθοῦσε στὸ νὰ περπατήσουμε;

... Ἴσως νὰ θυμάστε τὴν ἱστορία μὲ τὸν φρῦνο καὶ τὴ σαρανταποδαρούσα, λέει στὴ συνέχεια μὲ τὸ μυστηριῶδες χαμόγελό του, ποὺ μερικὲς φορὲς φωτίζει τὰ ὑγρὰ σκοῦρα μάτια του σὰν μιὰ ἀτίθαση φλόγα.

Ἡ σαρανταποδαρούσα ἦταν πολὺ ὑπερήφανη γιὰ τὰ 100 πόδια της. Ὁ γείτονάς της, ὁ φρῦνος, ἦταν πολὺ θλιμμένος, γιατί εἶχε μόνο δύο. Μιὰ ἡμέρα μιὰ διαβολικὴ ἰδέα ἔσπρωξε τὸν φρῦνο νὰ γράψει αὐτὸ τὸ γράμμα στὴ σαρανταποδαρούσα: ἀγαπητὴ κυρία, μπορεῖτε νὰ μοῦ πεῖτε ποιὸ ἀπὸ τὰ 100 πόδια σας εἶναι αὐτὸ ποὺ κινεῖται πρῶτο, ὅταν μετακινεῖται τὸ ὑπέροχο σῶμα σας ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στὸ ἄλλο, καὶ μὲ ποιὰ σειρὰ κινεῖτε τὰ ἄλλα 99;

Ὅταν ἡ σαρανταποδαρούσα ἔλαβε τὸ γράμμα, ἄρχισε νὰ σκέπτεται Προσπάθησε πρῶτα μὲ τὸ ἕνα πόδι, ὕστερα μὲ τὸ ἄλλο. Τελικὰ ἀνακάλυψε φοβισμένη ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ κουνήσει οὔτε ἕνα ἀπὸ τὰ πόδια της. Ἦταν πλέον ἀνίκανη νὰ περπατήσει! Ἦταν παράλυτη! Εἶναι πιθανὸν ἡ ψυχανάλυση νὰ παραλύει τὶς διανοητικὲς καὶ τὶς συναισθηματικὲς διεργασίες μας μὲ παρόμοιο τρόπο (ἡ συνέντευξη στὸν Sylvester Viereck τὸ 1930, ἐπὶ ἐποχῆς Freud...)

...............
[i] Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἀγίου Βλασίου Ἰεροθέου: Συζητήσεις γιὰ τὴν ὀρθόδοξη ψυχοθεραπεία, τόμος γ΄, Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας).


Πηγή: www.egolpio.com



Τα σχόλιά σας
Όταν η ψυχή ειναι άρρωστη, ο μόνος γιατρός είναι Εκείνος που την δημιούργησε. Αλλά δυστυχώς, επειδή ο δρόμος της μετάνοιας, της ταπείνωσης, της άσκησης που απαιτεί η Εκκλησία, προκειμένου να καθαρθεί η καρδιά του ανθρώπου απο τα πάθη, προυποθέτει κόπο και πόνο, προτιμάμε να καταφεύγουμε σε κάτι λιγότερο ανώδυνο, όπως η ψυχοθεραπεία. Όμως κατά πόσο τελικά αυτό μπορεί να βοηθήσει την ψυχή να βρει την πραγματική ανάπαυση και την λύτρωση, είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει. Πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει να βάλουμε σε κάποια σειρά τα πράγματα μέσα μας, για να μπορέσουμε να γίνουμε πιο λειτουργικοί σ' αυτή τη ζωή, αλλά δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να απεγκλωβίσει την ψυχή απο τα σχήματα αυτού του κόσμου και να της δώσει μιαν άλλη προοπτική που θα την συνδέσει με Αυτόν που είναι η αληθινή Ζωή.

Κονιτοπουλου Μαρια, 22 Νοεμβρίου 2009
Όπως κάποιος είχε πολύ εύστοχα παρατηρήσει η Οσία Μαρία η Αιγυπτία σίγουρα θα είχε πολλά ψυχικά προβλήματα όταν αποφάσισε να εγκαταλέιψει τον κόσμο και να αποσυρθεί στην έρημο. Επρόκειτο για μία γυναίκα η οποία όχι απλώς πόρνευε , αλλά η χαρά της ήταν να βλέπει τους άνδρες να πέφτουν στην αμαρτία. Κάτι τέτοιο υποκρύπτει ψυχικά προβλήματα με βαθιές και περίπλοκες ρίζες. Αυτό όμως δε σταθηκε εμπόδιο, ώστε κάποια χρόνια αργότερα όχι μόνο να φύγει από αυτήν τη ζωή πλήρως συμφιλιωμένη με το Θεό, αλλά και να αγιοποιηθεί. Τι μεσολάβησε; Η σκληρή σωματική άσκηση, η μετάνοια και η προσευχή την οδήγησαν στην απἐλευθερωση ἀπὸ τὶς εἰκόνες του παρελθόντος καὶ τὴν αἰχμαλωσία στὰ αἰσθητὰ πράγματα καὶ ἔτσι, ἐπιστρέφοντας στὴν καρδιά, νὰ δεῖ τὴν ἐσωτερική της ερήμωση, όπως αναφέρει το κέιμενο. Όμως ταυτόχρονα αναζήτησε τον Λυτρωτή και όντως λυτρώθηκε. θέλω να πω, καλή η ψυχανάλυση, όμως πολλές φορές όταν απλώς γίνεται με μοναδικό σκοπό να τακτοποιήσουμε τον διαταραγμένο μας ψυχικό κόσμο, να απαλλαγούμε από τα φαντάσματα του παρελθόντος και τις ερινύες που μας κυνηγούν, ώστε να συνεχίσουμε ζούμε "ανενόχλητοι" και "γαλήνιοι", αυτό όντως μπορεί να καταλήξει στη σχιζοφρένεια. Όταν όμως προχωρήσουμε παραπέρα και συνδέσουμε τη ζωή μας με το Θεό, τότε σιγά -σιγά θα έρθει και η κατα Χριστόν θεραπεία της ψυχής μας.

Μαρία Bαϊτση, 20 Νοεμβρίου 2009
…Όπως έλεγε ένας άγιος, στο άλλο κόσμο θα δούμε πολλές εκπλήξεις… Αυτούς που εμείς οι «σοφοί» νόμιζαν για κόλαση θα τους δούμε στο παράδεισο και αντίθετος, κάποιος που ήτανε «κατά εμάς» για τα ουράνια θα τα δούμε αλλού… Οι δρόμοι προς τον Θεό ποικίλλον, και η σωτηρία της ψυχής έρχεται (αν έρχεται) για κάθε άνθρωπο με ξεχωριστό τρόπο. Οι πνευματικές – ψυχολογικές δυσκολίες, αν υπαρχή σφοδρή θέληση του ατόμου να τα ξεπεράσει, τακτοποιούνται με την βοήθεια του Θεού, που στέλνει στον άνθρωπο που ειλικρινά και ταπεινά το ζητάει και το πνευματικό σωστό, που θα μπορέσει να αναπαύσει και να καθοδηγήσει την συγκεκριμένη ψυχή, και, αν χρειαστεί, και το ιατρό κατάλληλο. Αν η «σκέτη» και μονομερές ψυχανάλυση δεν έχει σχέση και αναφορά στο Θεό, δηλαδή δεν εξηγεί την αθάνατη προοπτική του ανθρώπου και έχει τον επίκεντρο τον εαυτό του, είναι αδιέξοδο, και σαφώς εκεί δεν υπάρχει καμία γνώση του εαυτού. Για αυτή νομίζω γράφει και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου. Όμως υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που η επιστήμη, κάνοντας το καθήκον της, πάντα έρχεται «δεύτερη», αφήνοντας την τελική βοήθεια στα χέρια του Θεού. Οι πιστοί ιατροί όλων των κλάδων πάντοτε οδηγούν τον άνθρωπο στην Θεία προοπτική, επομένως η βοήθεια τους είναι πολύτιμη. Ας μην υποτιμάμε την βοήθεια των ιατρών, επειδή ποτέ δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να του επιφυλάξει ο Θεός για το δικό του καλό και την διόρθωση του. Και ειδικά σε αυτά τα θέματα ας μην μιλάει κανείς απόλυτα, (εκτός αν πρόκειται περί δόγματος) επειδή, πρώτα, υπάρχουν άτομα που έχουν ζήσει και το πόνο της αρρώστιας και την χαρά της λύτρωσης με την βοήθεια και των πνευματικών και των ειδικών, οπότε έχουν πρακτικό βίωμα, και τότε μπορεί να μιλήσει κανείς, και μετά, στα θέματα της ψυχής… είπαμε… εκπλήξεις πολλές! Όμως η προϋπόθεση της Θείας βοήθειας είναι και θα είναι μία φράση του άνθρωπου – «Εσύ βλέπεις την ταλαιπωρία μου, και κάνε ότι και όπως θέλεις Εσύ. Εσύ ξέρεις το τρόπο». Δηλαδή πρέπει να «τραβηχτεί» κανείς πίσω ούτος ώστε να μπορέσει να οδηγήσει μπροστά ο Θεός. Και μετά με την Χάρη του Θεού θα μάθουμε να ζούμε ασκητικά, και θα μας δίνει το φως το Άγιο Πνεύμα για να γνωρίσουμε τελικά το εαυτό μας. Αν όμως θα έχουμε εκ τον προτέρων είτε υπερβολικά αρνητικές είτε υπερβολικά θετικές στάσεις σε κάποια θέματα, θα θέλουμε στην κρίσιμη στιγμή να δεχτούμε την βοήθεια Του αν έρχεται με τον τρόπο που δεν μας αρέσει; Οπότε ας είμαστε ανοιχτοί. Σε όλα. Αλλιώς, τότε, στο δρόμο προς Δαμασκό, ένας άνθρωπος μπορούσε και να αγνοήσει τα Λόγια που άκουσε…

Κίτσου Ολγα, 19 Νοεμβρίου 2009
Μου άρεσε πολύ η τοποθέτησή σου Γιώτα. Αναστασία, κλείνεις λέγοντας να μην παραποιούμε την αλήθεια και το δρόμο, που είναι ένας. Ζητώ συγνώμη αν αυτό βγήκε απ' το σχόλιό μου, αλλά την προσωπική μου αλήθεια έγραψα. Αυτά που έγραψα δεν τα φαντάστηκα, τα γνωρίζω σαν πράξεις. Και για να διευκρινήσω: Δε με πειράζουν οι ιερείς ή κάποιος άλλος. Περιγράφω αυτά που ξέρω μέσα από βίωμα. Και δύο "σχολές" ιερέων να υπάρχουν, δε μ' ενοχλεί. Γιατί υπάρχουν -πιστεύω- κατ' οικονομία Θεού. Συμφωνώ στο ότι η αυτοανάλυση ή η ανάλυση με τη βοήθεια ενός γιατρού μπορεί να μη φέρει αποτελέσματα, (ή να αγγίξει το 0,1% της ψυχής σε σχέση με το 100% που μπορεί να αγγίξει και να αλλοιώσει η Θεία Χάρη). Δε συμφωνώ με την ακραία -για μένα- άποψη, που λέει ότι ο Θεός ΔΕΝ έχει σχέση με τους ψυχαναλυτές κλπ. Γνωρίζω προσωπικά κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων που πήγαν σε ψυχαναλυτή κάνοντας υπακοή στον πνευματικό τους. Και ωφελήθηκαν. Γιατί λοιπόν να μην είναι και ο ψυχαναλυτής μία απ' τις γέφυρες που έχει διαλέξει ο Θεός για τα πλάσματά Του; Η διαφωνία μου λοιπόν έχει να κάνει μόνο με τις πολύ αρχικές παραγράφους του κειμένου, τις οποίες βρίσκω λίγο μηδενιστικές όπως προανέφερα, ως προς το επάγγελμα του ψυχαναλυτή και λίγο υπεραπλουστευτικές όσον αφορά τις ασκητικές μεθόδους. Επίσης δεν υπονόησα ούτε στο ελάχιστο ότι οι ασκητικές μέθοδοι είναι για λίγους, αλλά εννοούσα ότι, αν είναι τόσο απλή (όπως αναφέρει ο συγγραφέας) η ασκητική ζωή, γιατί υπάρχουν τόσοι τόμοι της Φιλοκαλίας, ο Αόρατος Πόλεμος του Αγίου Νικοδήμου και τόσα άλλα πατερικά που μιλάνε για τη νήψη; (Παρανοήσεις βέβαια είναι λογικό να συμβαίνουν, νομίζω πως αυτή είναι η αδυναμία της ηλεκτρονικής συζήτησης, οπότε οκ).

Σπυριδούλα Κλάδη, 19 Νοεμβρίου 2009
Αν θεωρίσουμε πως είμαστε σαν ένα δέντρο με ρίζές βαθιές στα έγκατα της γης,επιφανειακές,κορμό ,κλαδιά,φύλλωμα,αν μπορέσουμε να δούμε ενα δέντρο "κατ εικόνα και ομοίωση μας"(αν μπορούμε να το πούμε σχηματικά αυτό).Σκεφτήτε να αρχίσουμε να σκαλίζουμε την ρίζα ενός δυνατού δέντρου ή ακόμα χειρότερα ενός καχεκτικού σε μεγάλο βάθος με σκοπό να ανακαλύψουμε τις αιτίες της ευρωστίας ή της καχεξίας του.Το δέντρο νομίζω θα ξεραθεί ,χωρίς άλλο, ιδίως αν αυτός που αναλαμβάνει να το σκαλίσει δεν είναι διατεθιμένος να δώσει και την ζωή του ακόμα προκειμένου να ζήσει.Αν κάνουμε μια κακή επιλογή ενός γιατρού που ειδικεύεται στις σωματικές ασθένειες ο,τι πρόβλημα και να αφήσει στο σώμα μας ,το κουφάρι μας θα μείνει με τον θανατό μας έστω και πχ μονόφθαλμο εδώ .Αν όμως επιλέξουμε εναν κακό γιατρό για να γιατρεύσουμε την ψυχή μας;Εναν γιατρό που να νομίζει οτι γνωρίζει το βάθος των πραγμάτων ενώ δεν μπορεί να δει πέρα απο την ίδια του την μύτη;Και το κυριώτερο δεν έχει ίχνος διάκρισης.Πόσο θα ζημιωθεί η ψυχή μας τότε και πόσο ο ίδιος; Το όλο θέμα είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητό και λεπτό όσο οι οι παιδικές ψυχές που τόσο βάναυσα κακοποίουμε εμείς οι μεγάλοι εν γνώση ή εν αγνοία μας.Καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί απέναντι σε κάθε είδους αυθεντίες ιδίως όταν έχομε ή έστω επιθυμούμε να έχουμε ακόμα και την ελάχιστη σχέση με τον Χριστό την μοναδική αυθεντία μέσα στους αίωνες της ανθρώπινης ιστορίας και τον λόγο Του την μόνη ολόκληρη αλήθεια που ειπώθηκε.Καλή η ψυχανάλυση ,καλή και ή εξομολογηση και δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν πολλοί καλοί επιστήμονες γιατροί καθώς και πολλοί καλοί πνευματικοί που κάνουν σωστά το έργο τους,όμως χωρίς την δική μας εκούσια στροφή την ειλικρινή μας διάθεση οχι απλώς μιας αλλαγής αλλά μιας μεταμόρφωσης είναι τέλεια ανίσχυροι.΄Ισως πιο έντιμη και σίγουρα πιο ωφέλιμη να είναι σε αυτή την περίπτωση για εμας η ανάγνωση του Ευαγγελίου. γεια και χαρά, Γιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 16 Νοεμβρίου 2009
Συμφωνώ απόλυτα με τα γραφόμενα απο τον σεβασμιώτατο μητροπολίτη Ναυπάκτου περί της μη χρείας ψυχαναλυτών και λοιπών επαγγελματιών προκειμένου να γνωρίσουμε και να...γιατρέψουμε την ψυχή μας. Σκεφθείτε απλά. Αν οι ίδιοι δεν γνωρίσουμε το βάθος και το "πλάτος" της δικής μας ψυχής πώς άραγε θα το κάνει ένας ξένος ο οποίος μάλιστα το κάνει επειδή πληρώνεται γι' αυτό! Είναι τεράστιο το θέμα για να αναλυθεί στο λίγο αυτό χώρο που έχουμε για τις απόψεις μας. Εγώ θα ήθελα απλά να συστήσω σε όποιον ενστερνίζεται την άποψη που λέει ότι οι ψυχαναλυτές είναι λύση για όσους χρειάζονται ψυχική υποστήριξη, να προσεγγίσει μέσα απο τη μελέτη αυτό που ονομάζεται ασκητική ζωή και να υιοθετήσει έστω και στον ελάχιστο βαθμό τις ασκήσεις της ψυχής που περιλαμβάνει. Θα διαφωνήσω με τη φίλη Σπυριδούλα ότι η τήρηση του νού, η μετάνοια και η κάθαρση είναι όπως υπονοεί για τους λίγους. Απαιτείται μόνο πίστη και απόφαση ότι αυτός είναι ο δρόμος και κανένας άλλος. Μετά είναι η άσκηση και η υπομονή. Οχι βέβαια για να γίνεις ασκητής αλλά για να γνωρίσεις τον ένα και μοναδικό δρόμο για τη μόνιμη ίαση της ψυχής σου. Πιστεύω ότι η μόνη αστείρευτη, ανεξάντλητη δύναμη που μας έδωσε ο Θεός βρίσκεται στην ψυχή μας αρκεί να την ανοίξουμε για να δεχθεί τη θεία χάρη που μετά θα μας οδηγεί. Όσο για το γεγονός ότι υπάρχουν ιερείς που προτρέπουν τα πνευματικά τους τέκνα να πάνε σε ψυχαναλυτή πιστεύω ότι δεν πρέπει να παρουσιάζεται σαν κάτι αληθές και δεδομένο στο βαθμό μάλιστα που να... δημιουργεί σχολή. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι συμβαίνει, και όποιος γνωρίζει τόσο το τί κάνουν οι πνευματικοί όσο και το πώς το κάνουν, με ποιά διαδικασία δηλαδή φθάνουν στο σημείο να καθοδηγούν και συμβουλευουν τα πνευματικά τους παιδιά, κατανοεί ότι το γεγονός αυτό δεν μπορεί να υφίσταται και απλά αποτελεί φθηνή προπαγάνδα για όσους δεν έχουν προσεγγίσει καθόλου το θέμα. Στην θρησκεία μας δεν υπάρχουν δύο δρόμοι ούτε βέβαια και στην εκκλησία μπορεί να υπάρχουν. Η αλήθεια και ο δρόμος γι' αυτήν είναι ένας. Αν δεν την ακολουθούμε τουλάχιστον ας μην την παραποιούμε.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΟΛΥΔΩΡΑ, 16 Νοεμβρίου 2009
Οκ. Η ψυχανάλυση όμως, δεν είναι μόνο γνώση "δεδομένων" καταστάσεων και... "τσάμπα" ανάλυση για το τίποτα. Στην πραγματικότητα είναι μία διαδικασία δημιουργίας σχέσης του θεραπευόμενου με το θεραπευτή. Δεν πιστεύω στη χωρίς λόγο ανάλυση, κατανοώ όμως αυτούς που το μυαλό ή/και η ψυχή τους έχει στραβώσει και αναλύουν καταστάσεις που ίσως δε χρειάζεται να αναλυθούν. Έχουν πράγματι για σπουδαίες τις καταστάσεις αυτές, θεωρούν σπουδαίο το ότι έχουν 40 πόδια... Και βρίσκω απογοητευτικό αυτό το κείμενο, για κάποιον ο οποίος κάνει ψυχανάλυση. Παρουσιάζει τον ψυχαναλυτή σαν ένα άχρηστο επαγγελματία και τον ψυχαναλυόμενο σαν έναν άνθρωπο που έκανε τελείως λάθος επιλογή. Επιπλέον παρουσιάζει την ασκητική μέθοδο "απλή". Και αν τη δούμε σαν θεωρία είναι πράγματι απλή. Στην πράξη όμως; Η τήρηση του νου, η κάθαρση ή η επιστροφή στην καρδιά μέσω της μετανοίας, είναι απλές; Σίγουρα γίνονται "απλές" από τη στιγμή που θα έχεις βίωμά τους και θα "καταλάβεις" με τη βοήθεια του Θεού το τι συμβαίνει με όλες αυτές τις <άγνωστες> λέξεις. Για να φτάσεις όμως εκεί, ίσως υπάρχουν δύο δρόμοι. 1) Ο εκκλησιαστικός, με τα Μυστήρια και 2) Ο εκκλησιαστικός, με τα Μυστήρια, μαζί με ψυχανάλυση. Εντέλει, αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Γιατί η ψυχανάλυση να παρουσιάζεται σαν κάτι που μας απομακρύνει απ' το Θεό και όχι σαν κάτι που ίσως μας βοηθήσει να Τον πλησιάσουμε απ' τη στιγμή που υπάρχουν ιερείς που ζητούν από τα πνευματικά τους παιδιά να επισκεφθούν κάποιο ψυχαναλυτή; Άρα, μήπως υπάρχουν δύο "σχολές" πνευματικών πατέρων; Αυτών που είναι "υπέρ" των ψυχαναλυτών και αυτών που είναι "κατά"; Ευχαριστώ

Σπυριδούλα Κλάδη, 16 Νοεμβρίου 2009
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης