Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ἡ πεῖνα ὡς θέαμα

Ὁ Kevin Carter γεννήθηκε στὶς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ 1960 στὸ Parkmore, ἕνα μικρὸ προάστιο τοῦ Johannesburg. 34 χρόνια μετά, στὶς 27 Ἰουλίου 1994, ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή, αὐτοκτονώντας μὲ μονοξείδιο τοῦ ἄνθρακα στὸ πίσω μέρος τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ του. Δίπλα του, ἕνα σύντομο σημείωμα, ἐξηγοῦσε τοὺς λόγους πού τὸν ὁδήγησαν σ' αὐτὴν τὴν πράξη.


Ἀρκετὰ νωρίς, στὰ 23 του χρόνια ὁ Carter ξεκίνησε νὰ φωτογραφίζει γιὰ τὶς ἀθλητικὲς σελίδες τῆς τοπικῆς Sunday Express. Λίγο ἀργότερα, στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ '80, ὅταν κάλυπτε γιὰ τὸ περιοδικὸ Star τὸν ξεσηκωμὸ στὴν Ἀφρική, εἶδε τὴν καριέρα του νὰ ἀπογειώνεται καὶ τὶς φωτογραφίες του νὰ φιγουράρουν στὸ ἐξώφυλλο τοῦ Time.


Δουλεύοντας ὡς "κυνηγὸς" φωτογραφίας γιὰ τὸ Reuters καὶ τὴν Sygma Photo NY καὶ ἔχοντας τὴ θέση διευθυντῆ φωτογραφίας στὴν Mail&Gaurdian, ὁ Kevin ἀφιέρωσε τὴν καριέρα του καλύπτοντας τὶς τρέχουσες διενέξεις στὴ Νότια Ἀφρική. Ἡ φωτογραφικὴ ἀποτύπωση τοῦ apartheid τοῦ ἔδωσε μεγάλη δημοσιότητα. Οἱ δουλειὲς του ἄρχισαν νὰ ταξιδεύουν σύντομα σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ νὰ ἀποφέρουν ἀρκετὰ δημοσιογραφικὰ βραβεῖα.


Τὸ Μάρτιο τοῦ 1993 ὁ Carter ταξίδεψε μαζὶ μὲ τὸ βοηθό του, Joao Silva, στὸ νότιο Σουδᾶν γιὰ νὰ φωτογραφίσει τὶς κινήσεις τοῦ τοπικοῦ ἐπαναστατικοῦ κινήματος. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὶς εἰκόνες φτώχειας καὶ ἐξαθλίωσης πού ἀπαθανάτισε μὲ τὸ φωτογραφικὸ φακό του, ἄρχισε νὰ ἑτοιμάζει ἕνα ρεπορτὰζ γιὰ τὰ θύματα τῆς πείνας πού καθημερινὰ ἔχαναν τὴ ζωή τους.


Στὸ μικρὸ χωριὸ τῆς Ἁγιὸντ ἀντικρυσε ἕνα μικρὸ κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, νὰ σέρνεται ἀπὸ τὴν πεῖνα. Λίγα μέτρα τὸ χώριζαν ἀπὸ τὸ σταθμὸ τροφοδοσίας πού εἶχε στήσει ὁ ΟΗΕ, ὅταν ἕνα ἁρπακτικὸ πουλὶ προσγειώθηκε λίγο πιὸ πίσω του. Ξέρουμε τί περιμένει πάντα ἕνα ὄρνιο...

 


'Ἔξω ἀπὸ ἕνα βρώμικο δωμάτιο εἶδα ἕνα παιδί, ἕνα κοριτσάκι γυμνό, νὰ κείτεται στὸ ἔδαφος", ἐξομολογεῖται. "Τὸ φωτογράφιζα ὅταν ξαφνικὰ εἶδα ἕνα ὄρνιο νὰ στέκεται πίσω του καὶ νὰ περιμένει τὸ θάνατό του. Σταμάτησα γιὰ 20 λεπτά, ἀλλὰ τὸ πουλὶ παρέμενε ἐκεῖ. Τὸ καταδίωξα, κάθισα σὲ ἕνα δέντρο καὶ ἄρχισα νὰ κλαίω.".


Λίγες μέρες μετὰ οἱ New York Times ἀγόρασαν τὴ φωτογραφία, πού δημοσιεύτηκε στὸ ἑπόμενο φύλλο. Ἡ φωτογραφία προκάλεσε τὴν κοινὴ γνώμη, οἱ κραυγὲς διαμαρτυρίας ἦταν οὐρανομήκεις: γιατί δὲν βοήθησε τὸ κοριτσάκι ἀλλὰ περίμενε νὰ βγάλει τὴ φωτογραφία;


14 μῆνες μετά, στὶς 23 Μαΐου 1994, ὁ Kevin Carter ἀνέβαινε στὴ σκηνὴ τοῦ Low Memorial Library τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Columbia γιὰ νὰ παραλάβει τὸ Pulitzer Prize for Feature Photography.


Σὲ φίλους ἐμπιστεύτηκε ὅτι μετάνιωσε πού δὲ σήκωσε τὸ παιδὶ νὰ τὸ πάει στὸ σταθμὸ τροφοδοσίας καὶ δὲν ἀγνόησε τὶς γενικὲς δημοσιογραφικὲς ὁδηγίες πού θέλουν νὰ μὴν ἀγγίζουν δημοσιογράφοι θύματα γιὰ τὸ φόβο τῶν ἐπιδημιῶν. Παρόλα αὐτά, πολλοὶ συνάδελφοι τὸν κατηγόρησαν ὅτι "Κοιτάζοντας ἁπλὰ τὸ παιδὶ καὶ φωτογραφίζοντάς το, ἔγινε ὁ ἴδιος ἀκόμη ἕνα, πιὸ σύγχρονο, ὄρνιο.".


Οἱ ἐφιάλτες του μεγάλωναν μετὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ βραβείου. Οἱ Ἀμερικανοὶ τὸν πήγαιναν στὰ πολυτελῆ ἑστιατόρια τῆς Νέας Ὑόρκης καὶ ἀρνιόταν νὰ φάει. Δὲν κατέβαινε πιὰ τίποτα στὸ στομάχι του. Περιέπεσε σὲ βαθιὰ κατάθλιψη καὶ δὲ μιλοῦσε σὲ κανέναν. Μὲ τὸ λίγο κουράγιο πού τοῦ εἶχε ἀπομείνει, στοὺς ἐνοχλητικοὺς ἔλεγε: "ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ βοηθήσετε πρακτικὰ νὰ σωθοῦν αὐτὰ τὰ παιδιὰ ἐκεῖ κάτω, φροντίστε νὰ μάθετε τί γίνεται ἐκεῖ κάτω". "Οἱ πιὸ πολλοί", ἔλεγε ἀργότερα μὲ πίκρα, "δὲν ἤξεραν ἂν τὸ Σουδᾶν εἶναι χώρα ἤ ἀραβικὸ γλυκό".

Τουλάχιστον μὲ αὐτὸ του τό ἔργο στοίχειωσε ὅλο τὸν κόσμο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐνισχυθεῖ σημαντικὰ ἡ ἀποστολὴ βοήθειας. Οἱ περισσότεροι τὸν κατηγόρησαν δριμύτατα, κάποιοι τὸν ἀμφισβήτησαν. Ἄξιζε ὅμως τὶς κατηγορίες; Αὐτὸ τὸ δίλημμα τὸ πλήρωσε μὲ τὴ ζωή του.


Δύο μῆνες μετά, στὶς 27 Ἰουλίου 1994, ὁ Cartrer ἔφτασε μὲ τὸ αὐτοκίνητό του, μέχρι τὸν ποταμὸ Braamfonteinspruit, πίσω ἀπὸ τὸ πατρικό του σπίτι στὸ Parkmore. Προσάρμοσε ἕνα λάστιχο στὴν ἐξάτμιση τοῦ αὐτοκινήτου του καὶ τὸ κατηύθηνε στὸ ἐσωτερικό τοῦ ὀχήματος, κλείνοντας τὰ παράθυρα. Στὰ 34 του χρόνια ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωή, πνιγμένος ἀπὸ θλίψη, τύψεις καὶ ἐνοχές.


Τὸ σημείωμα πού βρέθηκε δίπλα του ἦταν πολυσέλιδο, ἀλλὰ ἀκατάληπτο. Ἀπευθυνόταν στὸν Joao Silva, τὸν ἄλλο αὐτόπτη μάρτυρα ἐκείνης τῆς τραγικῆς φωτογράφισης καὶ μεταξὺ ἄλλων ἔλεγε:


"Ἀγαπητὲ Θεέ, ὑπόσχομαι ὅτι δὲ θὰ πετάξω πιὰ ἄλλο φαγητὸ στὰ σκουπίδια, ὅσο ἄνοστο κι ἂν εἶναι. Προσεύχομαι ὅτι θὰ προστατεύεις τὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ(...) πραγματικά, πραγματικὰ λυπᾶμαι. Ὁ πόνος τῆς ζωῆς ὑπερισχύει τῆς χαρᾶς σὲ σημεῖο ὅτι ἡ χαρὰ δὲν ὑπάρχει."



Ἔλενα Γαλανοπούλου
Περιοδικὸ "Καλειδοσκόπιο" [τ.30]
Τα σχόλιά σας
«Ὁ πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς σε σημείο ότι ἡ χαρά δεν υπάρχει», έγραψε στο τελευταίο του γράμμα ο φωτογράφος. Τελικά το πολύ σημαντικό θέμα σε αυτή τη ζωή είναι η διαχείριση του πόνου. Ο Ιούδας πόνεσε και κρεμάστηκε. Ο Πέτρος πόνεσε και σώθηκε. Ο φωτογράφος πόνεσε πολλές φορές για διάφορους λόγους – από το θέαμα το παιδιού, από το δίλλημα αν πρέπει να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες, από τις μεταγενέστερες τύψεις, από το γεγονός ότι τελικά δεν μπόρεσε να τακτοποιήσει τις τύψεις αυτές μέσα του, και έχει φθάσει στο σημείο που είπε ότι χαρά πια δεν υπάρχει, και σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που δεν άντεχε πια να ζήσει. Πολλές φορές όταν πονάω νιώθω ότι ο πόνος είναι πολύ σημαντικός, ίσως και μοναδική άσκηση για να φθάσει κανείς στην ταπείνωση και μετάνοια. Και η χαρά έρχεται μετά. Η αληθινή χαρά. Αν φθάσει κανείς. Ο φωτογράφος βιάστηκε να βγάλει συμπεράσματα και έχασε την ευκαιρία.


Κίτσου Όλγα, 6 Αυγούστου 2009
Αναρωτιέμαι, ποιο συναίσθημα είναι πιο ισχυρό μέσα μου; Η λύπη για τη λάθος επιλογή του δημοσιογράφου ή ο φόβος ότι μπορεί να έχω κάνει/ ή να κάνω στο μέλλον το ίδιο; Όσο αργά και μυστικά μαλακώνει η ψυχή μου, άλλο τόσο κρυφά σκληραίνει... Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι τις πράξεις μου πάρα πολύ...

Σπυριδούλα Κλάδη, 5 Αυγούστου 2009
Το όρνιο ακολούθησε φυσικούς, πολλές φορές σκληρούς, νόμους καί έκανε αυτο που ειναι δημιουργημένο να κάνει... Ο φωτογράφος εκείνη την ώρα έριχνε τη ψυχή του πληγωμένη στο βλέμμα των όρνεων... Δυστυχώς για εκείνον, την έχασε... και δεν ειχε δημιουργηθεί για αυτό........

Γιωργος Κωτσης, 2 Αυγούστου 2009
Νομίζω ότι καλώς έγινε ό,τι έγινε. Σαν να ήταν προγραμματισμένο να γίνει αυτό που έγινε από τον ίδιο και από τον Θεό. Οδηγούσε τη ζωή του σε αυτό το οριακό σημείο. Κατάφερε αυτό που ήθελε επαγγελματικά. Για να φτάσεις στην κορυφή πρέπει να χυθεί αίμα... χύθηκε και το δικό του αίμα.Έτσι όμως αποκαλύφθηκε ο τρόπος που ζούσε αλλάι δεν μπόρεσε να πάρειι άλλη στροφή στη ζωή του. Δεν άντεξε την συντριβή της καρδιάς του, την ταπείνωση και δεν πιάστηκε από τους πολίτες του ουρανού. Ο Θεός μας φυλάει και δεν πέφτουμε σε αμαρτίες που συγκονίζουν τη συνείδηση μας και σπαράζουν την καρδιά μας.

Φιλόσοφος, 30 Ιουλίου 2009
Τελικά τι αποκομίζουμε από αυτή την ιστορία; Η ζωή του παιδιού χάθηκε από τη πείνα, η ψυχή του φωτογράφου από τις τύψεις, και εγώ λυπάμαι και για τους δύο. Τι μπορώ όμως να κάνω εκτός από το να μην πετώ τα αποφάγια μου στα σκουπίδια;


Παναγιώτης Λίζος, 27 Ιουλίου 2009
Συγκλονιστικό άρθρο με διδάγματα. Εντύπωση μου κάνουν οι δήθεν δημοσιογραφικές οδηγίες περί των θυμάτων και η βράβευση της φωτογραφίας από τον δυτικό κόσμο μαζί με την αναγνώριση. Ευτυχώς υπήρξαν και αντιδράσεις. Αυτά βέβαια είναι τα εξωτερικά και τα ανθρώπινα. Μέσα του πάλεψαν δύο καταστάσεις, η ανθρωπιά και το καθαρά επαγγελματικό κομμάτι. Πολλές φορές ερχόμαστε και εμείς σε παρεμφερή διλήμματα. Μετάνοιωσε αλλά αυτοκτονώντας δεν βοήθησε πάλι κανέναν.
 Υ.Γ.''Μου άρεσε το σχόλιο της κυρίας Βούλγαρη''


Χαχάμης Απόστολος, 25 Ιουλίου 2009
"Σώσον με ο Θεός οτι εισήλθοσαν ύδατα εως ψυχής μου.Ενεπάγην εις ιλυν βυθού, και ουκ εστιν υπόστασις." Ο προφήτης και ψαλμωδός Δαϋίδ,ξη'ψαλμός. Όλοι οι άνθρωποι αργα ή γρήγορα φθάνουμε σε αυτό το σήμείο ακόμα και ο Θεάνθρωπος έφθασε να πει:"Περίλυπος εστί η ψυχή μου εως θανάτου".Ωστοσο, με έμαθαν πως η αυτοκτονία όπως και η πείνα δεν είναι θεμιτές δεν είναι δίκαιες,δηλαδή.Τι μένει να πούμε;Απο λόγια είμαστε όλοι χορτάτοι ενω"Ο ποιήσας και διδάξας "είναι είδος προς εξαφάνιση.

Γιώτα Βούλγαρη, 22 Ιουλίου 2009
Ο ίδιος αναφέρει οτι καταδίωξε το όρνιο, μα αυτό παρέμενε εκεί. Η συμπόνοια, η προσφορά, η αγάπη για λίγο πήγαν να λειτουργήσουν, μα τελικά η απόφασή του τ' ακύρωσε. Πολλές φορές κάνουμε πράγματα που αργότερα μετανιώνουμε μα μετά είναι αργά. Η συντριβή του δεν ήταν αρκετή ωστε να τον φέρει σε μετάνοια και να διορθωθεί πια ο ίδιος, γιατί για το παιδάκι μάλλον ήταν αργά. Τί κρίμα καί για τους δύο.


Κυριακή Λιλιοπούλου, 20 Ιουλίου 2009
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης