Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Mεταφυσική ἀοπλία




Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

Ο Σωκράτης απευθύνεται στους πολίτες δικαστές του. Τον έχουν μόλις καταδικάσει να διαλέξει: θάνατο ή εξορία. Για έναν πολίτη της αρχαίας ελληνικής πόλεως η εξορία (αποπομπή του από το «πολιτικόν άθλημα αληθείας») είναι κάτι χειρότερο από τον θάνατο. Δεν έχει νόημα η επιβίωση δίχως την τιμή να είσαι πολίτης.

Στη δημοκρατία, όπως οι κάποτε Ελληνες τη γέννησαν και την άσκησαν, δεν υπάρχει δήμιος, όπως δεν υπάρχουν και σωματικές ποινές (ραβδισμοί, μαστιγώσεις, φραγγελώσεις, ακρωτηριασμοί), είναι αδιανόητο να ατιμαστεί η «ιερότητα» του σώματος του πολίτη. Ο καταδικασμένος σε θάνατο (ακοινωνησία) πολίτης ή θα πάρει μόνος του να πιει το κώνειον («πειθόμενος τοις νόμοις») ή θα αυτεξοριστεί.

Ο Σωκράτης έχει αποφασίσει το κώνειο. Και περαιώνει την απολογία του λέγοντας στους συμπολίτες κριτές του: «Ηρθε η ώρα να πηγαίνουμε. Εγώ για να πεθάνω, εσείς για να συνεχίσετε τη βιοτή σας. Ποιος από τους δυο πηγαίνει στο καλύτερο, δεν το ξέρουμε: είναι άγνωστο σε όλους, εκτός από τον θεό».

Η δήλωση άγνοιας για το ουσιωδέστερο από τα προβλήματα του ανθρώπου προϋποθέτει υψηλό επίπεδο καλλιέργειας. Σεβασμό στο άγνωστο, ήρεμη αποδοχή του δεδομένου – σίγουρα δεν προκύπτουν από τη συμφιλίωση με έναν αφελή μηδενισμό, ούτε από μυθώδη ιδεολογήματα. Το άγνωστο, το επέκεινα του θανάτου, έχει έμμεσα αλλά αποκαλυπτικά φωτιστεί στην αρχιτεκτονική του Παρθενώνα, στο κλασικό «άγαλμα» (από το αγάλλομαι), στα συναρπαστικά δρώμενα της τραγωδίας. Δεν υπάρχει «υψηλός» πολιτισμός (με επιτεύγματα φωτισμού του «νοήματος» της ύπαρξης) χωρίς προσδοκία πληρωματικής αχρονίας.

Βέβαια, εμφανίζονται στην Ιστορία και οι αφελείς επαγγελίες για ηδονική μετά θάνατον ευφροσύνη, μετρημένη ποσοτικά: βουνά με πιλάφι, ποτάμια με μέλι. Ομως κάπου ανάμεσα στον Σωκράτη και στον ισλαμικό παραδείσιο χορτασμό, παρεμβάλλεται το χριστιανικό ευ-αγγέλιο. Εκεί ακούγεται για πρώτη φορά ότι μπορεί ο θάνατος να «πατάται θανάτω».

Δηλαδή, η ύπαρξη να γίνει σχέση, η ελεύθερη από τον θάνατο ύπαρξη «αγάπη εστί», ολοκληρία ελευθερίας. Υπάρχει ο άνθρωπος ως έμπρακτες σχέσεις και ελευθερώνεται από τη σχετικότητα των σχέσεων όταν, ελεύθερος από την εγωτική αυτοάμυνα, υπάρχει επειδή αγαπάει. Αυτή την υπαρκτική ελευθερία τη ζει ο καθένας μας κατακερματισμένη στην αποσπασματικότητα του χρόνου, αλλά την προσδοκά ως χαροποιό ελπίδα πληρωματικής ελευθερίας, άχρονης, στην ολοκληρία της αγάπης.

Το συναρπαστικότερο στο χριστιανικό ευ-αγγέλιο είναι ότι μένει πάντοτε ανυπότακτο στις θωρακισμένες απαιτήσεις της ιδεολογίας και στα ψυχολογικά τεχνάσματα του εντυπωσιασμού. Το ευ-αγγέλιο σαρκώθηκε κυρίως σε παραβολές και στην εκφραστική υψηλών, μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία, επιτευγμάτων Τέχνης: στη δραματουργία της ευχαριστιακής λατρείας, στην ποίηση και στη μουσική, συνυφασμένες με τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική. Αφορούσε στον τρόπο της ύπαρξης, όχι στη συμπεριφορά. Οπως ο έρωτας.

Σήμερα η πιστοποίηση αυτή μας ξενίζει, επειδή η ζωή μας και η νοο-τροπία μας έχουν παγιδευτεί στο παγκοσμιοποιημένο «παράδειγμα» του βαρβαρικού ατομοκεντρισμού. Εχουν αλλάξει, πολλές δεκαετίες τώρα, όχι οι απόψεις και αντιλήψεις μας, όχι απλώς οι αξιολογήσεις και ιεραρχήσεις των αναγκών μας, αλλά η νοο-τροπία μας, ο τρόπος της ύπαρξής μας. Δεν ξέρουμε πια να εμπιστευθούμε, επομένως ούτε και να ελπίσουμε. Η εμπιστοσύνη και ελπίδα δεν διδάσκεται, δεν προπαγανδίζεται με κηρύγματα, συναισθηματικά ψυχολογήματα και ηθικοδιδασκαλίες. Μεταγγίζεται όπως η αγάπη για τη μάνα, η εμπιστοσύνη στον πατέρα, η συναρπαγή από την ομορφιά.

Γενεές γενεών στη δική μας, την ελληνική κοινωνία και εμπειρία, έζησαν με την ταπεινή απορία του Σωκράτη για τον θάνατο, αλλά και την αυτονόητη τελική εναπόθεση στον Θεό, της κρίσης για το «άμεινον» της προθανάτιας ή της μεταθανάτιας ύπαρξης. Αυτή η πίστη - εμπιστοσύνη, συμπυκνωμένη στη δίλεκτη (δύο λέξεων) βεβαιότητα: «έχει ο Θεός» στήριξε γενεές γενεών Ελλήνων σε κατατρεγμούς, λοιμούς και λιμούς, σε προσφυγιά και αποδημίες, λεηλασίες και σφαγές, εμφύλιους σπαραγμούς και θεομηνίες.

Δεν είναι συμπτωματική - αποσπασματική η απώλεια αυτής της ειρηναίας εμπιστοσύνης σε Προνοητή και Κυβερνήτη του ανθρώπινου βίου. Είναι γέννημα της εθελούσιας, παρακμιακής, αλλά και ξιπασμένης αλλαγής πολιτισμικού «παραδείγματος». Διακόσια χρόνια οι Νεοέλληνες πασχίζουμε να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, όχι στα χρηστικά και επουσιώδη, αλλά σε «πράματα τζιβαϊρικά πολυτίμητα», δοκιμασμένα στην πείρα αιώνων:

Την Εκκλησία, άξονα και αντιστύλι της ζωντανής κοινότητας - «πόλεως», την ονοματίσαμε «επικρατούσα εν Ελλάδι θρησκεία». Την πίστη, αντί για εμπιστοσύνη, τη λογαριάζουμε ιδεολογία και ατομικές πεποιθήσεις. Τη σωτηρία τη θεωρούμε ατομικό κατόρθωμα, όχι κοινωνούμενη γιορτή. Στον καθεδρικό ναό της πρωτεύουσας, αντί για εικόνες βάλαμε τριτοκλασάτες φράγκικες ζωγραφιές και τη συναρπαστική μεγαλοπρέπεια της τραγωδικής λατρευτικής μας παράδοσης την υποτάξαμε στην ασυμμάζευτη χρησιμοθηρία του ηθικιστικού κηρύγματος. Κήρυγμα, όλοι φρενιασμένοι για κήρυγμα - προπαγάνδα - ατομικές «πεποιθήσεις» – πώς να λειτουργήσει η βλαστική δυναμική της ελπίδας: το «έχει ο Θεός» της μαρτυρικής ρωμιοσύνης;

Ο κορωνοϊός ξεγυμνώνει τη μεταφυσική μας αοπλία.


Πηγή:Ἐφημερίδα Καθημερινή 22/3/2020
Τα σχόλιά σας
Πολύ ενδιαφέρον κείμενο, με κάποια σημεία του, που ομολογώ με δυσκόλεψαν λίγο στην καταννόηση τους, προφανώς γιατί δεν έχω εξασκηθεί να διαβάζω ανάλογα κείμενα. Θα ήθελα να σταθώ στην αρχή, στην αναφορά που γίνεται στον Σωκράτη, όπου φαίνεται να παίρνει την απόφαση του με μια τέτοια νηφαλιότητα και ψυχική ισορροπία που σχεδόν ξαφνιάζει. Ένας άνθρωπος που δεν είχε καμία γνώση και εμπειρία του αληθινού Θεού. Ή μήπως εν τέλει είχε; Εγώ που έχω ακούσει και διαβάσει τόσα, έχω γνωρίσει κατά το δυνατόν την αλήθεια του Θεού ελεγχομαι και προβληματίζομαι. Και εύχομαι ειλικρινα και για μένα και για όλο τον κόσμο γεγονότα σαν κι αυτά που ζούμε να τα αξιοποιήσουμε και εν τέλει να βγούμε ωφελιμένοι πλησιαζοντας πιο πολυ τον Θεο και γνωριζοντας καλύτερα την ψυχή μας.

Μαρία Βαίτση, 24 Μαρτίου 2020
Κορονοϊός. Ερωτηματικά της "επόμενης μερας" Τί σημαίνει "επόμενη μέρα "; Σημαίνει αλλαγή τρόπου ζωής; Σημαίνει μετάνοια; Άραγε ποιά η διαφορά; Και το κυριότερο: Πότε είναι η επόμενη μέρα; Μήπως η πρώτη μέρα μετά τη λήξη του συναγερμού ή μήπως η πρώτη μέρα μετά το πρώτο κρούσμα; Και πάλι ποιά η διαφορά; Τι σημασία έχει η συμμόρφωση στις επιταγές της πολιτείας (μήν αρπάξουμε και κανένα πρόστιμο...) όταν η μειωμένη καθημερινή μας δραστηριότητα παραμένει εγωιστική και αμετανόητη; Όταν στενοχωρημένοι ή και ενοχλημένοι από το κλείσιμο των "φρεντο-κομείων" πλημμυρίσαμε τις ακτές και τα χιονοδρομικά μέχρι να "μας τα κλείσουν" κι αυτά; Όταν το προηγούμενο Σάββατο "δραπέτευαν" κατά συρροή και οι τελευταίοι άνω των 65 εποχούμενοι με προορισμό το άγνωστο και βάρκα την ελπίδα; Όταν από "κεκτημένη" ή μή, δεν τηρούμε την προτεραιότητα και τις αποστάσεις ασφαλείας στους διαδρόμους και τα ταμεία των υπερ-καταστημάτων, στα οποία σπεύσαμε να συνωστισθούμε ακόμη και την Κυριακή για την προμήθεια των "αναγκαίων" αγαθών αφού σωθήκαμε και γλυτώσαμε από τον "επικίνδυνο" εκκλησιασμό για τον οποίο κανείς δεν σκέφθηκε να εφαρμόσει μέτρα ασφαλούς τέλεσης των ακολουθιών; Όταν αντί να αφιερώσουμε έστω αυτά τα 15' για ταυτόχρονη προσευχή, όπως προτάθηκε μήπως μας λυπηθεί ο Θεός, κοντεύουμε να "κάψουμε" τα χαζοκούτια και τα μυαλά μας, την ώρα που για μας αλλά και για όλον τον κόσμο "λιώνουν" τα γόνατα μοναχών και ιερέων στις μετάνοιες και τις κεκλεισμένων των θυρών ικεσίες; Όταν αρνούμαστε να πιστέψουμε το αποδεδειγμένο διαρκές θαύμα της επί αιώνων και αιώνων μεταλήψεως και μεταδόσεως των τιμίων δώρων που ο ίδιος ο Θεός της αγάπης μας προσφέρει από την ημέρα του μυστικού δείπνου μέχρι και σήμερα και μάλιστα χωρίς καμιά παρενέργεια ή νόσηση κανενός μεταδιδόντος λειτουργού ή μεταλαμβάνοντος πιστού; Όταν δεν δείχνουμε να έχουμε συνειδητοποιήσει (ούτε εν μέσω μιας "διδακτικής" πανδημίας...) την αξία της ανθρώπινης ζωής, αφού συνεχίζουμε να οδηγούμε (προσπερνώντας αυτήν τη ζωή) εγωιστικά, επιθετικά, επικίνδυνα, χωρίς ζώνη και κράνος, μιλώντας ή γράφοντας στο κινητό τηλέφωνο, σταθμεύοντας σε πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών και ΑΜΕΑ; Όταν αγνοούμε ή αδιαφορούμε για παραμέτρους που σχετίζονται με την εμφάνιση ιών και ασθενειών και συνδέονται με τις επιπτώσεις της "ανθρώπινης" παρέμβασης στο φυσικό περιβάλλον, τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες της τεχνολογικής και επιστημονικής "προόδου" ή πιο σωστά της οικονομικής απληστίας και άκρατης κατανάλωσης; Και την επόμενη μέρα; Τί θα γίνει; Τί θα κάνουμε όταν και όποτε "φύγει το κακό"; Θα πανηγυρίσουμε πάνω από τα υλικά και ψυχικά συντρίμμια μιας δοκιμασίας της οποίας τα βαθύτερα αίτια δεν έχουμε κατανοήσει; Θα διασκεδάσουμε (γνωρίζουμε άραγε τι σημαίνει η λέξη;) και πάλι σε χώρους κατανάλωσης και ξεγνοιασιάς που θα ξανανοίξουν αποπνέοντας οσμές τηγανίλας και οινοπνεύματος ή θα δοξάσουμε το Θεό στις εκκλησιές που θα ξανανοίξουν σε πείσμα των καιρών πλήρεις ευωδίας θυμιάματος και πνεύματος; Μήπως η επόμενη μέρα είναι αυτή που κατά τον ποιητή θα πρέπει κανείς ν' αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιόν θ' αφήσει; Ο πάντας αγαπών βεβαίως από αιώνων μας αφήνει ελεύθερα ν' αποφασίσουμε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34). Καλή Ανάσταση Αγγελής Νικόλαος Καλαμάτα Αποκτήστε το Outlook για Android

Αγγελής Νικόλαος , 24 Μαρτίου 2020
Η Άποψή μας
 

Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πρὸς τὴ χήρα ποὺ θλίβεται καὶ ἀνησυχεῖ

Κουράγιο. Μὴν φοβᾶσαι. Πὲς στὸν ἑαυτό σου: «ὁ ἄνδρας μου ἀνῆκε πρῶτα στὸν Θεὸ καὶ ἔπειτα σ' ἐμένα καὶ τὰ παιδιά μου, πρῶτα εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ ἔπειτα δικός μου. Ἐὰν ὁ ἔμπειρος κηπουρὸς τραβήξει μία δέσμη ἀπὸ τὰ ἄνθη, νὰ ξέρεις, ὅτι χρειαζόταν νὰ πράξει ἔτσι. Ἐκεῖνος ξέρει τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους τὸ ἔκανε. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους εἶναι καὶ αὐτός: γιὰ νὰ ἐξελίσσονται τὰ γύρω ἄνθη. Κι ἐσὺ μὲ τὰ παιδιά σου ἀπὸ τώρα θὰ ἐξελίσσεσαι πνευματικὰ καλύτερα.