Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ἡ ἀπανθρωπιά τῶν ψηλῶν φραχτῶν



 


Γιῶργος Μπέλλος

Στή σημερινή ἐποχή ἀρκετά σπίτια χτίζονται μέ ψηλούς φράχτες, κλειστούς καί μεγάλες σιδερένιες πόρτες ὥστε νά εἶναι ἀσφαλῆ. Ἀσφαλῆ ἀπό τούς τυχόν διαρρῆκτες καί ἀπό τό ἀνεπιθύμητο μάτι τοῦ γείτονα καί περαστικοῦ, πού θά κοιτάξει στήν αὐλή.

Προτιμοῦμε σήμερα νά κρυβόμαστε ὥστε οἱ ἄλλοι νά μήν ἀσχολοῦνται μαζί μας. Νά μήν δίνουμε "δικαιώματα" γιά σχολιασμό. Νά κάνουμε ὅτι θέλουμε στό σπίτι μας χωρίς νά δίνομε λογαριασμό στούς ἄλλους. Νά περνοῦμε ἀπαρατήρητοι καί ὡς φυσική συνέπεια καί οἱ ἄλλοι νά περνοῦν ἀπαρατήρητοι γιά μᾶς. Τό μόνο πού μᾶς νοιάζει εἶναι νά μήν ἐνοχλούμαστε ἐμεῖς. Τί καί ἄν ὁ γείτονας ἀπατάει κάθε βράδυ τήν γυναίκα του. Ἐμεῖς ἐνοχλούμαστε; Ὄχι! Τί καί ἄν τό διπλανό σπίτι ἔχει συνέχεια τσακωμούς. Τό δικό μας σπίτι δέν βλάπτεται. Τί καί ἄν ἡ γιαγιά στό διπλανό σπίτι πίνει μόνη της τό καφέ κάθε ἀπόγευμα ἐπειδή ὁ γέρος της ἔχει πεθάνει. Αὐτό, φυσικά καί δέν μοῦ εἶναι πρόβλημα, ἐγώ ἔχω τούς φίλους μου καί πάω ὅποτε θέλω γιά καφέ.

Καί πῶς νά μιλήσω στούς γείτονες πιό πολύ; Οὔτε αὐτοί μοῦ μιλᾶνε. Ἀρκοῦμε σέ μιὰ τυπική καλημέρα καί ἕνα "καλά εὐχαριστῶ". Σέ περίπτωση πού βαριέμαι ἀνοίγω τόν ὑπολογιστή, μπαίνω στό διαδίκτυο, λίγο facebook καί περνάει ἡ ὥρα. Μετά θά βγῶ τό βράδυ μέ τά παιδιά. Ὅλα μία χαρά.

Πολύ φοβᾶμαι ὅμως ὅτι αὐτή ἡ κατάσταση δέν θυμίζει πλέον Ἑλλάδα ἀλλά πιό πολύ μοῦ θυμίζει νεκροταφεῖο. Οἱ γιαγιάδες στό χωριό ἄμα σέ βλέπανε μέ τά μαλλιά βαμμένα πράσινα θά σοῦ λέγανε, χωρίς νά σέ ξέρουνε "Τί ἔπαθες παιδάκι μου; Γιατί σέ κάναν ἔτσι; Ζουρλάθηκες;"

Ἀμέσως θά ἀσχολοῦνταν μαζί σου. Μπορεῖ τό σχόλιο πού θά ἔκαναν νά εἶχε ὕφος κοροϊδευτικό, μπορεῖ νά εἶχε ὕφος εἰρωνικό ἤ νά ἦταν ἁπλό ἐνδιαφέρον. Πάντως, ἔστω καί ἔτσι, θά ἀσχολοῦνταν ἐπί προσωπικοῦ, μαζί σου. Θά σχολίαζαν καί τήν διαφορετικότητά σου καί τή παραξενιά. Ἴσως καί λίγο τραβηγμένα. Ἀλλά αὐτή ἡ κατάσταση εἶναι ἀσυγκρίτως πιό ἀνθρώπινη ἀπό τόν πλουραλισμό καί τήν ἀνεκτικότητα τῆς σημερινῆς ἐποχῆς.

Ἐδῶ βλέπουμε ἀνθρώπους μέ τά μαλλιά τους βαμμένα πράσινα (καί αὐτό εἶναι τό λιγότερο, ὑπάρχουν καί πολύ σοβαρότερα περιστατικά ὅπως ναρκομανής κτλ) καί δέν νοιαζόμαστε. Ὁ ἄλλος περνάει ἁπλά ἀπαρατήρητος! Καί γιά νά μήν κρυβόμαστε δέν περνάει ἀκριβῶς ἀπαρατήρητος, μιὰ χαρά τόν παρατηροῦμε, ἀλλά δέν "ξεβολεβόμαστε" γιά νά ἀσχοληθοῦμε μαζί του. Ἔστω καί ἕναν λόγο νά ποῦμε, σάν αὐτό τῶν γιαγιάδων. Ποὺ ὁ λόγος αὐτός περιεῖχε μέσα του ἀνθρωπιά. Ἐμεῖς, ζώντας σέ αὐτό τό ἀστικό περιβάλλον γίναμε μᾶλλον ἀπάνθρωποι, νομίζοντας τόν διπλανό σάν ξένο. Σάν ἄνθρωπο πού δέν μέ νοιάζει ἡ δικιά του πρόοδος, ἡ δικιά του ἀνάσταση, παρά μόνο ἡ δικιά μου. Καί ἰδού ἡ τραγικότητα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου. Νομίζει ὅτι μπορεῖ νά γίνει εὐτυχισμένος μόνος του, ἐνῶ ξέχασε ὅτι ἡ εὐτυχία του περνάει μέσα ἀπό τήν καρδιά τοῦ διπλανοῦ του.

Μοῦ ἔλεγε ἡ μάνα μου ὅτι στή γειτονιά της τό '70, μεγάλωσαν ὅλα τά παιδιά τῆς γειτονιᾶς μαζί, στούς δρόμους. Πολλές φορές δέν χτυποῦσαν κουδούνια ὁ κόσμος ἀλλά ἔμπαιναν στό "ξένο" σπίτι ἔτσι. "Καλησπέρα" ἔλεγε ὁ γείτονας. "Κάτσε" τοῦ ἔλεγε ὁ ἄλλος. Ἔτσι, χωρίς 100 τηλέφωνα (ξέρεις θά ἔρθω σέ 10', θά ἔρθω σέ 5'). Τά σπίτια δέν ἦταν καί τόσο "ξένα" τότε οὔτε καί οἱ ἄνθρωποι ἦταν τόσο ξένοι.

Θά δικαιολογοῦσε βέβαια κανείς, ὅτι ζώντας σέ ἕνα τόσο μεγάλο ἀστικό περιβάλλον δέν εἶναι δυνατόν νά ἀσχολεῖσαι μέ τούς πάντες ἤ νά μιλᾶς στούς πάντες. Τό σημαντικό εἶναι ὅτι ἔφυγε αὐτή ἡ διάθεση τῆς ἐπι-κοινωνίας ἀπό τούς ἀνθρώπους. Τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἀλλοτρίωσης νομίζω δέν χρειάζεται νά ἀναφερθοῦν. Θά πῶ μόνο μερικές λέξεις. Μοναξιά-Κατάθλιψη-Δυστυχία. 'Ὅπως εἶπε καί ὁ πνευματικός μου, "ἐμεῖς δέν φοβόμαστε, ἐμεῖς θὰ ἔχουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο!"


(Πηγή: dialogoi.enet.gr)


 
Τα σχόλιά σας
"Μικρή Αγγλία" είχε αποκαλέσει την Ύδρα ο Ιμπραήμ για το μέγεθος του στόλου της και γενικότερα για την βοήθεια της στον αγώνα για την απελευθέρωση του γένους.Απο τότε μας έμειναν όχι απλώς ψηλοί φράχτές αλλά θεόρατοι τοίχοι-μάντρες,ακλόνητα πέτρινα σπίτια,σιδεριές στα παράθυρα,άλλά και καχυποψία και το χειρότερο απ'ολα ένα αίσθημα υπεροχής που εκφράζουμε μέσα απο ένα είδος ειρωνείας και ένα ιδιότυπο χιούμορ.Εδώ, γνωριζόμαστε και καλημεριζόμαστε αναμεταξύ μας και οι μεγαλύτεροι συνήθως δίπλα στο καλημέρα λένε "καρδούλα μου ".Αυτό μπορεί να ακούγεται κάπως ζαχαρωμένο αλλά βγαίνει απο τα χείλη ακόμα και των πιο ιδιότροπων κατοίκων του νησιού.Πειράζουν ο ένας τον άλλον,φροντίζουν τις γειτονιές και τις ενορίες τους,οφείλω όμως να πώ,οχι με τον ίδιο ζήλο που είχαν οι παλαιότεροι.Σε μια μεγαλούπολη όπως είναι η Αθήνα δεν μου προκαλεί εντύπωση που ο κόσμος είναι φοβισμένος.Στήν Αθήνα φοβάσαι να περπατήσεις κρατώντας την τσάντα σου,πόσο μάλλον να πιάσεις κουβέντα με τον γείτονα που όυτε ξέρεις απο που κρατάει η σκούφια του.Εγω είμαι μάλλον τυχερή έχω στην πολυκατοικία τρείς πολύ καλούς γείτονες.Πίνουμε καφέ τρώμε μαζί όταν αρρωσταίνουμε φροντίζει ο ένας στον άλλον,είναι όμορφα έτσι ,αλλά, αν θέλουμε την αλήθεια δεν είναι ποτέ αρκετά, ο άνθρωπος θέλει να έχει Θεό να τον αγαπά μα θέλει και το σπίτι του -την οικογένεια του ή το μοναστήρι του,όλα τα άλλα είναι "παρηγοριά στον άρρωστο" σαν αυτή που δίνουμε και πέρνουμε οι μοναχικοί άνθρωποι.Είναι πάντως σημαντικό,να έχεις την έννοια του διπλανού σου,ιδίως όταν δεν έχεις να περιμένεις τίποτα απο αυτόν,και ακόμα περισσότερο όταν έχεις την οικογένεια σου δηλ. πολύ περισσότερες ευθύνες και υποχρεώσεις αλλά και μια αίσθηση ασφάλειας, τότε είναι αληθινά σπουδαίο.

Βουλγαρη Γιωτα, 2 Αυγούστου 2010
Το περιστατικό που περιγράφεις Μιχάλη μου θυμίζει ένα άλλο, παρόμοιο, που συνέβη σε εμένα και που ήταν η αιτία (ή αφορμή, δεν ξέρω) της επιστροφής μου (ή αν θέλεις πρώτη φορά, γιατί απλά ήμουν Χριστιανή της ταυτότητας) στον Κύριο. Μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας (πριν από 7 χρόνια), εγώ δεν ήμουν καλά, κάποια προβλήματα με απασχολούσαν. Μπαίνω σε ένα μαγαζάκι, μία τρύπα, για να πάρω κάποια κεριά. Μέσα, μία κυρία η οποία είναι η προσωποποίηση του Χριστιανού. Εγώ δύσκολα μιλούσα σε ξένους. Ξέρεις, τα τυπικά. Η Κατερίνα με ρωτάει τι κάνω, πώς είμαι. Αιφνιδιάστηκα. Με αιφνιδίασε το ενδιαφέρον της. Θυμάμαι ότι άγγιξε την καρδιά μου αυτό το ενδιαφέρον. Δεν ήταν το τυπικό, το ξερό "τί κάνετε". Αρχίσαμε να μιλάμε, της είπα κάποια πράγματα, μου είπε και η Κατερίνα για τον Χριστό, για την αγάπη Του, για την υπομονή Του να περιμένει τον πεσμένο άνθρωπο να ζητήσει την βοήθειά Του. Στο τέλος, για να μην μακρηγορώ, αφού έφτασα μέχρι στο σημείο να κλάψω στην αγκαλιά της, μου έδωσε το τηλέφωνο ενός Γέροντα από το Άγιον Όρος,να τον πάρω τηλέφωνο και να τον δω από κοντά. Έτσι, από μία άγνωστη, βρέθηκα εγώ να εξομολογούμαι στα 40 μου χρόνια για πρώτη φορά, να βρίσκω τον Χριστό, την Εκκλησία και να κλαίω τα σαράντα χρόνια που πήγαν χαμένα μακρυά από τον Κύριο. Και φυσικά η Κατερίνα αυτή τη στιγμή είναι μία καλή φίλη και αδελφή. Μακάρι να γέμιζε ο κόσμος Κατερίνες, θα γινόταν πολύ καλύτερος ο κόσμος μας.

ΕΥΔΟΚΙΑ, 2 Αυγούστου 2010
Θα ήθελα να μοιραστώ ένα περιστατικό που έγινε στο κατάστημα ψιλικών που έχουμε και έχει σχέση με το κείμενο και τους φράχτες. Για πολλά χρόνια περίπου 6 αν δεν κάνω λάθος ερχόταν στο μαγαζί μία κοπέλα και έπαιρνε κάθε μέρα ένα πακέτο τσιγάρα.Καλημέρα καλησπέρα ευχαριστώ παρακαλώ γεια σας.Και οι δύο στον τύπο.Ωσπου πριν ένα μήνα περίπου άρχισε να έρχεται και τα βράδια μαζί με ένα σκύλο και να παίρνει μπύρες.Κάποιο βράδυ λοιπόν μπαίνει μέσα με μάτια μελανιασμένα και έτρεμε ολόκληρη.Εγώ μέχρι τότε δεν είχα καταδεχτεί να ασχοληθώ μαζί της και έλεγα προβληματική περίπτωση και τι μπορώ να κάνω εγώ και τέτοια... Ένιωσα βαθειά μέσα μου την ανάγκη να την ρωτήσω.Η Συνείδηση μου δεν με άφηνε."Είσαι καλά;Σου συμβαίνει κάτι;" Τα΄ χασε και με κοίταγε για κάποια δευτερόπλεπτα."Φαίνομαι χάλια ε; Πως δείχνω;"Δεν της απάντησα και την ξαναρωτάω συμβαίνει κάτι σοβαρό μπορώ να σε βοηθήσω αν θέλεις μπορείς να μην μου πεις και σε πιέζω.Με πολύ δισταγμό μου είπε ότι δούλευε και ότι την απολύσανε και μάλιστα τώρα έδινε για το διδακτορικό της.Έμεινα άφωνος και δεν ήξερα τι να πω.Αμήχανα την ρώτησα πως την λένε και μου είπε ...... Αλλά το χέρι του Θεού φάνηκε όταν τελείωσε η κουβέντα και πήγε στο ψυγείο με τις μπύρες.Το ανοίγει το ξανασκέφτεται το κλείνει και ανοίγει το άλλο ψυγείο με τα αναψυκτικά και παίρνει μία λεμονάδα... Φεύγοντας δεν είπε τίποτα μόνο τα μάτια της φωτίστηκαν και άφησε ένα όμορφο αληθινό χαμόγελο...

Μιχάλης Πλουσής, 24 Ιουλίου 2010
Η Άποψή μας



Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης