Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Kάναμε ἕνα παιδὶ μὲ σύνδρομο Down





Ἐμμανουὴλ Διονύσιος καὶ Χριστίνα



Ἔχω μεγάλο τράκ. Μὲ ἔχουν φωνάξει μέσα νὰ δῶ τὴ νεογέννητη κόρη μου καὶ δὲν μπορῶ νὰ κάνω βῆμα. «Πήγαινε, Διονύση!», ἀκούω τοὺς δικούς μου. Ὅλη ἡ οἰκογένεια σὲ πελάγη εὐτυχίας, ὁ ἀδελφός μου μὲ τὴν κάμερα νὰ «τραβάει» τὰ πάντα. Μπαίνω καὶ βλέπω τὸ παιδί. Ἔρχονται καὶ οἱ ὑπόλοιποι, ὅλοι νὰ σᾶς ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σοῦ μοιάζει, τῆς μοιάζει... Νιώθω ὅτι τὸ παιδὶ κάτι ἔχει. Σκέφτομαι ὅτι θὰ εἶναι ἀπὸ τὸν τοκετό. Βλέπω ἀπὸ μακριὰ τὸν γιατρὸ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ χειρουργεῖο μὲ τὴ ρόμπα. Παρατάω τὸ παιδὶ καὶ τοὺς ὑπόλοιπους, τρέχω καὶ τὸν ρωτάω «γιατρέ, τί ἔχει τὸ παιδί;». Μοῦ ἀπαντάει. «Τίποτε δὲν ἔχει». Γιὰ νὰ τὸ λέει ὁ γιατρός, ὅλα θὰ εἶναι μιὰ χαρά. Σὲ λίγο βλέπω καὶ τὴ γυναίκα μου ποὺ μόλις ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὸ χειρουργεῖο. Εἴμαστε εὐτυχισμένοι.

Μὲ φωνάζουν στὴν ἐντατική. Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω γιατί. Ὅλα εἶναι μιὰ χαρά, τί γυρεύει τὸ παιδί μου στὴν ἐντατική; Τὴ στιγμὴ ποὺ φοράω τὴ ρόμπα γιὰ νὰ μπῶ μέσα βλέπω τὸν γιατρὸ μὲ κάποια νεογνολόγο καὶ κάτι σὰν νὰ λένε: «Τοῦ τὸ εἶπες;». Ἡ νεογνολόγος ἔχει ἀρχίσει νὰ λέει: «Μὴν ἀνησυχεῖτε, γεννήθηκε μὲ ἕνα πρόβλημα, ὑπάρχουν ὅμως ἱδρύματα καὶ εἰδικὰ σχολεῖα». Δὲν προλαβαίνω νὰ σκεφτῶ. Ἀνοίγω μία πόρτα, ἀρχίζω νὰ κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι ἔξω ἀπὸ τὸ μαιευτήριο. Πάω καὶ κάθομαι δίπλα σὲ κάτι σύρματα. Δὲν εἶναι μόνο πανικός. Εἶναι φόβος, εἶναι στενοχώρια, εἶναι θάνατος.

Κάποια στιγμὴ συνειδητοποιῶ ὅτι ἡ Χριστίνα, ἡ γυναίκα μου, εἶναι ἀκόμη μέσα στὴν ἀνάνηψη καὶ τρέχω νὰ τῆς μιλήσω. Οἱ ἄλλοι μὲ πείθουν νὰ μὴν τῆς μιλήσω ἀκόμη. Τὴν ἀνεβάζουν ἐπάνω, στὸ δωμάτιό της. Ἐκείνη ταλαιπωρημένη ἀλλὰ στὸν ἕβδομο οὐρανό. Ὅλοι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι «μαγκωμένοι». Οὔτε λουλούδια οὔτε μπαλόνια οὔτε τίποτε. Κάθε τόσο ἕνας - ἕνας βγαίνουμε ἔξω, δῆθεν νὰ πᾶμε νὰ κάνουμε τσιγάρο.

Κανονίζουμε νὰ τῆς τὸ ποῦμε τὸ ἑπόμενο πρωὶ ἐγὼ καὶ ὁ γιατρός. Μπαίνουμε στὸ δωμάτιο τῆς Χριστίνας. Ὁ γιατρὸς τῆς λέει: «Γέννησες ἕνα κορίτσι ποὺ δὲν θὰ εἶναι ὄμορφο σὰν τὴ Σοφία Λόρεν». Ἡ γυναίκα μου δὲν καταλαβαίνει. Τοῦ ἀπαντάει: «Γιὰ τὰ δικά σου μάτια. Γιὰ τὰ δικά μου μάτια εἶναι τὸ ὀμορφότερο κορίτσι τοῦ κόσμου». Ὁ γιατρὸς συνεχίζει νὰ λέει μποῦρδες. Τοῦ λέει «σταμάτα». Προσπαθῶ νὰ τῆς ἐξηγήσω.

Ἡ γυναίκα μου ζητεῖ φάρμακα γιὰ νὰ «κόψει» τὸ γάλα. Δὲν θέλει οὔτε νὰ θηλάσει οὔτε νὰ δεῖ τὸ παιδί. Ἔχει μία ἀπόλυτη ἄρνηση. Ἐγὼ τὸ ἴδιο. Πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε τί θὰ κάνουμε. Ἔχουμε ἐγκλωβιστεῖ, δὲν σηκώνουμε τὰ τηλέφωνα, ἡ μοναδικὴ λέξη ποὺ ἀκούγεται εἶναι ἡ λέξη «ἵδρυμα». Πηγαίνουμε καὶ βλέπουμε κάποια τέτοια ἱδρύματα. Ἀντικρίζουμε τρομερὰ πράγματα ἐκεῖ μέσα. Στὸ μαιευτήριο δὲν δείχνουν τὴν παραμικρὴ εὐαισθησία. Θέλουν νὰ μᾶς περάσουν αὐτὸ τὸ «Νέοι εἶστε ἀκόμη, μὴ χαραμίσετε τὴ ζωή σας...». Στὴν ἐντατικὴ ὅπου θὰ μείνει τὸ παιδὶ 14 ὁλόκληρες ἡμέρες τὸ ἔχουν δίπλα ἀπὸ τὸν κάδο μὲ τὰ σκουπίδια. Μᾶς προτείνουν καὶ μία ἄλλη λύση: εὐθανασία. Μᾶς δίνουν καὶ τὸ τηλέφωνο μιᾶς κλινικῆς.

Ὅλα αὐτὰ τελείωσαν τὴν πρώτη φορὰ ποὺ τὴν πήραμε ἀγκαλιά. Ὅλες τὶς ἡμέρες στὸ μαιευτήριο μᾶς εἶχαν φτιάξει τὴν εἰκόνα ἑνὸς παιδιοῦ τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ζήσει, δὲν θὰ περπατήσει, δὲν ἀκούει, ἔχει πρόβλημα στὴν καρδιὰ κ.λπ. Αὐτὸ τὸ παιδὶ δὲν ἦταν ἕνα «δέν», ἕνα τέρας. Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἴσχυε. Τὸ παιδί μας καὶ περπατάει καὶ ἀκούει καὶ βλέπει καὶ παίζει καὶ γελάει. Ἔχει Σύνδρομο Down. Μόλις 28 ἐτῶν ἡ γυναίκα μου, ἦταν αὐτὴ ἡ μία στὶς 9.500. Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε πρόβλημα, οἱ ἄλλοι μᾶς τὸ δημιουργοῦν. Θὰ τὸ παλέψουμε. Μερικὲς φορὲς τὴν κοιτάζουμε καὶ νιώθουμε ἐνοχὲς γι' αὐτὰ ποὺ μᾶς εἶχαν πείσει νὰ σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα ἡ Ἀναστασία μας εἶναι 22 μηνῶν.



Ἀπὸ τὸ ΒΗΜagazino τῆς 24/6/2007 Ἐπιμέλεια: Λένα Παπαδημητρίου.



 
Τα σχόλιά σας
Ἔχω ἰδεῖ καί ἀκούσει πολύ -πολύ χειρότερα στήν ζωήν μου· καί μέ τήν ὡριμότητα πού διαθέτω, ἐάν αὐτή εἶναι ἀρκετή, αἰσθάνομαι μίαν ἀκανίκητη ἔλξι γιά ἀνθρώπους πού εἶναι φορτωμένοι μέ προβλήματα καί βάσανα. Δέν μοῦ ἀρέσει νά ὑποφέρω, ἐάν αὐτό θά ἐννοήσουν πολλοί, ἀλλά καθώς βλέπω δυστυχισμένες ὑπάρξεις πού δέν γνωρίζουν τίν νά κάνουν στά πρῶτα τῆς ζωῆς χαστούκια, ἀναπνέω τόν ἴδιο ἀέρα μέ αὐτούς καί κάτι παραπάνω.... Εἶναι κουραστικό νά ζῇς καθημερινῶς μέ εὐθύνες δίχως ἀνταπόκρισι... Ἀλλά ὄταν τό ἄλλο σου μισό, ὁ ἄνθρωπός σου εἶναι ἐκεῖ γιά ἐσένα, νοιώθεις ὅτι αὐτό πού βλέπεις γιά βάσανο δέν θά κρατήσῃ γιά πολύ καί πώς ἠ χίμαιρα δέν ἔχει χῶρο στήν ζωή σου. Τοὐλάχιστόν αὐτοί εἶναι καί οἰ δύο μαζύ.. Ἔχω ἰδεῖ γονεῖς ἐγκαταλελειμμένους ἀπό τό ἄλλο τους μισό καί ὁ ἕνας νά προχωράῃ μόνος μέ ἕνα παιδί παράλυτο. Ἐκεῖ εἶναι τό δρᾶμα... Ἐάν αὐτοί δέν θά ἄξιζαν σἄν ἄνθρωποι ἴσως καί νά τό εἶχαν ἐγκαταλέιψῃ στήν ἔρημη τύχη του καί ἀγιάτρευτα πληγωμένο, νά ζοῦσαν κάτι ἄλλο, καί κάπου ἀλλοῦ. Ἡ εὐθύνη πού τούς ἔχει ἀνατεθῇ εἶναι ἀπό ἐκεῖνες πού ἀναγκάζουν νά ἀνακαλύψῃς τόν ἄνθρωπο πού ἔχεις μέσα σου· θρασύδειλο-φιλοτομαριστή καί λιπόψυχο ἢ Γίγαντα ἐμπρός στίς τρικυμίες. Διαλέγεις μέ ποιούς θέλεις νά εἶσαι. Καταλαβαίνεις ἀμέσως πού ἀνήκεις... Ἡ εὐθήνη μας παίρνει τό ἀνάστημά της δίχως δεύτερη σκέψι... καί τραβᾷς ἐμπρός... Ὡρισμένοι τό ὄνομάζουν σταυρό καί εἶναι. Ἐκεῖ ξεχνᾷς τόν ἐαυτόν σου... Οἰ ἐνοχές πού ἔνοιωσαν τήν πρώτην στιγμή εἶναι σἄν τό χαστοῦκι πού ἁρπάζεις ἀπ' τήν Μάννα σου γιά πρώτη φορά... Ὅσο φιλόσοφος κι' ἄν εἶναι κανείς, ἕνα πρᾶγμα ἔχει ἀνάγκη στήν συμφορά πού τόν εὑρίσκει· τήν ἐλπίδα πού δέν ἔρχεται μόνη δίχως τήν πίστι καί τήν πίστι πού δέν ζεῖ δίχως Θεό....

Demetres Macres, 19 Ιανουαρίου 2011
Ας γίνεται πάντοντε το θέλημα του Θεού στη ζωή μας και κάθε δοκιμασία που περνάμε να θυμόμαστε ότι για να την στέλνει ο Θεός είναι για την σωτηρία μας.

Σάββας, 28 Οκτωβρίου 2010
Το να έρθει στον κόσμο ενα παιδί με σοβαρό πρόβλημα υγείας,αν το δούμε απο την μερία των γονεών του, οι οποίοι φέρουν την ευθύνη της ζωής του και της ανατροφής του,είναι ενα δύσκολο πρόβλημα.Εδω με τα υγιή παιδιά και οι νεοι γονείς τα χάνουν συχνά,πόσο μάλλον με ενα παιδί που χρειάζεται ειδική φροντίδα.Ο Γάμος είναι στην ουσία ένας σταυρός,το ίδιο και η ανατροφή των παιδιών οχι μόνο των φυσικών αλλά και των πνευματικών,κάθε σχέση ευθύνης είναι σταυρός.Η ζωή σκέφτομαι συχνά είναι ένας μεγάλος Σταυρός γιατί και όσοι ακόμα αρνούνται να σχετιστούν υπεύθυνα με τους άλλους,έχουν, θέλουν ή δεν θέλουν, στα χέρια τους την ευθύνη απέναντι στον εαυτό τους ,και στον Θεο.Δεν μπορουμε να πουμε πολλά γυρω απο αυτό το θέμα,διότι έχει πολλούς παραμέτρους,την ψυχική κατάσταση των γονέων,την οικονομική,την ψυχολογική,την κοινωνική,την θρησκευτική, την ηθική κ.α.Δεν γίνεται να τοποθετηθούμε με απολυτότητα μπροστα σε τέτοια θέματα,γιατί απ'εξω απο το χορό λέει κανείς πολλά τραγούδια.Υπάρχει η ζωή και ο θάνατός,όπως υπάρχει το καλό και το κακό,αλλά ενω φαίνεται συχνά αυτονόητη ή επιλογή και εύκολή,στις ζωές μας δεν είναι λίγες οι φορές που ο διαχωρισμός τους δεν είναι τόσο ξεκαθαρός ,όσο και αν είναι ξεκάθαρες αυτές οι λέξεις.Έρχονται τα πάνω κάτω και οι όροι αναστρέφονται.Το έχω ξαναπεί ο Θεός μόνο γνωρίζει την δύναμη μας,την θέληση μας,τις προθέσεις μας,την καρδιά μας.Όλοι εμείς μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεων,και να πούμε ή να κάνουμε αυτό ακριβώς που είχαμε αποκλείσει.Είμαστε πλασμένοι με ελεύθερη βούληση,μακάρι οι επιλόγές μας να γίνονται πάντα με γνώμονα την αγάπη. Χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες και Δήμητρες, χαιρετώ , Γιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 27 Οκτωβρίου 2010
Θα Συμφωνήσω με τα Λεγόμενα του Δημήτρη!!! Χρόνια Πολλά γιατί σήμερα που Γράφω αυτά έχεις την Εορτή σου αλλά Όντως Όλοι Έχουμε Έναν Σταυρό Οπωσδήποτε το Θέμα είναι να Αναλαμβάνουμε τις Ευθύνες μας και Όσο Μπορούμε να μην τα Κάνουμε Πιο Μεγάλα τα Προβλήματα απί ότι είναι!!! Είναι και στον Άνθρωπο πως έχει Μεγαλώσει και τι Εμπειρίες Κουβαλάει... Όλα είναι σχετικά και Φυσικά Τίποτα Δεν είναι Απόλυτο σε Αυτή την Ζωή!!!

Κυριακή Καραμολέγκου, 26 Οκτωβρίου 2010
Έχω δει γονείς με αυτιστικό παιδί να του συμπεριφέρονται με πολύ γλυκύτητα, αλλά και γονείς με παιδιά υγιή να τους συμπεριφέρονται βάναυσα. Ο καθένας στην ζωή αυτή έχει και ένα σταυρό. Σταυρό, που του έχει δώσει ο Θεός. Όλοι έχουμε πάθη που μας βασανίζουνε, όλοι περνάμε δοκιμασίες. Προσωπική γνώμη είναι ότι πρέπει μέσα από όλα αυτά να δούμε κάποιον άλλον. Να δούμε, ότι στην ζωή αυτή δεν είμαστε μόνοι, αλλά έχουμε κάποιον δίπλα μας που μας βοηθάει , αρκεί να τον δεχτούμε. Καλή δύναμη σε όλους μας.

Δημήτρης, 26 Οκτωβρίου 2010
Το Θέμα είναι Πολύ Δύσκολο!!! Ειδικά εάν Είσαι Μέσα στο Χορό αυτό.Χρειάζεται Ιδιαίτερη Προσοχή Όταν Μιλάμε για αυτά τα Θέματα!!!Ο Θεός να Δίνει Δύναμη σε Ανθρώπους με Τέτοια Προβλήματα!!!Θαυμάζω την Υπομονή τους!!!

Kυριακή Καραμολέγκου, 22 Οκτωβρίου 2010
Η Άποψή μας
 

Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης