Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Χριστός Ἀνέστη


Tοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Κοζάνης Διονυσίου 


 



Σήμερα δέν χωρεῖ ἄλλος λόγος στήν Ἐκκλησία παρά μόνο τό «Χριστός ἀνέστη!». Αὐτές οἱ δύο λέξεις μόνο ἀκούονται σήμερα παντοῦ, καί στήν Ἐκκλησία σάν ὕμνος καί στά σπίτια καί τούς δρόμους σάν χαιρετισμός. «Χριστός ἀνέστη!». Κι ὅλοι ἀπαντοῦν στόν ἴδιο τόνο, «Ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος!». Ἡ ἑορτή τοῦ Πάσχα καί ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως στήν Ἐκκλησία εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ δέν μένει θέση γιά νά ὁμιλήσουμε γιά τίποτε ἄλλο, παρά μόνο γι' αὐτή τή χαρά καί τό φῶς, ἀπό τό ὁποῖο, καθώς τό ψάλλαμε στό τροπάριο τοῦ ἀναστάσιμου Κανόνα, «Πάντα πεπλήρωται φωτός οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια». Ὅλα εἶναι γεμάτα φῶς καί χαρά, καί ἡ Ἐκκλησία καί ἡ ὑλική κτίση.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἔτσι πρέπει νά ποῦμε οἱ Χριστιανοί γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τό μέγα θαῦμα τῆς θείας οἰκονομίας καί τό πιό βέβαιο γεγονός στήν ἱστορία τοῦ κόσμου. Ἡ θεία Ἀνάσταση καταξιώνει ὅλα τά ἄλλα θαύματα καί γεγονότα τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας, καί τή Γέννηση καί τή Σταύρωση, καί ἐξηγεῖ τήν ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας καί τή μεταβολή τοῦ κόσμου. Ἡ Ἐκκλησία στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶπε στό μυστικό δεῖπνο, «ὁσάκις γάρ ἄν ἐσθίητε τόν ἄρτον τοῦτον καί τό ποτήριον τοῦτο πίνητε, τόν ἐμόν θάνατον καταγγέλλετε, τήν ἐμήν ἀνάστασιν ὁμολογεῖτε».

Ἀλλ' ἀκόμα μεγάλη μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μαρτύριο τῆς πίστεως. Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες πεθαίνουν μέ τήν πίστη στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καί μέ τό ὅραμα τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ κάθεται στά δεξιά τοῦ Πατέρα. Τά τελευταῖα λόγια στήν ἀπολογία τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρα Στεφάνου εἶναι αὐτά, «Ἰδού θεωρῶ τούς οὐρανούς ἀνεωγμένους καί τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν ἑστῶτα τοῦ Θεοῦ», βλέπω τούς οὐρανούς ἀνοικτούς καί τόν υἱό τοῦ ἀνθρώπου νά στέκεται στά δεξιά τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μέ τό ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ ζωντανό μπροστά στά μάτια του, γράφει στό μαθητή του Τιμόθεο, «Μνημόνευε Ἰησοῦν Χριστόν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν».

Οἱ Ἅγιοι, ὄχι μόνο οἱ Μάρτυρες, ἀλλά καί οἱ Ὅσιοι καί οἱ Δίκαιοι, σηκώνουν στή ζωή τους κάθε κακοπάθεια καί τό θάνατο μέ τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τό δεκαπέντε κεφάλαιο τῆς πρώτης πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς ἡ μαρτυρία καί τό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν νεκρῶν, τό κεφάλαιον λοιπόν αὐτό κλείνει μέ τά ἑξῆς λόγια, «Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἑδραῖοι γίνεσθε, ἀμετακίνητοι, περισσεύοντες ἐν τῷ ἔργῳ τοῦ Κυρίου»" νά εἴσαστε σταθεροί καί ἀμετακίνητοι στήν πίστη τῆς Ἀναστάσεως καί νά ἐργάζεσθε πάντα ὅλο καί περισσότερο τό ἔργο τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ τό ξέρετε ὅτι ὁ κόπος σας δέν πηγαίνει χαμένος.

Ἄν θέλωμ' ἕνα παράδειγμα, μέσα στά ἄπειρα παραδείγματα τῶν Ἁγίων, ἔχομε τήν ἁγία μάρτυρα Θωμαΐδα. Σήμερα, 14 τοῦ μηνός Ἀπριλίου, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη τῆς ἁγίας Θωμαΐδας. Μαζί μέ τήν Ἀνάσταση «τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ», ἡ μνήμη μιᾶς ἁγίας γυναίκας. Ἡ ἱστορία τῆς ἁγίας Θωμαΐδας εἶναι μία οἰκογενειακή τραγωδία, τήν ὁποία ἡ Ἁγία, ἑδραία καί ἀμετακίνητη στήν πίστη της, ἐπλήρωσε μέ τή ζωή της. Πολλές φορές ἡ ἁγνότητα βρέθηκε ἀντιμέτωπη μέ τό κτηνῶδες πάθος, καί νίκησε ἡ ἁγνότητα μέ θυσία τῆς ζωῆς τοῦ σώματος, γιά νά σωθῆ ἡ ψυχή. Αὐτά εἶναι κατορθώματα καί παθήματα, ποὺ τά σήκωσαν οἱ Ἅγιοι, μέ τήν πίστη στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή τῶν χριστιανῶν, εἶναι Ἀνάσταση, εἴτε ἄν εἶναι χαρά εἴτε ἄν εἶναι λύπη. Ὅλα οἱ χριστιανοί τά σηκώνουν μέ τήν πίστη καί τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Γιατί ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι μιὰ ἑορτή καί μιὰ μνήμη, ἀλλά ἡ ζωή καί ἡ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή καί ἡ δύναμη μέσα στούς πιστούς. Τό γράφει ὁ Ἀπόστολος στήν πρός Φιλιππησίους ἐπιστολή γιά τόν ἑαυτό του, ὅλα τά ἄλλα στόν κόσμο τά θεωρεῖ ἀνάξια λόγου καί σκύβαλα, καί δέν τόν ἐνδιαφέρει παρά νά γνωρίση τό Χριστό καί τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως, σηκώνοντας τό σταυρό τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ, «τοῦ γνῶναι αὐτόν καί τήν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καί τήν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ». Ἀμήν.


ἀπό τό βιβλίο του «Εἰκόνες ἔμψυχοι – Κηρύγματα ἁγιολογικά (Ἑξαπλᾶ β΄),

Ἐκδόσεις Ἀποστολική Διακονία




 
Τα σχόλιά σας
Χριστός Ανέστη; Σε άλλων τις καρδιές ναι, σε άλλων όχι... Δε διάβασα το κείμενο. Δεν αντέχω να το διαβάσω. Μόνο τις απαντήσεις είδα. Όλγα, η κατάθεση της ψυχής σου μου έδωσε δύναμη προς στιγμήν. Είδα για λίγο, τι σημαίνει Χριστός Ανέστη. Να 'σαι καλά. Καλή δύναμη σε σένα και σε όλους.

Σπυριδούλα Κλάδη, 6 Μαίου 2010
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ,ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΚΑΤΙ ΑΠΛΟΙΚΟ ΠΟΥ ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΤΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (ΟΣΟ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ...): "ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΙ,Ο ΘΕΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑ...". ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΝΑΛΟΓΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΙΣ ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΑ ΧΡΟΝΑΚΙΑ; ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΟΥΝΑΡΙΔΗΣ, 5 Μαίου 2010
Χριστός Ανέστη! Πάντα τις ημέρες που διανύουμε μετά την Μεγάλη Εβδομάδα,΄νοιώθω ότι τίποτα δεν είναι όπως πριν, όλα είναι διαφορετικά, επειδή είναι πλημμυρισμένα στο φως της Ανάστασης. Αν μάλιστα βρεθεί κάποιος στην εξοχή, όπου η φύση ξαναγεννιέται και πάλλεται όλο φως, χρώματα και ήχους, θα νοιώσει ότι το Φως του Αναστάντος Χριστού είναι εκείνο που απλώνεται παντού και αναγεννά τα πάντα απο άκρη σε άκρη. Ὀλα είναι μοναδικά, ποτέ δεν έπαψαν να είναι άλλωστε, αλλά γίνονται καινούργια, αποκτούν κάτι απο την αρχική τους ομορφιά. Ύστερα καθώς περνάνε οι μέρες, λες και αρχίζουν να ξεθωριάζουν τα χρώματα και έρχεται μεσα μου το σκοτάδι. Ο Θεός όμως πάντα βρίσκει τον τρόπο να με πλησιάζει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κυρία, το πως άλλαζε και φωτιζόταν το πρόσωπο της όταν μιλούσε για τον Χριστό. Θυμάμαι πως μου είχε πει, πως απο μικρό κοριτσάκι, λαχταρούσε να βρίσκεται στην Εκκλησία και πως "καιγόταν" απο αγάπη για τον Χριστό. Όση ώρα μου μιλούσε ένοιωθες την χαρά που είχε και την αγάπη που έκρυβε η ψυχή της για τους ανθρωπους, καί ήθελα να της μοιάσω τόσο στο ζήλο και στη λαχτάρα της αυτή. Υπάρχει τόση ομορφιά γύρω μας και τοση αγάπη που είναι κρίμα να μην τα ζούμε και να μην τα μοιραζόμαστε με τους αδελφούς μας. Μακάρι να γίνουμε πραγματικά παιδιά του Θεού και ζωντανές λαμπάδες του Ανεσπέρου Φωτός στον πονεμένο και κουρασμένο κόσμο μας.

Κονιτοπουλου Μαρια, 1 Μαίου 2010

Μακάρι να αισθανόμουν την ανάσταση μέσα μου. Κάποιοι δεν δίστασαν ακόμη και να σκοτωθούν για χάρη αυτής της ανάστασης, όπως η Αγία Θωμαῒς. Δεν είμαι σε θέση να πώ οτι ζώ με αυτή τη χαρά, αντιθέτως μπορώ να πώ με βεβαιότητα οτι με έχει φάει ο εγωισμός μου και κοιτώ εμένα. Μακάρι ο Θεός να με ελεήσει με την αγάπη του και να αγαπήσω και να σταυρωθώ για να αναστηθώ.



Αγλαῒα Κούτσικου, 24 Απριλίου 2010

Χριστός Ανέστη. Ποιός χριστιανός αλήθεια δεν πιστεύει στην Ανάστασή του Κυρίου άρα και στη δική του προσωπική Ανάσταση; Πόσοι όμως χριστιανοί είναι σε θέση να υποστούν ένα σταυρό, ένα μαρτύριο, μια θυσία προκειμένου να φθάσουν στην Ανάσταση. Πόσοι απο εμάς καταφέρνουμε τις ώρες της θλίψης, της οδύνης, του πόνου, ψυχικού ή σωματικού να ξεπεράσουμε το φόβο, να μη γογγύσουμε, να μη πανικοβληθούμε να μη ψελλίσουμε το γνωστό "γιατί σε εμένα" και απλά έτσι όπως Του οφείλουμε να σηκώσουμε τα μάτια και τα χέρια στον ουρανό και να Του πούμε "ας γίνει το θέλημά σου". Πιστεύω ότι το δύσκολο είναι τελικά να αποδεχθούμε αυτό ακριβώς. Οτι δηλαδή χωρίς σταύρωση δεν υπάρχει Ανάσταση. Η αποδοχή όμως της σταύρωσης σημαίνει πίστη. Βαθειά, ολοκληρωτική πίστη και απόλυτη παράδοση του "είναι" μας σε Εκείνον. Πραγματική πίστη ότι η ζωή μας του ανήκει και ότι Eκείνος θα αποφασίσει και μάλιστα δίκαια. Όσοι ζούν σαν άγιοι και μας διδάσκουν λένε πως μπορούμε να φθάσουμε στο σημείο να λαχταρούμε το θάνατο για να ζήσουμε πιο γρήγορα την Ανάσταση. Μακάρι ο αγώνας όλων των χριστιανών να φέρει τέτοιους καρπούς. Μακάρι με τη βοήθειά Του να δώ στη σταύρωσή μου την Ανάσταση.



Αναστασία Πολύδωρα, 22 Απριλίου 2010
Όλγα ...σ' ευχαριστώ..

Ελευθερία Μεσροπιάν, 18 Απριλίου 2010
Ο πατέρας μου έφυγε από αυτό το κόσμο με μια απορία... Το μυαλό ενός επιστήμονα το σοβιετικού καθεστώτος έψαχνε επίμονα την Απάντηση, σίγουρα κάπου αμυδρά την έβλεπε, ψηλαφούσε, η συνήθεια της λογικής (είτε η λογική της συνήθειας) όμως δεν άφηνε την ψυχή να αφεθεί, να πετάξει... Βλέποντας πως κάνω το σταυρό μου στο τραπέζι γέλαγε κάπως αμήχανα και ασυνήθιστο δυνατά για εκείνον, χωρίς όμως να με κοιτάει στα μάτια... Έλεγε με το στόμα πως πάει η κόρη του, τρελάθηκε... Τα μάτια του όμως δεν είχαν πια την σιγουριά που είχε πάντα βασίζοντας στης γνώσεις του... Μπορούσε να εξηγήσει με την παραμικρή λεπτομέρεια όλα ότι υπήρχε γύρω μας - από το σύμπαν και το ηλιακό μας σύστημα μέχρι την προέλευση μιας μικρής πετρούλας στην όχθη του ποταμού, από το χρώμα του ηλιοβασιλέματος μέχρι το χρώμα της φλόγας της φωτιάς... Εξηγούσε πως ένιωθε την επίδραση του καρκίνου στο σώμα του... Πως έσβηνε σιγά-σιγά... Τα πάντα ήξερε. Νόμιζε πως ήξερε. Προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του πως ήξερε. Δεν μπόρεσε όμως να μου απαντήσει το τι είναι το ΜΕΤΑ... Τι θα είναι και αν θα είναι ΕΚΕΙ... Έλεγε πως δεν υπάρχει τίποτα... Λέγοντας αυτό πάντα κοίταζε κάπως παράξενα και κάπου μακριά σαν να περίμενε από εκεί μια φωνή να του πει ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Και επειδή η φωνή δεν ερχότανε (η δεν ήξερε να την ακούσει), έλεγε από μόνος του «... όμως... ποιός ξέρει... μήπως και υπάρχει κάτι...». Και αυτή η αμήχανη και ντροπαλή ελπίδα του ήτανε η δική του μαρτυρία πως ναι, Ανέστη ο Κύριος!!! Από μέσα του έβγαινε αυτό, και γινόταν σαν παιδί που κάθεται στα πόδια του πατέρα, γινόταν μικρός επειδή ένιωθε το μεγαλείο που έχει Κάποιος, εντελώς άγνωστος και ταυτόχρονα τρομερά υπαρκτός! Και εγώ λέω Ναι, Ανέστη ο Κύριος, επειδή μετά από κάθε φορά που ζω το θάνατο στην ζωή μου, μετά από τις στιγμές που κυριαρχεί το σκοτάδι, που χορεύει και χαίρεται ο διάβολος και απλώνεται το απέραντο ΘΕΛΩ παντού μαυρίζοντας ακόμα και τον ήλιο, κάθε φορά ΜΕΤΑ έρχεται και απλώνεται ένα φως που τραντάζει όλο το είναι μου και κάποιος από πάνω με τραβάει και μου δίνει το χέρι και μου ανοίγει τα μάτια και μου φωνάζει ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΕΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ! Και πάλι θα πέφτω και θα σηκώνομαι, πάλι το φως θα αλλάζει το σκοτάδι και το σκοτάδι το φώς, μέχρι που όλο θα είναι φως. Και θα μπορώ να δω τον πατέρα μου και να του χαμογελάσω και να του πω «είδες, ΥΠΑΡΧΕΙ!»

Κίτσου Ολγα, 17 Απριλίου 2010
Η Εκκλησία με τους Αποστόλους ,τους Πατέρες ,τους Αγίους και τους Μάρτυρες,τους κληρικούς,και τους λαϊκούς της μέσα στους αιώνες, ακατάπαυστα κηρύττουν το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού. Ομως ,προσωπικά oφείλω ένα μεγάλο  Ευχαριστώ στους γονείς μου, οχι μόνο γιατί με έφεραν στη ζωή ,αλλά γιατί με βεβαίωσαν για την Ανάσταση του Χριστου. Η βεβαιότητα και ή ακλόνητη πίστη ,ειδικά του πατέρα μου,(η μητέρα μου είναι περισσότερο γήινη) στην Ανάσταση του Χριστού είναι για μένα μάθημα ζωής.Όταν κάποτε τον ρώτησα εάν όντως πιστεύει στην Ανάσταση του Χριστού,με βεβαίωσε Πρώτα με το βλέμμα του και ύστερα απο μερικά λεπτά με τον Λόγο του:"Ο Χριστός Αναστήθηκε. Σου το λέω εγώ που είμαι ο πατέρας σου".Άλλο λόγο δεν πρόσθεσε ενώ είχε την δυνατότητα και γνώριζε εξ' αποστηθήσεως τα ευαγγελικά κείμενα,μιας και στο σχολείο τότε τα μάθαιναν Απ΄έξω,όπως φαίνεται απο τις σημειώσεις του στην Καινή Διαθήκη των μαθητηκών του χρόνων. Ο κυρ-Θόδωρος δεν παπαγάλισε ούτε μια λέξη,και με άφησε να έχω την χαρά της ανακάλυψης και της αποκάλυψης, γι'αυτό κανένας λόγος δεν υπήρξε περισσότερο ουσιαστικός για εμένα απο αυτό ακριβώς το βλέμμα.Αυτό , μαζί με τις δώδεκα λέξεις που βγήκαν απο τον νου και την καρδιά του πατέρα μου είναι η δική μου παρακαταθήκη. Χριστός Ανέστη.

Βουλγαρη Γιωτα, 16 Απριλίου 2010
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης