Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ἐννόημα
! Μοῦ ἔρχεται καμμιὰ φορὰ στόν νοῦ ἡ μορφὴ της, μόλις ἄκουγε τὴν καμπάνα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε, λὲς καὶ ἠλεκτριζόταν. Μολονότι εἶχε πολλὲς δουλειὲς - γιατὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σπίτι εἶχε καὶ τὴν διαχειρίση τοῦ μαγαζιοῦ τοῦ πατέρα μου - ὅμως προτιμοῦσε νὰ ἀγρυπνήση γιὰ νά τίς τελείωση παρὰ νὰ χάση τὴν ἀκολουθία, ἔστω κι ἂν ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἑσπερινός. Ἂν γινόταν καμμιὰ ὁλονύκτια ἀγρυπνία, ἦταν ἀπὸ τὶς πρῶτες, ἔστω κι ἂν ὅλοι μας τὴν κοροϊδεύαμε...
 
! Ὅμως καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς συνανθρώπους της δὲν ἦταν μικρότερη. Ὅλοι οἱ πτωχοί, οἱ γέροι καὶ οἱ ἀσθενεῖς περίμεναν παρηγορία καὶ ἀνάπαυση ἀπὸ τὴν Δέσποινα, τὴν μητέρα μου. Ἂν δὲν τοὺς καθάριζε τὸ σπίτι, δὲν τοὺς ἔλουζε καὶ δὲν τοὺς τάιζε, δὲν ἔφευγε, ἔστω κι ἂν ἡ ὥρα ἦταν περασμένη. Φυσικὰ αὐτὰ πάντα μὲ τὴν συγκατάθεση τοῦ πατέρα μου. Ἀκόμη καὶ σήμερα ὑπάρχουν τυφλὰ γεροντάκια στὸ Γηροκομεῖο τῆς πόλεως, ποὺ ἂν κανεὶς τοὺς περιποιηθῆ μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα καὶ ἀγάπη, ἀμέσως ῥωτοῦν: «Μήπως εἶσαι ἡ Δέσποινα;»...
 
Ἡ κοίμηση τῆς μητέρας μου
Ἄγνωστος συγγραφεύς
 



Τὴν Μεγάλη Δευτέρα τοῦ 1971 ἔκανε ἐξετάσεις καὶ ἔβγαλε ἀκτῖνες. Φάνηκε καθαρὰ ὅτι εἶχε καρκῖνο σὲ πολὺ προχωρημένο στάδιο...

Μόλις τὸ ἔμαθε, ἔστρεψε τὸ βλέμμα της στόν οὐρανὸ καὶ εἶπε: «Σ' εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, ποὺ μὲ ἐπισκέφθηκες τόσο νωρίς. Δός μου, σὲ παρακαλῶ, δύναμη καὶ ὑπομονὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου».

Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, ἡ κατάστασή της χειροτέρευε. Ἔτρωγε ἐλάχιστα, πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔκανε ἐμετό. Ὑπολογίζω ὅτι τοὺς λιγότερους ἐμετούς πού ἔκανε σὲ μιὰ μέρα, ἦταν γύρω στούς 20, ἐνῶ οἱ περισσότεροι γύρω στούς 60... Ὅμως ποτὲ δὲν ἐκδηλωνόταν. Ποτὲ δὲν ἔλεγε «ἔχω αὐτὸ ἤ ἐκεῖνο». Ἂν κανεὶς ἔλειπε καὶ τύχαινε νὰ κάνη ἐμετό, τότε σηκωνόταν καὶ τὰ ξέπλενε ἀθόρυβα, ὥστε νὰ μὴ καταλάβουν οἱ ἄλλοι καὶ στενοχωρηθοῦν...

Τὴν Τρίτη, 26 Ὀκτωβρίου 1972, πρότεινε ἀπὸ μόνη της νὰ κοινωνήση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Τότε, γιὰ πρώτη φορά, ἄκουγα τίς εὐχὲς τῆς Θείας Μεταλήψεως, πού τίς ἔλεγε ἀπ' ἔξω ἡ μητέρα μου...

Τὸ Σάββατο, 30 Ὀκτωβρίου, μᾶς εἶπε: «Θὰ πεθάνω ἀπόψε. Γι' αὐτὸ νὰ τακτοποιήσουμε τὸ σπίτι, γιὰ νὰ εἶναι ἕτοιμο γιὰ τὴν κηδεία». Οἱ στιγμές πού κυλοῦσαν ἦταν συγκλονιστικές. ὅλοι κλαίγαμε. Κάποια στιγμή, μέσα σὲ μιὰ εὔθραυστη σιγή πού ἐπικρατοῦσε μέσα στὸ δωμάτιο, μᾶς εἶπε: «Γιὰ νὰ μπορέσω νὰ φύγω πιὸ εὔκολα, νὰ διαβάσουμε τὸ ψαλτήρι». (Συνήθιζε ἡ ἴδια νὰ διαβάζη σ' ὅλους τοὺς γνωστοὺς κεκοιμημένους τὸ ψαλτήρι). Ἄρχισα πρῶτος νὰ τὸ διαβάζω, ἐνῶ αὐτὴ εἶχε σηκωθῆ καὶ καθόταν στὰ πόδια της. Αὐτὸ ὅμως τῆς προξενοῦσε φρικτοὺς πόνους στὰ μέλη τῆς ἐγχειρήσεως. Ἐμεῖς τὴν μαλώσαμε, ἀλλὰ ἦταν ἀνένδοτη. Μᾶς ἔλεγε ὅτι εἶναι ἁμαρτία νὰ ξαπλώνη τὴν ὥρα πού διαβάζεται τὸ ψαλτήρι...

Ἀφοῦ τελείωσε τὸ ψαλτήρι, ζήτησε ἀπὸ ὅλους συγχώρεση καὶ στράφηκε στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ λέγοντας: «Τώρα, Χριστέ μου, εἶμαι ἕτοιμη. Ἔλα, μὲ καλὴ ὥρα». Ἀμέσως μετὰ τὴν ἔπιασε ἕνας βήχας. Μιὰ θεία μου προθυμοποιήθηκε νὰ τῆς φέρη νερό. Ὅμως ἡ μητέρα μου τὴν σταμάτησε: «Δέν χρειάζεται, τῆς εἶπε. Αὐτὸ δὲν εἶναι βήχας. Εἶναι ῥόγχος. Σὲ λίγο φεύγω».

Τότε ὁ πατέρας μου τῆς ἔπιασε τὸ κεφάλι γιὰ νὰ μὴ δυσκολεύεται. Μετὰ ἀπὸ 5-6 βαθειὲς ἀνάσες ξεψύχησε στὰ χέρια του!

Μοῦ ἔρχεται καμμιὰ φορὰ στόν νοῦ ἡ μορφὴ της, μόλις ἄκουγε τὴν καμπάνα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε, λὲς καὶ ἠλεκτριζόταν. Μολονότι εἶχε πολλὲς δουλειὲς - γιατὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σπίτι εἶχε καὶ τὴν διαχείριση τοῦ μαγαζιοῦ τοῦ πατέρα μου - ὅμως προτιμοῦσε νὰ ἀγρυπνήση γιὰ νά τίς τελείωση παρὰ νὰ χάση τὴν ἀκολουθία, ἔστω κι ἂν ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἑσπερινός. Ἂν γινόταν καμμιὰ ὁλονύκτια ἀγρυπνία, ἦταν ἀπὸ τὶς πρῶτες, ἔστω κι ἂν ὅλοι μας τὴν κοροϊδεύαμε...

Ὅμως καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς συνανθρώπους της δὲν ἦταν μικρότερη. Ὅλοι οἱ πτωχοί, οἱ γέροι καὶ οἱ ἀσθενεῖς περίμεναν παρηγορία καὶ ἀνάπαυση ἀπὸ τὴν Δέσποινα, τὴν μητέρα μου. Ἂν δὲν τοὺς καθάριζε τὸ σπίτι, δὲν τοὺς ἔλουζε καὶ δὲν τοὺς τάιζε, δὲν ἔφευγε, ἔστω κι ἂν ἡ ὥρα ἦταν περασμένη. Φυσικὰ αὐτὰ πάντα μὲ τὴν συγκατάθεση τοῦ πατέρα μου. Ἀκόμη καὶ σήμερα ὑπάρχουν τυφλὰ γεροντάκια στὸ Γηροκομεῖο τῆς πόλεως, ποὺ ἂν κανεὶς τοὺς περιποιηθῆ μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα καὶ ἀγάπη, ἀμέσως ῥωτοῦν: «Μήπως εἶσαι ἡ Δέσποινα;»...

Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της.



 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή

Σας προτείνουμε επίσης

Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας 

Τὸ βάπτισμα εἶναι κορυφαῖο μυστήριο, διότι ἀποτελεῖ τὴ θύρα ποὺ εἰσάγει στὸ κράτος τῆς χάριτος καὶ δι’ αὐτοῦ γίνεται ὁ ἄνθρωπος ἐπίσημα μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἐνσωματούμενος στὸ μυστικὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχει τὸ δικαίωμα συμμετοχῆς του καὶ στὰ ὑπόλοιπα μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι μυστήριο ποὺ δὲν ἐπαναλαμβάνεται, διότι ἡ πνευματικὴ γέννηση ποὺ χορηγεῖ μία μόνο φορὰ γίνεται, ὅπως μία φορὰ συντελεῖται καὶ ἡ φυσικὴ γέννηση τοῦ ἀνθρώπου. Ἀναβαπτισμὸς γίνεται μονάχα στὶς περιπτώσεις αἱρετικῶν ποὺ προσέρχονται στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι τὸ βάπτισμα ποὺ ἔλαβαν στὴν αἵρεση θεωρεῖται ὡς μὴ ὑπάρχον.