Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ἐννόημα
! Κι ὅμως, ἡ πρόσκληση δέν εἶναι γιά νά λάβουμε ἁπλῶς φῶς, φῶς αἰσθητό πού μιά πνοή, ἕνα φύσημα ἀρκεῖ γιά νά τό ἐξαφανίσει καί νά τό σβήσει. Ἡ πρόσκληση μιλᾶ ξεκάθαρα γιά ἀνέσπερο φῶς, φῶς πού δέν κατανικιέται ὄχι μόνο ἀπό πνοές, ἀλλά κι ἀπό λυσσομανήματα ἀκόμη ἀνέμων, πού δέν ἐξαφανίζεται, δέν δύει πότε!
 
! Ὁ πρῶτος, ἡ περικοπή μιλᾶ γιά φῶς. Καί μάλιστα προσωποποιεῖ τό φῶς προσδιορίζοντας τόν Μονογενῆ Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μέγας Βασίλειος θά ἑρμηνεύσει πώς ὅ,τι εἶναι γιά τό μάτι τό φῶς τό αἰσθητό, ἀνάλογο σέ πολλαπλάσια μέτρα εἶναι γιά τήν ψυχή ὁ Θεός Λόγος. Κι ὅπως τό φῶς μᾶς χρειάζεται γιά νά ζήσουμε μέσα σέ αὐτό ἀντιλαμβανόμενοι τόν γύρω κόσμο, ἔτσι καί ὁ Χριστός εἶναι τό φῶς πού φωτίζει τή ζωή μας, καθώς φωτίζει ὄχι σώματα ἀλλά «ἀσωμάτῳ δυνάμει τόν ἀσώματον νοῦν».
 
! Τό φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ αἰτία τῆς γνώσης πού ὁδηγεῖ στή σώζουσα ἀλήθεια. Κι ἀπόψε, χωρίς αὐτόν τόν φωτισμό, δέν μποροῦμε νά βιώσουμε, νά ψηλαφήσουμε ἐμπειρικά, νά κατανοήσουμε τό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ μας.
 
! Δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο πασχαλιάτικα ἀναγιγνώσκεται ἡ συγκεκριμένη εὐαγγελική περικοπή, εἶναι ἡ ἀναφορά στή δημιουργία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ποιοί ἀποτελοῦν τά τέκνα τοῦ Θεοῦ; Καί πῶς γίνεται κανείς τέκνο Θεοῦ;
 
! Τέκνα Θεοῦ ἔγιναν καί γίνονται διαχρονικά, καθώς ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τήν ἱστορική της πορεία, ὅσοι «ἐλαβον αὐτόν», δηλαδή ὅσοι τόν ἐγκολπώθηκαν καί τόν ἀποδέχθηκαν ὡς Σωτήρα τους καί Λυτρωτή τους!
 
! Ὅσοι εἴμαστε τέκνα Θεοῦ, ἡ τουλάχιστον ἀγωνιζόμαστε νά γίνουμε, κατανοοῦμε ἀπόψε ὅτι ἐφόσον ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός μας ἀνέστη, μᾶς προετοίμασε τήν ἴδια ὁδό, τῆς ἀνάστασης ψυχῆς καί σώματος, τῆς κατάλυσης τῆς ὅποιας ἐξουσίας τοῦ θανάτου, τῆς φθορᾶς, τῆς λύπης ἐπί τοῦ ἀνθρώπινου γένους, τῆς κυριαρχίας τῆς ὄντως ζωῆς μέσα στό ἀνέσπερο φῶς τῆς Βασιλείας του.
 
Χριστὸς Ἀνέστη
Νικολόπουλος Ἱερώνυμος (Ἀρχιμανδρίτης)



«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν», ἀκοῦμε σήμερα ὡς πρόσκληση ἀπό τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία, λίγο πρίν διασαλπίσει τόν ἀναστάσιμο παιάνα «Χριστός Ἀνέστη…». Καί καθώς πολλοί διαγκωνιζόμαστε μπροστά στήν Ὡραία Πύλη τοῦ Ναοῦ γιά ν΄ ἀνάψουμε τή λαμπάδα μας ἀπό τή λαμπάδα τοῦ ἱερέα, μοιάζουμε νά ἐξαντλοῦμε ἐκεῖ, στήν τήρηση τοῦ λειτουργικοῦ ἐθίμου, ὅλη τή συμμετοχή μας στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης. Κι ὅμως, ἡ πρόσκληση δέν εἶναι γιά νά λάβουμε ἁπλῶς φῶς, φῶς αἰσθητό πού μιά πνοή, ἕνα φύσημα ἀρκεῖ γιά νά τό ἐξαφανίσει καί νά τό σβήσει. Ἡ πρόσκληση μιλᾶ ξεκάθαρα γιά ἀνέσπερο φῶς, φῶς πού δέν κατανικιέται ὄχι μόνο ἀπό πνοές, ἀλλά κι ἀπό λυσσομανήματα ἀκόμη ἀνέμων, πού δέν ἐξαφανίζεται, δέν δύει πότε!

 

Ψιλά γράμματα ἴσως θεωρηθοῦν ἀπό τούς πολλούς αὐτά. Ἰδίως ὅσους σπεύδουν παράλογα κι ἐπιπόλαια νά ἐγκαταλείψουν τόν Ναό μετά τό πρῶτο «Χριστός Ἀνέστη», ὑπογραμμίζοντας ἔτσι τήν τυπικότητα καί τήν ἐξωτερικότητα μιᾶς κοσμικῆς θρησκευτικότητας, ἀνίκανης νά κατανοήσει τό μέγα μήνυμα τῆς μεγαλύτερης ἑορτῆς τῆς Χριστιανοσύνης. Κι ὅμως, γιά τή σπουδαιότητα αὐτῆς τῆς βραδιᾶς, γιά τό βίωμα αὐτῆς τῆς ἑορτῆς, γιά τό μεγαλειῶδες της δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, προηγήθηκε νηστεία σχεδόν πενήντα ἡμερῶν, δέκα ἑβδομάδων προετοιμασία μέ συστηματική καλλιέργεια τῆς μετάνοιας καί τῆς προσευχητικῆς ἄσκησης, ἐνῶ καί ἀκολουθεῖ γιά τόν πανηγυρισμό τοῦ γεγονότος χαρμόσυνη περίοδος σαράντα ἡμερῶν! Καί κάποιοι τό μόνο πού βρίσκουν νά κάνουν εἶναι να στρεψουν τά νῶτα καί να φυγουν, ἀδικώντας πρῶτα τους ἑαυτούς τους…


«Τό φῶς τῶν ἀνθρώπων»

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα δέν ἔχει καμία ἀναφορά στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας. Περισσότερο δείχνει ν’ ἀναφέρεται στή Γέννησή του. Τότε γιατί ἡ σοφία τῶν Πάτερων τήν ἐπέλεξε ὡς τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς κορυφαίας ἑορτῆς; Γιά πολλούς λόγους, δύο μόνο ἐκ τῶν ὁποίων μποροῦμε ν’ ἀναλύσουμε στόν περιορισμένο χῶρο μας.

Ὁ πρῶτος, ἡ περικοπή μιλᾶ γιά φῶς. Καί μάλιστα προσωποποιεῖ τό φῶς προσδιορίζοντας τόν Μονογενῆ Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μέγας Βασίλειος θά ἑρμηνεύσει πώς ὅ,τι εἶναι γιά τό μάτι τό φῶς τό αἰσθητό, ἀνάλογο σέ πολλαπλάσια μέτρα εἶναι γιά τήν ψυχή ὁ Θεός Λόγος. Κι ὅπως τό φῶς μᾶς χρειάζεται γιά νά ζήσουμε μέσα σέ αὐτό ἀντιλαμβανόμενοι τόν γύρω κόσμο, ἔτσι καί ὁ Χριστός εἶναι τό φῶς πού φωτίζει τή ζωή μας, καθώς φωτίζει ὄχι σώματα ἀλλά «ἀσωμάτῳ δυνάμει τόν ἀσώματον νοῦν».

Σέ τί φωτίζει τόν νοῦ τό φῶς τῆς Θεότητας; «Εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» (Ἰω. 16,13), δηλαδή στήν ἀλήθεια καί τή γνώση της καί ἐντεῦθεν στήν ἁγιότητα. Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι στήν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία οἱ ἅγιοι παριστάνονται μέ λαμπρό φωτοστέφανο, σύμβολο τοῦ φωτισμένου τους νοῦ, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ καθαρίστηκε, δέχθηκε τό φῶς τῆς ἀληθείας καί ὁδηγήθηκε στόν ἁγιασμό. Τό φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ αἰτία τῆς γνώσης πού ὁδηγεῖ στή σώζουσα ἀλήθεια. Κι ἀπόψε, χωρίς αὐτόν τόν φωτισμό, δέν μποροῦμε νά βιώσουμε, νά ψηλαφήσουμε ἐμπειρικά, νά κατανοήσουμε τό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ μας.


«Τέκνα Θεοῦ γενέσθαι»

Δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο πασχαλιάτικα ἀναγιγνώσκεται ἡ συγκεκριμένη εὐαγγελική περικοπή, εἶναι ἡ ἀναφορά στή δημιουργία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ποιοί ἀποτελοῦν τά τέκνα τοῦ Θεοῦ; Καί πῶς γίνεται κανείς τέκνο Θεοῦ; Πρίν ἀπαντήσουμε, νά σταθοῦμε στό ὅτι πρίν μιλήσει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης γιά τέκνα Θεοῦ μιλᾶ γιά ἐκείνους πού ἀπεστράφησαν καί ἀρνήθηκαν τόν Χριστό, ἐνῶ κλήθηκαν, καί μάλιστα κάποιοι κατά προτεραιότητα!

Τέκνα Θεοῦ ἔγιναν καί γίνονται διαχρονικά, καθώς ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τήν ἱστορική της πορεία, ὅσοι «ἐλαβον αὐτόν», δηλαδή ὅσοι τόν ἐγκολπώθηκαν καί τόν ἀποδέχθηκαν ὡς Σωτήρα τους καί Λυτρωτή τους! Πολλοί, σέ ὅλες τίς περιόδους τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, εἶχαν καλή γνώμη γιά τόν Χριστό κι ἔσπευσαν νά τόν προσδιορίσουν ὡς «μεγάλο μύστη», «κοινωνικό ἐπαναστάτη», «κοινωνικό ἀναμορφωτή», «θεωρητικό της ἀγάπης», καθώς καί μέ ἄλλες καλολογίες πού κατ’ ἄνθρωπο φαινομενικά τόν τιμοῦν, οὐσιαστικά δέ τόν μειώνουν καί τόν προσβάλλουν. Καί τοῦτο διότι τόν ἀποψιλώνουν καί τοῦ ἀποστεροῦν τή μοναδική ἰδιότητα πού ἦλθε νά προβάλει στόν κόσμο καί μέ τήν ὁποία κήρυξε αὐθεντικά. Αὐτή τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ!

Ἡ Ἐκκλησία ἀπόψε μᾶς καλεῖ νά ξεκαθαρίσουμε τήν πίστη μας πρός τόν Χριστό ὡς τόν Μονογενῆ Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τέλειο Θεό καί τέλειο ἄνθρωπο, ὡς τέτοιον νά τόν δεχθοῦμε καί νά τόν ὁμολογήσουμε. Δέν ἀκολουθοῦμε ἕναν ὁποιοδήποτε ἄνθρωπο, ἔστω καί σπουδαῖο ἡγέτη. Ἀκολουθοῦμε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ πού γιά χάρη μας ἔγινε καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου. Κι αὐτό καλούμαστε νά τό συνειδητοποιήσουμε τή βραδιά της Ἀναστάσεώς του! Γιατί αὐτή ἡ βραδιά εἶναι ἡ ἐγγύηση καί τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Ὅσοι εἴμαστε τέκνα Θεοῦ, ἡ τουλάχιστον ἀγωνιζόμαστε νά γίνουμε, κατανοοῦμε ἀπόψε ὅτι ἐφόσον ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός μας ἀνέστη, μᾶς προετοίμασε τήν ἴδια ὁδό, τῆς ἀνάστασης ψυχῆς καί σώματος, τῆς κατάλυσης τῆς ὅποιας ἐξουσίας τοῦ θανάτου, τῆς φθορᾶς, τῆς λύπης ἐπί τοῦ ἀνθρώπινου γένους, τῆς κυριαρχίας τῆς ὄντως ζωῆς μέσα στό ἀνέσπερο φῶς τῆς Βασιλείας του.

Χριστός ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!





 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης