Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Διονύσιος Σολωμὸς
Συγγραφέας: Βρεττάκος Νικηφόρος
Κατηγορία:Ποίηση
Θέμα: Ποιητής, Ποίηση
Πηγή/Έκδοση:Ποιητῶν ἀναθήματα στὸν Διονύσιο Σολωμό, ἐκδ. Μπάστας-Πλέσας
Χρ.Έκδοσης:1998
Ἐννόημα
! ἅρματα ποὺ τὰ φύλαγε κάτω ἀπὸ τὸ φουστάνι της/ ἡ Παναγιὰ στὰ εἰκονοστάσια, καὶ μιὰ γλώσσα/γλυκόλαλη ποὺ μύριζε ζεστὸ ψωμί, ρίγανη,/μέντα, ἀλιφασκιὰ καὶ γάλα Τζαβέλαινας,
 
! κι ὅλα ὅσα δέθηκαν σφιχτά, γίναν ἕνα καὶ πέρασαν/μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες τοὺς μέσα σου/ὅσο ποὺ ἔγινες τέλος τόπος καὶ χρόνος.
 
! Διονύσιε, θέλω νὰ εἰπῶ πὼς μετὰ τόσα χρόνια/ἀναμονῆς στὴν κοντινὴ θὰ βρεθεῖς ὄχθη, ἀπ' ὅπου/θ' ἀκούονται νὰ βουΐζουνε σπόροι ξεσηκωμένοι,/γιομάτοι μέθη, ἕτοιμοι νὰ τρυπήσουν τὸ χῶμα/καὶ τοὺς μακριοὺς τινάζοντας μίσχους νὰ πλημμυρίσουν/τὸ χάσμα ποὺ ἄνοιξε ὁ σεισμὸς καὶ ἐγιόμισε ἄνθη!
 
Διονύσιος Σολωμὸς
Βρεττάκος Νικηφόρος



Τὸ πρόσωπό σου, τῆς Ἑλλάδας πρόσωπο, Ποιητή.

Τ' ἀχτινοβόλα μάτια σου, μάτια δικά της.

Οἱ στοχασμοί σου, στοχασμοὶ δικοί της καὶ δικό της

τὸ πέταγμά σου στὰ μεσούρανα τῆς ἀρετῆς, ἀπ' ὅπου

ἔβλεπες κάτω ἐδῶ τὶς περιούσιες πέτρες

νὰ βγάζουν ἄνθη ὅπως καὶ ἄλλοτε. Τὸ μέτωπό σου

μέτωπο τῆς ἀποφασισμένης Ἐλευθερίας

πού σκέπασε μὲ τὸ ἀνανεωμένο, κυματιστό της

φόρεμα τὴν ἱερὴ ἀπὸ πάντα, καλὴ κ' ἠγαπημένη

γῆς: Βουνὰ φτιαγμένα ἀπὸ γυαλὶ οὐρανοῦ,

ἔλατα, σκῆτες, καλύβια ποὺ καπνίζανε ταπεινοσύνη,

θάλασσες ποὺ λαμποκοποῦν θραύσματα ἥλιου πάνω τους,

πέτρες γιὰ φυλαχτά, πανάρχαιες ἐλιὲς

πού ἀκόμη στάζουνε λάδι γιὰ τοὺς θεούς,

ἅρματα ποὺ τὰ φύλαγε κάτω ἀπὸ τὸ φουστάνι της

ἡ Παναγιὰ στὰ εἰκονοστάσια, καὶ μιὰ γλώσσα

γλυκόλαλη ποὺ μύριζε ζεστὸ ψωμί, ρίγανη,

μέντα, ἀλιφασκιὰ καὶ γάλα Τζαβέλαινας,

κι ὅλα ὅσα δέθηκαν σφιχτά, γίναν ἕνα καὶ πέρασαν

μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες τους μέσα σου

ὅσο ποὺ ἔγινες τέλος τόπος καὶ χρόνος.

Διονύσιε, θέλω νὰ εἰπῶ πὼς μετὰ τόσα χρόνια

ἀναμονῆς στὴν κοντινὴ θὰ βρεθεῖς ὄχθη, ἀπ' ὅπου

θ' ἀκούονται νὰ βουΐζουνε σπόροι ξεσηκωμένοι,

γιομάτοι μέθη, ἕτοιμοι νὰ τρυπήσουν τὸ χῶμα

καὶ τοὺς μακριοὺς τινάζοντας μίσχους νὰ πλημμυρίσουν

τὸ χάσμα ποὺ ἄνοιξε ὁ σεισμὸς καὶ ἐγιόμισε ἄνθη!


 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή


Γιὰ τὴν Ἀγάπη

Κανεὶς δὲν μπορεῖ ν' ἀγαπᾶ ἕναν ἀόρατο Θεὸ ἂν πρῶτα δὲ μάθει ν' ἀγαπᾶ τὸ συγκεκριμένο, ζωντανό, πραγματικὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο ἔχει ἀπέναντί του. Πρὶν λοιπὸν θέσουμε τὸ ἐρώτημά τοῦ πῶς θὰ φτάσουμε στὸ Θεό, ἂς ρωτήσουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ποιὰ εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στὸν πλησίον μας· ἂν ἡ καρδιὰ μας εἶναι κρύα, ἐπιφυλακτικὴ καὶ κλεισμένη, ἂν μᾶς τρομοκρατεῖ ἀκόμη καὶ ἡ ἰδέα ὅτι ὁ πλησίον μας μπορεῖ νὰ ἀπαιτήσει τὴν καρδιὰ καὶ τὴ ζωή μας δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ ἐπιζητοῦμε συνάφεια μὲ τὸ Θεό. Θὰ πρέπει πρῶτα νὰ μάθουμε τὸ πῶς ν' ἀποκτήσουμε μιὰ καρδιὰ ζεστή, μιὰ καρδιὰ ζωντανή, μιὰ καρδιὰ ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὸν πλησίον μας καὶ ἡ καρδιὰ ἐκείνη τότε, ἀνοιγμένη, μὲ τὴν καθαρότητά της θὰ δεῖ τὸ Θεό.