Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ἐννόημα
! Ἐρχόμαστε στὸν Ἕνα καὶ μόνο ποὺ μὲ τὸ νὰ γίνει Θεὸς, διάλεξε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ ἐμᾶς καὶ πέρα ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὸν θάνατο, νὰ γίνει Ἄνθρωπος, νὰ σηκώσει τὴν ἀνθρώπινη μοίρα μας καὶ νὰ μᾶς δώσει τὴ ζωή Του. Ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος Του εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἀπόδειξη ὅτι τόσο μᾶς ἀγάπησε, ποὺ μποροῦμε νὰ Τὸν πλησιάσουμε, εἴτε εἴμαστε καλοὶ ἤ κακοὶ, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ μᾶς δεχθεῖ μὲ ἀνοιχτὲς ἀγκάλες.
 
! Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεὸς, ὁ Χριστὸς στὸν ὁποῖο ἐρχόμαστε ὅταν πηγαίνουμε γιὰ Ἐξομολόγηση - στὸν Ἕνα ποὺ εἶναι ἀνοιχτὸς μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατό Του, Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς περιμένει νὰ ἔλθουμε νὰ θεραπευτοῦμε, νὰ παρηγορηθοῦμε, νὰ στηριχθοῦμε, ὄχι νὰ καταδικαστοῦμε, ὄχι νὰ κριθοῦμε.
 
! Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ἱερέα, καλεῖται άπὸ τὸν Χριστὸ νὰ εἶναι ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἁμαρτωλοῦ, μάρτυρας στὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸς, ὁ ἁμαρτωλὸς, ἔχει ἀγαπηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκεται ἐκεῖ, ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖ παρὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν αἰώνια χαρὰ ἐκείνου ποὺ προσῆλθε στὸ μυστήριο
 
! Ὅταν ἔλθετε στὴν Ἐξομολόγηση τὴν ἑπόμενη φορὰ, σκεφτεῖτε τα ὅλα αὐτὰ. Σκεφτεῖτε πῶς ἔρχεστε˙ ὄχι μὲ τὸν φόβο τῆς τιμωρίας, ἀλλὰ μὲ ἀνοιχτὴ καρδιὰ, ἕτοιμοι νὰ βγάλετε ἀπὸ τὴν καρδιὰ σας κάθε τι κακὸ καὶ προβληματικό. Καὶ ὁ Χριστὸς θὰ σᾶς δεχτεῖ. Ἡ ἐξομολόγησή σας ἴσως εἶναι γι΄Αὐτὸν μιὰ νέα Σταύρωση, ἀλλὰ Ἐκεῖνος τὴ δέχεται, δὲν τὴν ἀπορρίπτει, δὲν σᾶς ἀπορρίπτει.
 
Περὶ Ἐξομολόγησεως (2)
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))


2η ὁμιλία

26 Σεπτεμβρίου 1999

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Μοῦ ζητήθηκε νὰ δώσω μερικὲς ὁμιλίες μὲ θέμα την Ἐξομολόγηση. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμιλία μου πάνω στὸ θέμα αὐτὸ.

Ὅταν προσερχόμαστε στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, ἐρχόμαστε γιὰ νὰ συναντηθοῦμε μ’ ἕναν φίλο, δὲν ἐρχόμαστε γιὰ νὰ κριθοῦμε καὶ νὰ καταδικαστοῦμε, δὲν ἐρχόμαστε μὲ τρόμο γιὰ τὸ τὶ θὰ συμβεῖ. Ἐρχόμαστε στὸν Ἕνα καὶ μόνο ποὺ μὲ τὸ νὰ γίνει Θεὸς, διάλεξε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ ἐμᾶς καὶ πέρα ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὸν θάνατο, νὰ γίνει Ἄνθρωπος, νὰ σηκώσει τὴν ἀνθρώπινη μοίρα μας καὶ νὰ μᾶς δώσει τὴ ζωή Του. Ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος Του εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἀπόδειξη ὅτι τόσο μᾶς ἀγάπησε, ποὺ μποροῦμε νὰ Τὸν πλησιάσουμε, εἴτε εἴμαστε καλοὶ ἤ κακοὶ, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ μᾶς δεχθεῖ μὲ ἀνοιχτὲς ἀγκάλες. Ὥστε ἄν ὑπάρχει κάποιος γιὰ νὰ κλάψει γιὰ τὴν φθήνεια καὶ τὶς ἁμαρτίες μας εἶναι Ἐκεῖνος, νὰ κλάψει ἀπὸ συμπόνοια, λύπη, ἀγάπη –μὲ τὴν προθυμία, ὅπως εἶπε στὸ ὄραμα ἑνὸς ἁγίου, ὅτι ἄν ὑπῆρχε ἔστω κι ἕνας ἁμαρτωλὸς στὸν κόσμο, θὰ γινόταν ξανὰ ἄνθρωπος καὶ θὰ πέθαινε γι’ αὐτὸν ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ ν’ ἀντέξει στὴν σκέψη νὰ χαθεῖ κάποιο παιδί Του.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεὸς, ὁ Χριστὸς στὸν ὁποῖο ἐρχόμαστε ὅταν πηγαίνουμε γιὰ Ἐξομολόγηση - στὸν Ἕνα ποὺ εἶναι ἀνοιχτὸς μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατό Του, Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς περιμένει νὰ ἔλθουμε νὰ θεραπευτοῦμε, νὰ παρηγορηθοῦμε, νὰ στηριχθοῦμε, ὄχι νὰ καταδικαστοῦμε, ὄχι νὰ κριθοῦμε.

Καὶ λοιπὸν, ποιὸς εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ἱερέως; Στὴν προσευχὴ ποὺ διαβάζεται πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐξομολόγηση, ἀκοῦμε τὸν ἱερέα νὰ λέει˙ «δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας μάρτυρας». Τὶ σημαίνει αὐτὸ; Εἶναι μαρτυρία γιὰ ποιὸ πράγμα; Γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἤρθατε; Ἀλλὰ ἄν σκέφτεστε τὶ εἶναι οἱ μαρτυρίες˙ ὑπάρχουν μαρτυρίες τυχαῖες, περιστασιακές. Εἶστε στὸ δρόμο ὅταν συμβαίνει ἕνα ἀτύχημα. Σᾶς ρωτοῦν˙ τὶ συνέβη; Δὲν εἶστε ὑπέρ τοῦ ἑνὸς ἤ τοῦ ἄλλου, ἁπλὰ λέτε τὶ εἶδαν τὰ μάτια σας. Ἄλλοι πρόκειται νὰ κρίνουν.

Ὑπάρχουν ἄλλες μορφὲς μαρτυρίας˙ κάποιες φορὲς ἕνας φίλος κρίνεται καὶ πηγαίνουμε νὰ τὸν ὑπερασπιστοῦμε, νὰ καταθέσουμε, νὰ τὸν σώσουμε, αὐτὴ εἶναι μιὰ ἄλλη μορφὴ μαρτυρίας.

Καὶ μετὰ ὑπάρχει ἡ μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου μιλώντας γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο τὸν παρομοιάζει μὲ τὸν φίλο τοῦ Γαμπροῦ, ἐκείνου ποὺ ἔρχεται στὸ γάμο καλεσμένος ἀπὸ τὸν γαμπρὸ καὶ τὴ νύφη καὶ βρίσκεται ἐκεῖ γιὰ νὰ μοιραστεῖ τὴ χαρὰ τους, τὸ θαῦμα τῆς συνάντησης τους, τὸ θαῦμα τῆς εὐλογίας ποὺ θὰ τοὺς ἐπισκιάσει καὶ θὰ τοὺς κάνει ἕνα˙ θὰ τοὺς ἑνώσει ἔτσι ποὺ δὲν θὰ χωρίσουν ποτὲ μέσα στὸ μυστήριο τῆς αἰώνιας ἀγάπης, τῆς θείας ἀγάπης ποὺ μοιράζονται.

Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ἱερέα, καλεῖται άπὸ τὸν Χριστὸ νὰ εἶναι ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἁμαρτωλοῦ, μάρτυρας στὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸς, ὁ ἁμαρτωλὸς, ἔχει ἀγαπηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκεται ἐκεῖ, ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖ παρὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν αἰώνια χαρὰ ἐκείνου ποὺ προσῆλθε στὸ μυστήριο. Καὶ ὁ ἱερέας ἔρχεται ἐξ ὀνόματος τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ λέει˙ Χριστὲ, Θεέ μου, Κύριέ μας, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἁμάρτησε, ναί, ἀλλὰ κοίταξε Σέ ἐμπιστεύεται, Σὲ πιστεύει, ὅλοι τὸν ἀγαπᾶμε μὲ τὴν ἴδια ἀγάπη ποὺ Ἐσὺ ἔχεις. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ δώσουμε τὴ ζωή μας γι’ αὐτὸν, νὰ συμφιλιωθοῦμε καὶ νὰ βροῦμε εἰρήνη καὶ χαρὰ καὶ νὰ εἴμαστε ἕνα μὲ Σένα, τὸν Κύριό μας, τὸν Θεό μας, τὸν Σωτήρα μας, Αὐτὸν ποὺ μᾶς ὑπεραγαπᾶ.

Ὅταν ἔλθετε στὴν Ἐξομολόγηση τὴν ἑπόμενη φορὰ, σκεφτεῖτε τα ὅλα αὐτὰ. Σκεφτεῖτε πῶς ἔρχεστε˙ ὄχι μὲ τὸν φόβο τῆς τιμωρίας, ἀλλὰ μὲ ἀνοιχτὴ καρδιὰ, ἕτοιμοι νὰ βγάλετε ἀπὸ τὴν καρδιὰ σας κάθε τι κακὸ καὶ προβληματικό. Καὶ ὁ Χριστὸς θὰ σᾶς δεχτεῖ. Ἡ ἐξομολόγησή σας ἴσως εἶναι γι΄Αὐτὸν μιὰ νέα Σταύρωση, ἀλλὰ Ἐκεῖνος τὴ δέχεται, δὲν τὴν ἀπορρίπτει, δὲν σᾶς ἀπορρίπτει. Ἐλᾶτε, ἀνοῖξτε τὴν καρδιὰ σας, μιλῆστε Του μὲ εἰλικρίνεια γνωρίζοντας ὅτι σᾶς ἀγαπᾶ μὲ μιὰ ἀγάπη ποὺ φτάνει ἕως τὴ θυσία καὶ τὸν θάνατο: τὸν θάνατό Του και τὴν ζωή σας – στὴν παρούσα ζωὴ καὶ τὴν αἰωνιότητα. Ἀμήν.


Ἀπόδοση στὴν νεοελληνική: www.agiazoni.gr
 


Πρωτότυπο κείμενο
 
2nd sermon

26th September 1999


In the Name of the Father, the Son and the Holy Spirit. Amen.

I have been asked to give a couple of sermons on Confession. This is my second sermon on the subject.
When we come to Confession we come to meet a friend face to face. We are not coming to be judged and condemned. We do not come in terror of what will happen. We come to the One who, being God, beyond suffering, beyond death, has chosen, for the love of us, to become Man, to take upon Himself all our human destiny and to give His life for us. His life, His death are to us evidence that we are so loved of God that we can come up to Him whether we are good or bad with hope that He will receive us with open arms; that if anyone is to cry over our unworthiness and our sins it is Him, for compassion, for pity, for love - with a readiness, as He said in a vision to one of the saints, that if there was only one sinner in the world He would again become Man and again die for him, because He cannot endure the thought of anyone perishing.

This is the God, the Christ, to Whom we come when we come to Confession - to the One who is open to us with all His life and death; One who waits for us to come to be healed, to be consoled, to be supported - not to be condemned, not to be judged.

And then, what is the role of the priest? In the prayer which is read before Confession we are told, 'I am but a witness'. What does it mean? A witness to what? To the fact that you have come? That would not be enough. But if you think of what witnesses are: there are accidental, occasional witnesses. You are present in the street when an accident takes place. You are asked: what did happen? You are neither in favour of the ones or the others. You are just telling what your eyes have seen. It's for others to judge and to know.
There are other forms of witness. At times a friend of ours is brought to judgement. And we come to defend him, to testify for him, to save him. That's another kind of witness.

And then there is the witness which the Holy Gospel mentions speaking of St. John the Baptist: as the friend of the Bridegroom, the one who comes to the wedding, invited both by the bride and the bridegroom, because he is the nearest, the closest, to them both. And he is there to share their joy, the miracle of their encounter, the miracle of a blessing that will come upon them and out of two make one, unite them so that they are inseparable for ever in the mystery of eternal love, of divine love shared with them.

This is the position of the priest. He is called by Christ to be before the person, the sinner, a witness to the fact that he, the sinner, is loved, that Christ is there, that He has no other desire or intention but the salvation and the joy eternal of the one who has come today. And the priest comes also in the name of the sinner saying: Christ, my God, our Lord, this person has sinned, yes, but look, he trusts in You, he believes in You, we all love him with the same love as You possess. We are prepared to give our lives for him to be reconciled and find peace and joy and be at one with You, our Lord, our God, our Saviour, our Lover.

When you come to Confession next time, think of these things. Think of the way you come: not with fear of punishment or of rejection but with open heart to pour out everything evil or doubtful there is in this heart. And Christ will receive you. Your confession may be to Him a new crucifixion but He accepts it. He doesn't reject it. He does not reject you. Come, open your heart, speak in all truth to Him, knowing that you are loved beyond judgement, to the point of sacrifice and death: His death, and your life - life in time and life eternal. Amen.



 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης