Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Ἐργάτης στὰ Ἐργαστήρια τοῦ Χρόνου
Συγγραφέας: Καρέλλη Ζωὴ
Κατηγορία:Ποίηση
Θέμα: Χρόνος, Ὕλη
Πηγή/Έκδοση:Τὰ ποιήματα, Τόμος πρῶτος, Οἱ ἐκδόσεις τῶν Φίλων
Χρ.Έκδοσης:1973
Ἐννόημα
! Τὸ σχῆμα, δοχεῖο τοῦ χρόνου,/ἐρωτικὸ τὸν περιέβαλε,/προσφορὰ στὸ χρόνο,/προσδοκία καὶ δέξιμο μαζύ,/ἀγκάλιασμα στοῦ χρόνου τὴ μορφή,/τὸ σχῆμα ποὺ σχημάτιζε εἰδικό,/δικῆς του σημασίας,/δική του φαντασία.
 
! Ὅμως καθὼς τὸ σχῆμα ἔψαυε/τελειωμένο, ὕστερα, τὸ ὑλικό του χέρι,/κατάλαβε τοῦ χρόνου τὴν ὑλικότητα·/καθὼς τὸ χέρι τὸ δικό του/καὶ τὸ σχῆμα μαζύ,/καὶ τὸ πολύτιμο ἐρωτικὸ ὑλικὸ/γινόταν διάφανη ἔννοια τοῦ χρόνου./Ὅλα μαζύ./Ἰδίως ὁ ἑαυτός του.
 
Ἐργάτης στὰ Ἐργαστήρια τοῦ Χρόνου
Καρέλλη Ζωὴ


Καθὼς ἐργάζονταν τὸ σχῆμα,

ἐργάτης σὲ ὑαλουργεῖο,

κατάλαβε πολὺ καλὰ τὸν ἔρωτα

γιὰ τὴν ὕλη,

ὅπου φυσοῦσε τὴν πνοή του.

Κάποτε κρύσταλλο, κάποιο μαργαριτάρι,

φίλντισι, πολύτιμο ἐλεφαντοκόκκαλο

ἢ ὀπάλι μὲ χρώματα ὁμίχλης

πρὸς τὸ κυανό.

Ὅλ’ αὐτὰ ὕλη, ποὺ γινόταν σχῆμα,

σχῆμα ἐρωτικό, γιὰ ὅ,τι ὑπάρχει

μέσ' στὸ χρόνο.



Τὸ σχῆμα, δοχεῖο τοῦ χρόνου,

ἐρωτικὸ τὸν περιέβαλε,

προσφορὰ στὸ χρόνο,

προσδοκία καὶ δέξιμο μαζύ,

ἀγκάλιασμα στοῦ χρόνου τὴ μορφή,

τὸ σχῆμα ποὺ σχημάτιζε εἰδικό,

δικῆς του σημασίας,

δική του φαντασία.



Ὅμως καθὼς τὸ σχῆμα ἔψαυε

τελειωμένο, ὕστερα, τὸ ὑλικό του χέρι,

κατάλαβε τοῦ χρόνου τὴν ὑλικότητα·

καθὼς τὸ χέρι τὸ δικό του

καὶ τὸ σχῆμα μαζύ,

καὶ τὸ πολύτιμο ἐρωτικὸ ὑλικὸ

γινόταν διάφανη ἔννοια τοῦ χρόνου.

Ὅλα μαζύ.

Ἰδίως ὁ ἑαυτός του.


 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.