Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Δὲν βαριέσαι
Συγγραφέας: Δημουλᾶ Κική
Κατηγορία:Ποίηση
Θέμα: Ζωή, Ψυχή, Φῶς, Φύση, Ἐσωτερικὸς βίος
Πηγή/Έκδοση:Τὸ λίγο τοῦ κόσμου, ἐκδ. Στιγμὴ
Χρ.Έκδοσης:1994
Ἐννόημα
! Ἀπὸ τοὺς γύρω ὄγκους πέφτει ἡ μάσκα/καὶ ἡσυχάζεις: ξεκαθαρίζει/τί εἶναι Πεντέλη, τί Ὑμηττὸς/καὶ τί ἀπομένει μύτη φόβου.
 
! Τὸ χρῶμα τῆς ἐλιᾶς,/μουντὸ κι ὀλιγόλογο,/βλεφαρίζει στὰ φύλλα/κι εἶναι εὐκαιρία μ' αὐτὸ νὰ προσδιορίσεις/μάτια ἀκαθορίστου χρώματος ποὺ λέμε./Ἐπουσιώδης βέβαια ἐκκρεμότης/μά, ποὺ ὅσο νὰ 'ναι, βασανίζει./Ἔτσι καὶ τὰ προσδιορίσεις,/μᾶς ἔρχεται ὁλόκληρο τὸ φῶς/κι ἀστενοχώρητο/σὰν ἕνα δὲν βαριέσαι.
 
Δὲν βαριέσαι
Δημουλᾶ Κική
 



Γιὰ νὰ ξημερώσει σ' ἕνα δάσος

πρέπει πρῶτα νὰ βγεῖ στὸν ἄμβωνα τοῦ κόσμου

ἕνα πουλὶ

καὶ νὰ ζητήσει τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον,

δῆθεν πὼς κελαϊδάει.



Νὰ τρέξει ἕνα ἀμὴν ἀπὸ δέντρο σὲ δέντρο,

ψίθυρος ἀνιδιοτελείας δῆθεν.

Ἀπ' τὶς μεγάλες πέτρες

θ' ἀνέβει ἕνα λιβάνι ἥμαρτον.

Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ξεμυτίζει ἡ λεπτομέρεια

κι ἡ βεβαιότης πὼς ἀφήσαμε πίσω τὴ νύχτα.



Λίγο σὰν περισκόπια ὑψώνονται

οἱ ἄκρες τῶν τηλεγραφόξυλων

μήπως πλέει μακριὰ καμιὰ εἴδηση,

βγάζει ἀπ' τὴ θήκη του τὸ ἀγκάθι ὁ πυράκανθος,

κι ἕνα καμπουριασμένο μονοπάτι

παραπατάει καὶ γράφεται.

Ἀπὸ τοὺς γύρω ὄγκους πέφτει ἡ μάσκα

καὶ ἡσυχάζεις: ξεκαθαρίζει

τί εἶναι Πεντέλη, τί Ὑμηττὸς

καὶ τί ἀπομένει μύτη φόβου.



Τὸ χρῶμα τῆς ἐλιᾶς,

μουντὸ κι ὀλιγόλογο,

βλεφαρίζει στὰ φύλλα

κι εἶναι εὐκαιρία μ' αὐτὸ νὰ προσδιορίσεις

μάτια ἀκαθορίστου χρώματος ποὺ λέμε.

Ἐπουσιώδης βέβαια ἐκκρεμότης

μά, ποὺ ὅσο νὰ 'ναι, βασανίζει.

Ἔτσι καὶ τὰ προσδιορίσεις,

μᾶς ἔρχεται ὁλόκληρο τὸ φῶς

κι ἀστενοχώρητο

σὰν ἕνα δὲν βαριέσαι.


 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.