Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ἐννόημα
! Δὲν εἴμαστε τὶς περισσότερες φορὲς τὸ ἴδιο κουφοὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους, τὸ ἴδιο τυφλοί, τὸ ἴδιο ἀπερίσκεπτοι; Μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπαν ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος ἦταν σὰν νὰ ἔλεγαν: «Κύριε, γιὰ σένα ὁ σταυρός, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς - ἡ νίκη». Ἀλλὰ δὲν διαφέρει ὁ τρόπος ποὺ σκεφτόμαστε; Δὲν συμπεραίνουμε ὅτι τώρα ποὺ ὁ Χριστὸς ἔχει πεθάνει καὶ ἀναστηθεῖ, μποροῦμε νὰ ξεχάσουμε τὴ σταύρωση Του καὶ νὰ σκεφτόμαστε μόνο τὴν ἐνθρόνιση Του στὰ δεξιὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρός; Ἀλλὰ ὅταν ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης ἦλθαν πρὸς Αὐτὸν μὲ λόγια ἐλπίδας, τὶ τοὺς εἶπε ὁ Χριστὸς; Τοὺς εἶπε: «Εἶστε ἕτοιμοι νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι ποὺ θὰ πιῶ; Εἶστε ἕτοιμοι νὰ βαπτιστεῖτε στὸ δικό μου βάπτισμα;» ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ, «Εἶστε ἕτοιμοι νὰ καταδυθεῖτε στὸ δικὸ Μου μαρτύριο;».
 
! Εἴμαστε πραγματικὰ λαός Του, ἀλλὰ ἄν εἶναι ἀλήθεια ὅτι σταλθήκαμε στὸν κόσμο σὰν ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς Βασιλείας Του, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἑρμηνεία μιᾶς Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου, πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ κατακτήσουμε τὸν κόσμο γιὰ τὸν Χριστὸ ὅπως Ἐκεῖνος, νὰ πληρώσουμε το ἴδιο τίμημα, ὄχι νὰ προσδοκοῦμε ὅτι ὁ θάνατος ἀνῆκε σ’ Ἐκεῖνον, καὶ σ’ ἐμᾶς ἡ νίκη.
 
! Ἄν τὸ βάπτισμα μας εἶναι γνήσιο καὶ ὄχι τυπικό ἤ ἕνα ἁπλὸ γεγονὸς τῆς ζωή μας, ὁ καθένας μας και ὅλοι μαζι, εἴμαστε προέκταση τῆς σαρκωμένης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε τὸ σῶμα Του, καθὼς μᾶς ὀνομάζει ὁ Παῦλος καὶ οἱ Γραφές. Κι ἄν εἴμαστε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία καὶ κάθε μέλος της, εἴμαστε τὸ σῶμα ποὺ κομματιάστηκε γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ κόσμου, εἴμαστε ὁ ἀμνὸς ποὺ θυσιάζεται, σταλθήκαμε στόν κόσμο γιά νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴ σωτηρία του. Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ νεκρωθεῖ μέσα μας ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, ν' ἀπαρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα μας πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸτε, ἐπειδὴ θὰ ἔχουμε ἀκολουθήσει τὸ δικό Του βλέμμα καὶ τὰ δικὰ Του ἴχνη, θὰ πᾶμε πίσω στοὺς ἀνθρώπους, σ' ἐκείνους ποὺ Τὸν χρειάζονται, ποὺ εἶναι χαμένοι. Καλούμαστε, ὅπως ὁ Χριστὸς νὰ σηκώσουμε στοὺς ὥμους τὸν πλησίον καὶ νὰ τὸν κουβαλήσουμε, ὅπως ὁ Κύριος ἔφερε τὸν Σταυρὸ Του, ἄν χρειαστεῖ - νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ πλησίον μας ποὺ ἴσως ἀνθρώπινα νὰ εἶναι ἐχθρὸς μας, ἀντίπαλος, διώκτης, ἐκεῖνος ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ μᾶς καὶ πράγματι, γιὰ τὸ μέλλον του.
 
! Ἄν ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ ὁ Χριστὸς ζεῖ μέσα μας, ὁ καθένας πρέπει νὰ πραγματοποιήσει στὴ ζωὴ του, στὸ μέτρο τῶν δυνατοτήτων του, αὐτὸ ποὺ Ἐκεῖνος ἔκανε – ποὺ ἔδωσε τὴ ζωὴ Του γιὰ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν, ν’ ἀναγεννηθοῦν, γιὰ νὰ ξεκινήσουν μιὰ νέα ζωή. Τότε θὰ ἔχουμε κάνει πράξη αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει ἕναν βασιλιά· θὰ ἔχουμε προσφέρει τη ζωή μας σ’ ἐκείνους ποὺ ἀγαπήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ πεθάνει ἐπάνω στὸν Σταυρό.
 
! Εἶναι Βασιλιὰς ἐπειδὴ μᾶς πρόσφερε τὴ ζωή Του. Καὶ ἄν ζεῖ μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα Του, αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμὸς μας στὴ γῆ – νὰ προσφέρουμε τὴ ζωή μας.
 
Ὁ Βασιλέας Χριστὸς
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))
 


Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Σὲ μία ἀπὸ τὶς ὁμιλίες του ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυστόστομος λέει ὅτι ὁ καθένας ποὺ εἶναι προικισμένος μὲ δύναμη, μπορεῖ νὰ κυβερνήσει, μόνο ὅμως ἕνας βασιλιὰς μπορεῖ νὰ πεθάνει γιὰ τὸν λαό του. Κι αὐτὸ διακηρύσσεται τόσο ὑπέροχα καὶ τραγικὰ στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ γίνεται ἄνθρωπος, στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λέει τὸ Εὐαγγέλιο ὅτι οἱ κυβερνῆτες τῆς γῆς ὑποτάσσουν τοὺς λαοὺς τους, τοὺς κυβερνοῦν μὲ δύναμη ἀλλὰ μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε διαφορετικοὶ κυβερνῆτες, νὰ προσφέρουμε τὴ ζωή μας στοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ μπορέσουν ν’ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμα τῆς νέας ζωῆς ποὺ τοὺς δίνεται ἀπελευθερωμένοι ἀπὸ τὸν φόβο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ κακό.

Κι ὅμως, γιὰ νὰ γίνει αύτὸ ὑπάρχει μιὰ προϋπόθεση. Σκεφτόμαστε κι ἐλπίζουμε ὅτι ἐπειδὴ εἴμαστε χριστιανοὶ κατ’ ὅνομα, μποροῦμε νὰ μετέχουμε στὴ δόξα Του, ἀλλὰ ὑπάρχει μία προϋπόθεση. Θυμᾶστε πώς ὁ Χριστὸς, καθὼς πορευόταν πρὸς τὴν Σταύρωση, μίλησε στοὺς μαθητές Του καθ’ ὁδὸν πρὸς τὸν Φίλιππο Καίσαρα γιὰ τὸ ἐπερχόμενο πάθος του. Τὸ περιέγραψε μὲ λεπτομέρεια, προσπάθησε νὰ κάνει τοὺς Ἀποστόλους νὰ νοιώσουν τὸν τρόμο γιὰ ὅ,τι ἔμελλε νὰ συμβεῖ κι ὅτι Ἐκεῖνος, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἔμελλε νὰ πεθάνει. Καὶ ἡ τελευταία του λέξη ἦταν ὅτι θὰ ἀνασταινόταν. Καὶ οἱ Ἀπόστολοι, κατὰ ἕνα τρόπο ἴσως ἀδιανόητο, ἄκουσαν μόνο τὰ τελευταῖα Του λόγια, τὰ λόγια ποὺ ὑπόσχονταν τὴ νίκη καὶ τὴ δόξα Του, τὴ νίκη καὶ τὴν ἐλευθερία τους, τὴ δόξα τους ἐπειδὴ ἦταν οἱ μαθητὲςΤου καὶ αὐτοὶ ποὺ Τὸν ἀκολούθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Καὶ ὅταν ἦλθαν στὸν Ἰησοῦ καὶ Τοῦ εἶπαν: «Ὅταν δοξαστεῖς, ἄφησε μας νὰ καθίσουμε στὰ δεξιὰ καὶ στὰ ἀριστερὰ τοῦ θρόνου τῆς δόξης Σου», ἔγινε σαφὲς στὸν Ἰάκωβο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὴ μητέρα τους. Εἶχαν ξεχάσει, δὲν ἄκουσαν, δὲν κατανόησαν ὅτι ὁ Χριστὸς τοὺς εἶχε μιλήσει γιὰ τὸ τίμημα τῆς δόξας Του. Αὐτὸ ποὺ κατάλαβαν μόνο ἦταν ἡ μελλοντικὴ δόξα.

Δὲν εἴμαστε τὶς περισσότερες φορὲς τὸ ἴδιο κουφοὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους, τὸ ἴδιο τυφλοί, τὸ ἴδιο ἀπερίσκεπτοι; Μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπαν ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος ἦταν σὰν νὰ ἔλεγαν: «Κύριε, γιὰ σένα ὁ σταυρός, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς - ἡ νίκη». Ἀλλὰ δὲν διαφέρει ὁ τρόπος ποὺ σκεφτόμαστε; Δὲν συμπεραίνουμε ὅτι τώρα ποὺ ὁ Χριστὸς ἔχει πεθάνει καὶ ἀναστηθεῖ, μποροῦμε νὰ ξεχάσουμε τὴ σταύρωση Του καὶ νὰ σκεφτόμαστε μόνο τὴν ἐνθρόνιση Του στὰ δεξιὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρός; Ἀλλὰ ὅταν ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης ἦλθαν πρὸς Αὐτὸν μὲ λόγια ἐλπίδας, τὶ τοὺς εἶπε ὁ Χριστὸς; Τοὺς εἶπε: «Εἶστε ἕτοιμοι νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι ποὺ θὰ πιῶ; Εἶστε ἕτοιμοι νὰ βαπτιστεῖτε στὸ δικό μου βάπτισμα;» ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ, «Εἶστε ἕτοιμοι νὰ καταδυθεῖτε στὸ δικὸ Μου μαρτύριο;».

Αὐτὰ τὰ λόγια ἀπευθύνει στὸν καθένα μας ὁ Χριστὸς. Δὲν φτάνει νὰ σκεφτοῦμε ὅτι ὁ Κύριος μὲ τὸν σταυρό καὶ τὸ πάθος Του, μὲ τὸν τρόμο ἀπὸ ἕναν θάνατο ἀδύναμο καὶ τὴν κάθοδο Του στὸν ἅδη, κέρδισε γιὰ λογαριασμό μας τὴν ἐλευθερία, τὴ νίκη καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς δόξας; Ἄν ἀνήκουμε στὸν Χριστό, πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ πιοῦμε τὸ ποτήρι τοῦ μαρτυρίου Του καὶ νὰ καταδυθοῦμε στὸ μαρτύριο Του, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ ζήσουμε στὴ γῆ μὲ τοὺς δικοὺς Του ὅρους, τοὺς ὅρους τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, χάριν τῆς ὁποίας ἔγινε Ἄνθρωπος καὶ πέθανε στὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς ζωή. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρόκληση ποὺ ἔφερε ἡ βασιλεία Του. Ναί, εἶναι Βασιλιὰς, ἐπειδὴ ὁ Βασιλιὰς δίνει τὴ ζωή του γιὰ τὸν λαό του.

Εἴμαστε πραγματικὰ λαός Του, ἀλλὰ ἄν εἶναι ἀλήθεια ὅτι σταλθήκαμε στὸν κόσμο σὰν ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς Βασιλείας Του, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἑρμηνεία μιᾶς Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου, πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ κατακτήσουμε τὸν κόσμο γιὰ τὸν Χριστὸ ὅπως Ἐκεῖνος, νὰ πληρώσουμε το ἴδιο τίμημα, ὄχι νὰ προσδοκοῦμε ὅτι ὁ θάνατος ἀνῆκε σ’ Ἐκεῖνον, καὶ σ’ ἐμᾶς ἡ νίκη.

Ἄν τὸ βάπτισμα μας εἶναι γνήσιο καὶ ὄχι τυπικό ἤ ἕνα ἁπλὸ γεγονὸς τῆς ζωή μας, ὁ καθένας μας και ὅλοι μαζι, εἴμαστε προέκταση τῆς σαρκωμένης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε τὸ σῶμα Του, καθὼς μᾶς ὀνομάζει ὁ Παῦλος καὶ οἱ Γραφές. Κι ἄν εἴμαστε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία καὶ κάθε μέλος της, εἴμαστε τὸ σῶμα ποὺ κομματιάστηκε γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ κόσμου, εἴμαστε ὁ ἀμνὸς ποὺ θυσιάζεται, σταλθήκαμε στόν κόσμο γιά νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴ σωτηρία του. Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ νεκρωθεῖ μέσα μας ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, ν' ἀπαρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα μας πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸτε, ἐπειδὴ θὰ ἔχουμε ἀκολουθήσει τὸ δικό Του βλέμμα καὶ τὰ δικὰ Του ἴχνη, θὰ πᾶμε πίσω στοὺς ἀνθρώπους, σ' ἐκείνους ποὺ Τὸν χρειάζονται, ποὺ εἶναι χαμένοι. Καλούμαστε, ὅπως ὁ Χριστὸς νὰ σηκώσουμε στοὺς ὥμους τὸν πλησίον καὶ νὰ τὸν κουβαλήσουμε, ὅπως ὁ Κύριος ἔφερε τὸν Σταυρὸ Του, ἄν χρειαστεῖ - νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ πλησίον μας ποὺ ἴσως ἀνθρώπινα νὰ εἶναι ἐχθρὸς μας, ἀντίπαλος, διώκτης, ἐκεῖνος ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ μᾶς καὶ πράγματι, γιὰ τὸ μέλλον του. Μόνο ἄν προετοιμαζόμαστε ν’ ἀναλάβουμε τὴν εὐθύνη τοῦ κόσμου μὲ τοὺς ὅρους τοῦ Χριστοῦ, τότε θὰ εἴμαστε λαός Του, ὄχι ἄν διδάσκουμε ἁπλὰ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεὸς μας, ὁ Βασιλιὰς μας, ὁ Σωτῆρας μας.

Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο κοινωνοῦμε μ’ Ἐκεῖνον. Ἀλλὰ ἄν ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ ὁ Χριστὸς ζεῖ μέσα μας, ὁ καθένας πρέπει νὰ πραγματοποιήσει στὴ ζωὴ του, στὸ μέτρο τῶν δυνατοτήτων του, αὐτὸ ποὺ Ἐκεῖνος ἔκανε – ποὺ ἔδωσε τὴ ζωὴ Του γιὰ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν, ν’ ἀναγεννηθοῦν, γιὰ νὰ ξεκινήσουν μιὰ νέα ζωή. Τότε θὰ ἔχουμε κάνει πράξη αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει ἕναν βασιλιά· θὰ ἔχουμε προσφέρει τη ζωή μας σ’ ἐκείνους ποὺ ἀγαπήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ πεθάνει ἐπάνω στὸν Σταυρό. Ἄν δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Εἶστε ἕτοιμοι νὰ πιεῖτε τὸ ποτῆρι ποὺ θὰ πιῶ, νὰ καταδυθεῖτε στὸ μαρτύριο Μου;», ἡ ζωή μας δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ὑποσχέσεις τοῦ βαπτίσματος μας ἐπειδὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν Ἐπιστολὴ του πρὸς Ρωμαίους λέει ὅτι μέσα ἀπὸ τὸ βάπτισμα καταδυόμαστε στὸν δικό Του θάνατο γιὰ ν’ ἀναστηθοῦμε μαζί Του εἰς ζωήν αἰώνιον. Ἀλλὰ ὁ θάνατος μας δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι μόνο συμβολικός, ἐνῶ ἐλπίζουμε ὅτι ἡ ζωή θὰ εἶναι ἀληθινή. Ὁ θάνατος μας πρέπει νὰ εἶναι ἀληθινὸς, ἡ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ μας, νὰ μάθουμε ν΄ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, τὸν γείτονα, τὸν χαμένο, τὸν διώκτη, τὸν ἐχθρό, νὰ τὸν ἀγαπήσουμε καθὼς εἶπε ὁ Χριστός: «Κανένας δὲν ἔχει μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ προσφέρει τὴ ζωή του γιὰ τὸν πλησίον του».

Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα τῆς γιορτῆς τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ. Εἶναι Βασιλιὰς ἐπειδὴ μᾶς πρόσφερε τὴ ζωή Του. Καὶ ἄν ζεῖ μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα Του, αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμὸς μας στὴ γῆ – νὰ προσφέρουμε τὴ ζωή μας. Ἀμήν.



Πρωτότυπο κείμενο


CHRIST THE KING


In the name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

In one of his homilies St. John Chrysostom says that anyone endowed with power can rule, only a king can die for his people. And this we see so wonderfully and tragically manifested in God become Man in the Lord Jesus Christ. He himself says in the Gospel that the rulers of the earth subdue their people, rule over them with power but He calls us to be rulers of another kind, to give our lives to people so that they be able to follow the example given in freedom, liberated from fear and liberated by Him from sin and evil.

And yet, there is a condition to this. We so hopefully think that being Christ’s by name we can also participate in His glory, but there is a condition to it which is absolute. Do you remember how Christ on His way to the crucifixion spoke to His disciples on the way of Caesarea Philippi about His coming passion? He described it point by point, He tried to make the Apostles sense the horror of what was coming, and He, the Son of man, will die. And His last word however was that He would rise again. And the Apostles in a way that we find probably unthinkable, heard only the last words, the words that promised His victory and His glory, their freedom and their victory, and their glory as being His disciples and followers from the beginning. It is made so clear by James and John, and their mother coming up to Christ and saying, 'When You come in Your Kingdom, let us sit on the right and left hand of Your throne, of Your glory.' They had forgotten, they had not heard, not perceived what Christ had said about the cost to Him of this victory. All they heard was the future glory.

Aren’t we most of the time, not only from time to time but most of the time as deaf as the Apostles were, as blind, as unthinking? What the two Apostles John and James said was tantamount in saying, 'Lord, to Thee the cross, but to us — the victory.' But isn’t it our mentality far too often? Do we not assume that now that Christ has died and risen, we can forget about His crucifixion and think only of His enthronement on the right hand of glory? But when James and John came up to Him with their words of hope, what did Christ say? He said to them, 'Are you prepared to drink My cup? Are you prepared to be baptised with My baptism?' which from the Greek can be translated, 'Are you prepared to be merged into ordeal that is to be Mine?' These words Christ speaks to each of us.

It is not enough to think that Christ by His cross and passion, by the horror of an impossible death and His descent into hell has won for us freedom and victory and the hope of glory. If we are Christ’s, we must be prepared to drink His cup and be merged in His ordeal, in other words, to live on this earth on His terms. And His terms were the sacrificial love that made Him become Man and die on the Cross that we may live. This is the challenge of His kingship to us. Yes, He is King because a king gives his life for his people. We are His people indeed, but if it is true that we have been sent into the world as a vanguard of the Kingdom, to use the translation of a passage of the Epistle given by Moffat, if we are sent as a vanguard of the Kingdom, we must be prepared to conquer the world for Christ on the same terms as He, pay the same cost as He and not otherwise, not expect that the death was His and the victory is ours.

We are, if our baptism is true at all, not only formally, not as a ceremony but as an event of our life, we are, each of us singly and all of us together in our oneness and togetherness, we are an extension of the incarnate presence of Christ, the body of Christ as Paul and the Scripture call us. And if we are the body of Christ, we as a Church and in each of its members, are the body broken for the remission of sins of the world, we are the lamb of sacrifice, we are sent into the world to die for its salvation. First of all to die to ourselves, to renounce ourselves, to turn away from ourselves, to turn our gaze on God and then, because we will follow His gaze and follow in His footsteps, go back to men, to those who need Him, those who are lost. We are called to be like the Good Shepherd who seeks the lost sheep and brings it on his shoulders after a long search if necessary, at the cost of much travail and tiredness and danger indeed. And perhaps the Church as a whole is called to this, but according to the frailty, which is ours, each of us is not called to this. We are called like Christ to take our neighbour upon our shoulders and carry him as Christ carried His Cross, if necessary — to die upon this Cross, to die for the salvation of this neighbour of ours who in human terms is our enemy, our adversary, our persecutor, the one who is indifferent both to God and to us and indeed, to his own eternal destiny. It is only if we are prepared to take the world on Christ’s terms that we are Christ’s own people, not if we simply profess Christ as our God, as our King, as our Saviour.

This is the way in which we enter into communion with Him. But if we are in Christ and if Christ is in us, each of us must fulfill within the limits of his life, within the limitations of his capabilities what Christ has done — give our lives for others that they may be set free, renewed, that they may start into a new life. Then we will have done what characterises a king, we will have given our lives for those who are beloved of God to the point of His incarnation and death upon the Cross. If we are not prepared to respond to the words of Christ, 'Are you prepared to drink My cup, are you prepared to be merged into My ordeal?' we are not fulfilling the promises of our baptism because St. Paul in his Epistle to the Romans says that with Him through baptism we die His death and we rise with Him for life eternal. But our dying must not be only ceremonial and symbolical while we hope that life will be real. Our dying must be real, our offering of self, our learning to love one another, our neighbour, the lost, the persecutor, the enemy, to love him as Christ said, 'No-one has greater love than he who gives his life for his neighbour. This is what the feast of Christ the King says to us. He is King because He has given His life. And if He is in us and we in Him, this is our vocation — give our lives. Amen.


Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης