Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Ὁ Ἰησοῦς ἀποκαλύπτεται (Ἰωάννου 5,17—30)
Συγγραφέας: Γιαννακόπουλος Ἰωήλ (Ἀρχιμανδρίτης)
Κατηγορία:Βιβλικές Σπουδές
Θέμα: Χριστός, Θεός Υἱός, Θεότητα
Πηγή/Έκδοση:Ἡ Ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, τόμος Γ΄
Χρ.Έκδοσης:1996
Ἐννόημα
Ὁ Ἰησοῦς ἀποκαλύπτεται (Ἰωάννου 5,17—30)
Γιαννακόπουλος Ἰωήλ (Ἀρχιμανδρίτης)



Ἡ Θεότης Του.

Ὁ Κύριος κατηγορηθείς διὰ τὴν παράβασιν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου ἀπεκρίθη εἰς τοὺς Ἰουδαίους. «Ὁ Πατήρ μου ἕως Ἄρτι ἐργάζεται, καγῶ ἐργάζομαι». Ὁ Πατὴρ ὁ Θεὸς δηλαδή, ἂν καὶ κατέπαυσε τὸ δημιουργικόν του ἔργον καὶ ἀνεπαύθη τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, ὡς συντηρητὴς ὅμως καὶ προνοητής τοῦ κόσμου καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων δὲν ἔπαυσε λόγῳ τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου νὰ ἐργάζεται προνοῶν καὶ συντηρῶν τὸν κόσμον καθ' ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος. Προνοεῖ δὲ περὶ τοῦ κόσμου, διότι ἀνατέλλει τὸν ἥλιον, τρέφει τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ αὐξάνει κ.λ.π. Τὸ ἴδιον κάμνω καὶ ἐγὼ θεραπεύσας τὸν παράλυτον κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, λέγει ὁ Χριστός. Ὁ Χριστὸς ἐδῶ ὄχι μόνον δικαιολογεῖ τὴν παράβασιν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ ὁμολογεῖ ἑαυτὸν ὅμοιον μὲ τὸν Θεόν. Τοῦτο ἐσκανδάλισε πολύ τούς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἐσκέφθησαν «ἀποκτεῖναι» νὰ θανατώσουν Τὸν Χριστόν. Δία τοῦτο λέγει ρητῶς ὁ Εὐαγγελιστής. «Δία τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν Αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τὸ Σάββατον, ἀλλὰ καὶ Πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, Ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ».

Πρὸς τοὺς σκανδαλισθέντας Ἰουδαίους ὁ Ἰησοῦς «ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν: Ἀμήν, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ Υἱὸς ποιεῖν ἀφ' ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐὰν μὴ τί βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα ἃ γὰρ ἂν Ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ». Μετὰ πάσης ἐγκυρότητος σᾶς βεβαιῶ, λέγει ὁ Χριστός, ὅτι μεταξὺ ἐμοῦ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ—Πατρός ἀπόλυτος σύμπτωσις καὶ ἁρμονία σχέσεων, σκέψεων ὑπάρχει καὶ ἐνεργειῶν, οἷα μεταξὺ Υἱοῦ καὶ Πατρὸς στενῶς συνδεδεμένων μεταξὺ των. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐγὼ δηλαδή, λέγει ὁ Χριστός, ὄχι μόνον εἶμαι παντοδύναμος ἐργαζόμενος, ὅπως ὁ Πατήρ μου καὶ εἶμαι σύμφωνος πρὸς Αὐτὸν ἀλλὰ κατὰ τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐργάζεται ὁ Πατήρ, ὁμοίως κατὰ τὸν αὐτὸν ἐργάζομαι καὶ ἐγώ. Αἰτία δὲ τῆς στενῆς ταύτης συνεργασίας Πατρὸς καὶ Υἱοῦ εἶναι, συνεχίζει ὁ Κύριος, ἡ ἀγάπη τοῦ Πατρὸς πρὸς τὸν Υἱόν Του. «Ὁ γὰρ Πατὴρ φιλεῖ τὸν Υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῶ, & Αὐτὸς ποιεῖ, καὶ μείζονα τούτων δείξει αὐτῷ ἔργα, ἵνα ὑμεῖς θαυμάζητε». Ἀπόδειξις δηλαδὴ τῆς στενῆς συνεργασίας ταύτης εἶναι ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου, τὴν ὁποίαν ἔδειξε πρὸς αὐτὸν καὶ δὶ' αὐτοῦ πρὸς ὑμᾶς, λέγει ὁ Κύριος, ἀλλὰ καὶ περισσότερον θαυμαστὰ ἔργα θὰ δείξη πρὸς ὑμᾶς, ἵνα θαυμάσητε. Τὰ μεγαλύτερα αὐτὰ θαυμαστὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα θὰ κάμῃ ὁ Υἱός, ὁ Χριστὸς μετὰ τοῦ Πατρός, τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ νεκρανάστασις καὶ ἡ δίκη τοῦ κόσμου.

Καὶ πρῶτον διὰ τὴν νεκρανάστασιν ταύτην ὁ Κύριος λέγει: «Ὥσπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ, οὕτω καὶ ὁ Υἱὸς οὕς θέλει ζωοποιεῖ». Ἐδῶ τονίζεται ἡ ἐλευθερία καὶ παντοδυναμία τοῦ Χριστοῦ, ὡς Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, εἰς ἐκείνους τοὺς ὁποίους θέλει, δίδει ζωὴν φυσικὴν καὶ ὑπερφυσικὴν διὰ τῆς νεκραναστάσεως τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος αὐτῶν. Δεύτερον εἶναι τὸ δικαίωμα τοῦ δικάζειν. «Οὐδὲ γὰρ ὁ Πατὴρ κρίνει οὐδένα, ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῷ». Ὁ Χριστὸς δηλαδὴ θὰ γίνῃ δικαστὴς τῶν εὐσεβῶν καὶ τῶν ἀσεβῶν ἑπομένως ὑπονοεῖται καὶ ὑμῶν τῶν Φαρισαίων. Τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι ὁ Πατὴρ δὲν κρίνει, ἀλλὰ ὅτι ὁ Πατὴρ δικάζει ὡς καὶ ὁ Υἱός. Τὰ μείζονα ταῦτα ἔργα ἤτοι ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν καὶ ἡ δίκη τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ θὰ δοθῶσιν εἰς τὸν Χριστόν, «ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν Υἱόν, καθὼς τιμῶσι τὸν Πατέρα ὁ μὴ τιμῶν τὸν Υἱόν, οὐ τιμᾷ τὸν Πατέρα τὸν πέμψαντα Αὐτόν». Λόγια ξάστερα ! Ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ δίκη τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Κύριος κατόπιν βεβαιώνει, ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ κάμῃ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν καὶ τὴν δίκην τῶν ἀνθρώπων, ὄχι μόνον κατὰ τὴν μέλλουσαν κρίσιν ἀλλὰ ἀπὸ ἐδῶ τώρα, διότι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ δίκη ἀρχίζει ἀπὸ ἐδῶ καὶ τελειώνει ἐκεῖ εἰς τὴν ἄλλην ζωήν. Δία τοῦτο λέγει. «Ἀμήν, Ἀμὴν» ἤτοι κατὰ τὸν πλέον κατηγορηματικὸν τρόπον, «λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντι μὲ ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν». Καὶ ἀκόμη σαφέστερον «λέγω ὑμῖν, ὅτι ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστίν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται». Νεκροὶ ἐδῶ ὀνομάζονται οἱ μακράν τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι ὡς μέτοχοί του προπατορικοῦ ἁμαρτήματος εἶναι νεκροὶ ψυχικῶς ἤτοι ἁμαρτωλοὶ καὶ θνητοί. Δία τῆς ἁμαρτίας εἶναι χωρισμένη ἡ ψυχὴ τῶν ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ δὲ τοῦ θανάτου χωρίζεται τὸ σῶμα τῶν ἀπὸ τὴν ψυχὴν των. Ἐκεῖνοι ὅμως ἐξ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀκούσωσι καὶ θὰ πιστεύσωσιν εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Χριστοῦ «ζήσονται» ἤτοι θὰ συγχωρηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ ἑνωθῆ ἐδῶ ἡ ψυχὴ των μετ' Αὐτοῦ καὶ μετὰ τῶν σωμάτων των εἰς τὴν ἄλλην ζωήν. Ἑπομένως ἡ πνευματικὴ ζωὴ τῶν πιστῶν ἀρχίζει ἀπὸ ἐδῶ διὰ τοῦτο λέγει «καὶ νῦν ἐστι» καὶ θὰ συνεχισθῆ εἰς τὴν ἄλλην ζωήν, διὰ τοῦτο λέγει «ἔρχεται ὥρα».

Κατόπιν ὁ Κύριος βεβαιώνει, ὅτι τὴν διπλὴν ἐξουσίαν ταύτην ἀναστάσεως καὶ κρίσεως δὲν ἔχει μόνον ὡς Υἱὸς Θεοῦ (ἀφοῦ δὶ' αὐτοῦ ὡς Υἱοῦ τὰ πάντα ἐγένετο καὶ ἄνευ αὐτοῦ οὐδὲ ἕν γέγονε ἄρα εἶναι πηγὴ ζωῆς) ἀλλὰ καὶ ὡς ἄνθρωπος, ἔλαβε δὲ ταύτην ἐκ τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς, τοῦ Πατρός του καὶ λέγει « Ὥσπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἐαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ Υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἐαυτῷ καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῶ καὶ κρίσιν ποιεῖν, ὅτι Υἱὸς ἀνθρώπου ἐστι». Ὁ Κύριος ἔχει τὴν διπλὴν ταύτην ἐξουσίαν καὶ ὡς ἄνθρωπος, διότι σταυρωθείς «κατακρίνας δηλαδὴ τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκὶ» καὶ ἀναστάς ἐπεράτωσε τὸ ἀπολυτρωτικόν του ἔργον καὶ ἔχει δικαίωμα νὰ γίνῃ κριτὴς τῶν νεκρῶν ἀνιστῶν αὐτούς. Πλὴν αὐτοῦ ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλὴ τῆς ἀνθρωπότητος. Τιμωρήσας τὴν ἁμαρτίαν εἰς τὸ ἀθῷον του σῶμα, ἔχει δικαίωμα νὰ καταδικάση ταύτην εἰς τὰ σώματα τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀμετανόητων.

Κατόπιν διὰ τὴν μέλλουσαν ἀνάστασιν καὶ κρίσιν τῶν ἀνθρώπων καλῶν καὶ κακῶν ὁμιλεῖ σαφέστατα λέγων. «Μὴ θαυμάζετε τοῦτο, ὅτι ἄρχεται ὥρα, ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως». Ὡς σφραγὶς τούτων τίθεται ἡ συμφωνία του μετὰ τοῦ Πατρός. «Οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ' ἐμαυτοῦ οὐδὲν καθὼς ἀκούω, κρίνω καὶ ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστὶν ὅτι οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντος μέ». Ἐνταύθα ὁμιλεῖ ὡς ἄνθρωπος. Δία τοῦτο ὁμιλεῖ περὶ ἰδίου θελήματος. «Ἀκοὴ» ἐνταύθα εἶναι ἡ θεία γνῶσις.

Εἰς τὸ τμῆμα αὐτὸ ἔχομεν τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἥτις φαίνεται κυρίως εἰς τὰ ἑξῆς. Εἰς τὴν γνώμην τοῦ Εὐαγγελιστοῦ ὅτι ὁ Ἰησοῦς «Πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ», καὶ τὰς διαβεβαιώσεις τοῦ Χριστοῦ «Ἃ γὰρ ἂν Ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ», «Ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν Υἱὸν καθὼς τιμῶσι καὶ τὸν Πατέρα», «ὁ Υἱὸς οὕς θέλει ζωοποιεῖ».


Θέμα:Ἡ Θεότης τοῦ Χριστοῦ

Εἴδομεν, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἠρνοῦντο τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐσκανδαλίζοντο, διότι ἐθεράπευσε τὸν παράλυτον κατὰ τὸ Σάββατον. Ὁ Κύριος βεβαιοῖ τὴν θεότητα του προσθέτων, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δείξη εἰς Αὐτὸν μεγαλύτερα ἔργα, ὅπως εἶναι ἡ νεκρανάστασις καὶ ἡ δίκη τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλλὰ καὶ σήμερον ὑπάρχουσιν ἄνθρωποι ἀρνούμενοι τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ πρώην ἄπιστος καὶ νῦν πιστὸς Ἰταλὸς λογοτέχνης Παππίνι συγκρίνων τὸν ψυχικὸν κόσμον τοῦ μετανοοῦντος ἁμαρτωλοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ ἐξάγει τὸ ἀναμάρτητον καὶ ἑπομένως τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ διὰ θαυμάσιας ψυχολογικῆς ἀναλύσεως.

Ἂς ἴδωμεν τὴν σύγκρισιν ταύτην.
1) Ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλός: Οὗτος αἰσθάνεται πόνον διὰ τὸ παρελθόν του, ἀνησυχίαν διὰ τὸ μέλλον του καὶ ποικίλα συναισθήματα διὰ τοὺς ἄλλους ἁμαρτωλούς. Καὶ συγκεκριμένως: Πρῶτον: Πόνον διὰ τὸ παρελθόν του. Ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς δύναται νὰ ἀρνηθῆ τὸ παρελθόν του, δὲν δύναται ὅμως νὰ καταστρέψη αὐτό. Κάποια πικρὰ σταγών, ἡ ὁποία ἔμεινεν εἰς τὰ χείλη του ἀπὸ τὴν περασμένην τοῦ ζωήν, κάποια ἀπρόβλεπτη ἀμέλεια μίας τῶν 600 ἐντολῶν τοῦ Ἑβραϊκοῦ νόμου, κάποιος ἀκάθαρτος ἴσκιος παλαιᾶς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία ἔμεινεν εἰς τὴν μνήμην του, κάποια ὑποψία ἑνὸς φανταστικοῦ ἐλέγχου συνειδήσεώς του, κάποια σχισμὴ μικρὰ εἰς τὴν τελειότητά του, ὁ ψίθυρος ἑνὸς πειρασμοῦ, εἶναι ἀρκετὰ νὰ ἀνανεώσουν τὴν ἀγωνίαν τοῦ μετανοήσαντος ἁμαρτωλοῦ.

Δεύτερον: Ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς ἔχει ἀνησυχίαν διὰ τὸ μέλλον του. Ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς γνωρίζει καλά, ὅτι δὲν ἐξεδύθη πλήρως τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον, δὲν ἐνέκρωσε καὶ τὴν τελευταίαν ἐπιδερμίδα του ἐντός τοῦ κακοῦ. Ὅσον ἅγιος εἶναι, τόσον περισσότερον αἰσθάνεται τὴν ἀναξιότητά του. Δία τοῦτο ἀνησυχεῖ διὰ τὸ μέλλον του καὶ φοβεῖται μήπως πέση καὶ πάλιν εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Γνωρίζει, ὅτι ὑπέφερε καὶ ἐπλήρωσεν ἀκριβὰ τὴν μετάνοιάν του, τὴν σωτηρίαν του. Γνωρίζει, ὅτι τὸ ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον ἀπέκτησε διὰ τῆς μετανοίας του, εἶναι πολυτιμώτατον ἀλλὰ καὶ λίαν εὔθραυστον. Ὅταν δὲν ἀποφεύγῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, τοὺς πλησιάζει μὲ κάποιαν αὐθόρμητον φρικίασιν, μὲ κάποιον τρόμον, τοῦ ὁποίου πολλάκις δὲν ἔχει συναίσθησιν τόσον βαθὺς εἶναι!—μήπως μολυνθῆ καὶ πάλιν, μήπως ἰδῆ νὰ ἀναγεννᾶται τὸ εἴδωλον τῆς παλαιᾶς του ἐντροπῆς, μὲ τὸ ὁποῖον τόσον ἐγλυκάνθη εἰς τὸ παρελθὸν καὶ πέση καὶ ἀπελπισθῆ διὰ τὴν σωτηρίαν του.

Ὁ Μετανοήσας ἁμαρτωλὸς ἐξακολουθεῖ νὰ ὁμολογῇ τὴν ἁμαρτωλότητα του ὄχι μόνον καθ' ἑαυτὸν βλέπων τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον του, ἀλλὰ ὅταν εὑρίσκεται, Τρίτον : ἐνώπιον τῶν ἄλλων ἁμαρτωλῶν, τοὺς ὁποίους φροντίζει νὰ ἐπιστρέψη εἰς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν. Καὶ ἰδοὺ πώς. Ὅπως οἱ περισσότεροι τῶν νεόπλουτων δὲν εἶναι γενναιόδωροι εἰς τοὺς πτωχούς, κατὰ παρόμοιον τρόπον οἱ περισσότεροι τῶν μετανοησάντων ἁμαρτωλῶν στεροῦνται ἐπιεικείας, εἶναι ἀνοικτίρμονες πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς, διότι καταφερόμενοι κατ' αὐτῶν φωνάζουσι: Διατὶ δὲν μετανοοῦν; Ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι δὶ' ὅλους εἰς διεφθαρμένους καὶ ἐσκληρυμμένους, ἡ δὲ ἀμοιβὴ τῶν εἶναι μεγάλη. Διατὶ μένουν εἰς τὸ σκότος; Ἡ ἀνοικτιρμοσύνη αὐτὴ πόσον ὑπόλοιπον ἐγωισμοῦ ἐκ τοῦ παλαιοῦ τῶν βίου κλείει! Διότι ἡ κρίσις αὕτη προέρχεται ἐκ τῆς συγκρίσεως πρὸς τὸν ἑαυτὸν των, ὁ ὁποῖος μετενόησεν! Ἀλλὰ καὶ ὅταν ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς ὁμιλῇ ἐξ ἀγαθῆς διαθέσεως πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς, ὁμολογεῖ τὴν ἁμαρτωλότητά του, διότι, διὰ νὰ πείση αὐτούς, παρουσιάζει τὸν ἑαυτόν του ὡς ζωντανὸν καὶ γλυκύτατον παράδειγμα σωτηρίας τῆς θείας χάριτος. Ἰδοὺ ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς πρὸς τὸν ἑαυτόν του καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἁμαρτωλούς.

2) Ὁ ἀναμάρτητος Ἰησοῦς. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦτο μετανοήσας τὶς ἁμαρτωλός, διότι δὲν ᾐσθάνθη οὔτε πόνον διὰ τὸ παρελθόν του, οὔτε ἀγωνίαν τινὰ διὰ τὸ μέλλον Του. Οὐδὲ εἷς ὑπαινιγμὸς ἀγωνίᾳς του διὰ τὸ παρελθὸν καὶ μέλλον του ὑπάρχει εἰς τὰς ἐλαχίστας πράξεις του καὶ εἰς τὰ πλέον βαθυστόχαστα σκοτεινὰ λόγια του. Ὁ Βούδας δύο φοράς ἀναφέρεται, ὅτι μετενόησε καὶ ἤλλαξε τρόπον ζωῆς. Πρῶτον ὅταν ἀφίνη τὴν οἰκογένειάν του καὶ μεταβαίνῃ εἰς τὸ δάσος καὶ ὅταν ἀφίνη τὴν ἄσκησιν καὶ ἐπιδίδεται εἰς τὴν γνῶσιν. Τοῦ Κυρίου ὅμως τὰ πρῶτα λόγια ἔχουσι τὸν αὐτὸν τόνον, τὸν ὁποῖον ἔχουσι καὶ τὰ τελευταία. Ἡ ψυχὴ του εἶναι τόσον παιδική, ὥστε ὑπερβαίνει τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν καὶ τὴν ἁγνότητα τῶν ἁγιωτάτων ἀνθρώπων. Τὰ λόγια του τρέχουσιν εὐθὺς ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας σὰν νὰ πηγάζουν ἀπὸ διαυγῆ καὶ κρυσταλλένια πηγή.

Δὲν ἔχουσι βάθος βορβορῶδες ἤ ἔστω καὶ ταραγμένον. Τὸ κήρυγμα ἀρχίζει μετὰ πλήρους βεβαιότητος καὶ εἶναι ἀπόλυτον: «Ἐγώ λέγω ὑμῖν». Τὰ λόγια του ἔχουν τὴν χειροπιαστὴν αὐθεντίαν Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος εἶναι καθαρός. Ἡ φωνὴ του εἶναι ὑψηλή, ἐλευθέρα, ρέουσα. Ἡ ὁμιλία του εἶναι μελῳδική, τὴν ὁποίαν δὲν μετέβαλεν ὁ ἐνθουσιασμὸς τῆς προηγουμένης ὥρας καὶ δὲν ἐμούδιασεν ὁ ἔλεγχος τῆς συνειδήσεως. Ἡ διαφάνεια τοῦ βλέμματος Του τοῦ ὑπομειδιάματος καὶ τῆς σκέψεώς του δὲν ἔχουν τὴν γαλήνην καὶ ἠρεμίαν, ἡ ὁποία ἔρχεται ἔπειτα ἀπὸ μία φουρτοῦνα. Δὲν εἶναι ἡ ἀνοιξιάτικη αὐγή, τῆς ὁποίας προηγήθη κακὴ νύκτα. Εἶναι γαλήνη καὶ ἁπλότης ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μίαν φορὰν μόνον ἐγεννήθηκε καὶ ἔμεινε παιδί, ὅταν ἔγινεν ἄνδρας. Ἀγνοεῖ τὴν ἄκαμπτον αὐστηρότητα τῶν Πουριτανῶν καὶ τὴν φρίκην τοῦ ναυαγοῦ μόλις σωθέντος. Ἡ ζωὴ του ἦτο τόσον φωτεινή, διαφανής, εἰρηνικὴ καὶ ἤρεμος, ὥστε φαίνεται, ὅτι δὲν ἦτο ζωὴ ἐτῶν ἀλλὰ ζωὴ μίας ἡμέρας, ἡ ὁποία εἶχε τὴν νύκτα τοῦ πάθους του χωρὶς νὰ σκοτισθῆ. Ἡ ζωὴ του ἦτο μία ἡμέρα καὶ αὐτὴ αἰωνία. Ὁ Χριστὸς οὐδεμίαν πρόοδον ἐσημείωσε, διότι ἦτο τέλειος ὡς Θεὸς ἀπὸ τῆς παιδικῆς του ἡλικίας μέχρι τοῦ θανάτου του. Πόση διαφορὰ πρὸς τὸν μετανοήσαντα ἁμαρτωλὸν !

Ἀξιοπρεπὴς εἶναι καὶ ἡ πρὸς τοὺς ἁμαρτωλοὺς συμπεριφορά Του. Ὁ Χριστὸς βαδίζει πρὸς τοὺς ἀκάθαρτους καὶ μετὰ τῶν ἀκαθάρτων μὲ τὴν φυσικὴν ἁπλότητα τοῦ καθαροῦ καὶ ἀμόλυντου. Βαδίζει μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων μετὰ τῆς φυσικῆς δυνάμεως τοῦ ἀθῴου καὶ ἀπροσβλήτου. Δὲν αἰσθάνεται δηλαδὴ ὁ Χριστὸς τὴν ἐπιφυλακτικότητα, τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς ἐνώπιον τῶν ἄλλων ἁμαρτωλῶν. Ρίπτει βλέμμα εὐσπλαγχνικὸν εἰς τὸν κλέπτην, ὁ ὁποῖος φεύγει εἰς τὸ σκοτάδι τῆς νύκτας καὶ εἰς τὴν γυναίκα, ἡ ὁποία βάφει τὰ χείλη τῆς διὰ νὰ σκεπάση τὰ ἴχνη τοῦ φιλήματος, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ἄνευ ἀγάπης.

Ὁ Χριστὸς ἀγαπᾷ τοὺς ἁμαρτωλοὺς χωρὶς νὰ αἰσθάνεται τὸν ὑψηλὸν ἐκεῖνον πυρετὸν τοῦ μετανοήσαντος ἁμαρτωλοῦ, ὁ ὁποῖος γενόμενος διδάσκαλος τῶν ἄλλων ἁμαρτωλῶν θέλει νὰ ἔχῃ προσηλύτους πολλούς. Δία τὸν Ἰησούν 12 ἀγράμματοι μαθηταὶ εἶναι ἀρκετοί! Ἡ πρὸς τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀγάπη του δὲν ἦτο ἐκ καθήκοντος ἀλλὰ ἐκ φύσεως. Ἠσθάνετο ἀδελφικὴν τρυφερότητα, πατρικὴν ἀγάπην αὐθόρμητον ἄνευ ὑπονοουμένων ἐπιπλήξεων οὐδὲ ἀντιπαθειῶν, τὰς ὁποίας ἔπρεπε νὰ ὑπερνικήση. Εἶχεν ἀγάπην ἀνυστερόβουλον, κλίσιν πρὸς τὸν ἀκάθαρτον, τὸν ὁποῖον δύναται νὰ καθαρίση. Εἶχεν ἀγάπην πρὸς τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἄγνωστον πρὸ Αὐτοῦ, ἀγάπην τὴν ὁποίαν οἱ ἅγιοι εἰς ὀλίγας στιγμάς τοῦ βίου τῶν ἐδοκίμασαν καὶ ἐνώπιόν τῆς ὁποίας ὅλαι αἳ ἄλλαι ὡραιότητες τῆς γῆς φαίνονται χυδαίαι! Εἶχεν ἀγάπην θείαν, ἡ ὁποία μόνον Χριστιανικὴ δύναται νὰ ὀνομασθῆ, ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, Ἀγάπη! Πόση εἶναι ἡ διαφορά Του πρὸς τὸν μετανοήσαντα ἁμαρτωλόν!

Συμπέρασμα : Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς δὲν ἦτο μετανοήσας τὶς ἁμαρτωλός—ποιος τολμᾷ νὰ εἴπῃ, ὅτι ἦτο ἁμαρτωλὸς ἀμετανόητος ;—ἄρα ἦτο ἀναμάρτητος καὶ κατὰ συνέπειαν Θεὸς !

Ὁ Μέγας Ναπολέων ἐξόριστος εἰς τὴν Ἁγίαν Ἑλένην ἔλεγεν εἰς τὸν κόμητα Μουθολόν. «Ἐγνώρισα ἀνθρώπους, γι' αὐτό σοῦ λέγω, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ὁ Χριστὸς ὅταν μὲν ἔζη εἶχεν ὀλίγους στενοὺς μαθητάς του, ὅταν δὲ ἀπέθανε κόσμον ὁλόκληρον. Ἐγώ ὅταν ἔζων, εἶχον πολλούς, τώρα ὅτε θὰ ἀποθάνω καὶ μετὰ τὸν θάνατόν μου κανένα».
 


 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης