Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Εἰς Μοναχήν
Συγγραφέας: Σολωµός Διονύσιος
Κατηγορία:Ποίηση
Θέμα: Κλήση στόν μοναχισμό, Μοναχισμός, Μοναχός
Πηγή/Έκδοση:Ποιήματα, ἐκδόσεις Ἴκαρος
Χρ.Έκδοσης:1971
Ἐννόημα
! Τὰ μάτια της ἀστράψανε/Τοῦ τάφου ἀπὸ τὴν κλίνη./Κοίτα! πετιέται ὁλόχαρη/Καὶ μὲς στὸ λάκκο ἀφήνει/Τοὺς μόσχους τοῦ Μαϊάπριλου/Ποὺ δὲν ὑπάρχει πλιό!
 
Εἰς Μοναχήν
Σολωµός Διονύσιος




Πρoς τὴν κυρὰ Ἄννα Μαρία Ἀναστασία Γουράτο Γεωργομίλα, ὅταν ἐντύθηκε τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα εἰς τὸ μοναστήρι τῶν Ἁγίων Θεοδώρου καὶ Γεωργίου εἰς Κέρκυρα τὴν 18 Ἀπριλίου 1829.


1.

Ἀπὸ τὸν Θρόνο τ᾿ Ἄπλαστου

Οἱ Ἀγγέλοι ἐκατεβῆκαν,

Καὶ μὲς στοῦ μοσχολίβανου

Τὸ σύγνεφον ἐμπῆκαν,

Νὰ ἰδοῦν ποὺ τὸ κοράσιο

Κινάει στὴν ἐκκλησιά.


2.

Χριστὸς ἀνέστη ἐψάλλανε

Μὲ τὰ χρυσά τους χείλη,

Χριστὸς ἀνέστη ἐκάνανε

Κι ἀστράφτανε σὰν ἥλιοι

Καὶ λόγια ἐτραγουδούσανε

Ἐγκάρδια καὶ θερμά.


3.

(Ἕνας Ἄγγελος)
Χαῖρε, ἀδελφή! Μ᾿ ἀρέσουνε

Τῆς ὄψης σου οἱ χλωμάδες.

Εἰς τὰ περίσσια ἀνάμεσα

Κεριὰ καὶ στὲς λαμπάδες

Κάλλιο ἀπὸ ρόδα πιάνουνε

Τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ.


4.

(Ἄλλος)
Ἀφοῦ τὸν θάνατο ἔκλαψες

Τῆς δόλιας σου μητέρας

Καὶ τοῦ πατρός, σοῦ ἀπόμεινε

Μόνος Αὐτὸς πατέρας·

(Ἄλλος)
Πάντα περνάει τὰ σπλάχνα του

Τὸ δάκρυ τοῦ ὀρφανοῦ.


5.

(Ἄλλος)
Γλυκό ’ναι τῆς Παράδεισος

Νὰ μελετᾶς τὰ κάλλη.

(Ἄλλος)
Πικρή ’ναι ἡ φοβερότατη

Τοῦ κόσμου ἀνεμοζάλη.

Μόν᾿ ἐδῶ φθάνει ὁ ἀντίλαλος,

Δὲ φθάνει ἡ τρικυμιά.


6.

(Ἄλλος)
Ἐδῶ ὁ Χριστὸς στὰ ὀνείρατα

Σ᾿ ἐσένα κατεβαίνει.

(Ἄλλος)
Ἐκεῖ ταράζουν ἅρματα

Καὶ θρόνοι αἱματωμένοι.

(Ἄλλος)
Ἐδῶ εὐτυχία καὶ θρίαμβος.

(Ἄλλος)
Ἐκεῖ ’ναι συμφορά.


7.

(Ἄλλος)
Ὁ κόσμος ἐρωτεύτηκε

Στὰ μάτια, στὴ φωνή σου,

Τὰ μελετάει συχνότατα,

Κι ἡ ἀγγελικὴ ψυχή σου

Φωνὴ καὶ μάτια ἐγύρισε

Κατὰ τὸν Οὐρανό.


8.

(Ἄλλος)
Ὁ Πλάστης κατ᾿ εἰκόνα του

Τὸν ἄνθρωπο ἐποιοῦσε.

(Ἄλλος)
Μὲς στὰ κρυφία τῆς γνώσης του

Τὴ Χτίση ἐμελετοῦσε,

Γιὰ νὰ ’ναι τοῦ λιγόζωου

Ἀνθρώπου ἡ κατοικιά.


9.

(Ἄλλος)
Ἀπάνου ἀπάνου ἐχύθηκε

Στὴν Ἄβυσσο ποὺ ἐσειότουν

Καὶ μὲ τρομάρα ἐμούγκριζε,

Κι αὐτὶ δὲν ἐσωζότουν.

Ὁ Πλάστης ὁλομόναχος

Ἀγρίκαε μὲ χαρά.


10.

(Ἄλλος)
Ἔρως καὶ Χάρος πάντοτε

Δουλεύουν ἐδῶ κάτου,

Ὥσπου ὁ Καιρὸς ὁ γέροντας

Νὰ χάσει τὰ φτερά του.

(Ἄλλος)
Φριχτή ’ναι ἡ ὥρα ποὺ ἄνθρωπος

Βαριὰ ψυχομαχᾶ.


11.

(Ἄλλος)
Μὴ φοβηθεῖς νἄσ᾿ ἔρημη

Τότε ἀπὸ κάθε μάτι.

Ἰδοὺ ὁ Χριστὸς ποὺ γέρνοντας

Στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι

Σοῦ σιάζει τὸ προσκέφαλο

Καὶ σὲ παρηγορᾶ.



12.

(Ἄλλος)
Εὐτυχισμένο λείψανο,

Θέλει σοῦ δώσει πάλι

Τὸν ἀρραβώνα ὁ ἴδιος

Ὁποὺ σοῦ πῆρε ἀγάλι

Τὴν ὥρα ποὺ ἀπομείνανε

Τὰ στήθια σου νεκρά.


13.

(Ἄλλος)
Τὰ κόκαλα ἐβαρέθηκαν,

Στὸ μνῆμα καρτερώντας

Καὶ τρίζουνε ἀκατάπαυτα

Τὴν Κρίση ἀναζητώντας.

(Ἄλλος)
Ξύπνα, ἀδελφή! Τὴ Σάλπιγγα

Τὴν ὕστερη ἀγρικῶ.


14.

(Ἄλλος)
Τὰ μάτια της ἀστράψανε

Τοῦ τάφου ἀπὸ τὴν κλίνη.

Κοίτα! πετιέται ὁλόχαρη

Καὶ μὲς στὸ λάκκο ἀφήνει

Τοὺς μόσχους τοῦ Μαϊάπριλου

Ποὺ δὲν ὑπάρχει πλιό!


15.

(Ὅλοι οἱ Ἄγγελοι)
Τὰ μάτια της ἀστράψανε

Τοῦ τάφου ἀπὸ τὴν κλίνη.

Κοίτα! πετιέται ὁλόχαρη

Καὶ μὲς στὸ λάκκο ἀφήνει

Τοὺς μόσχους τοῦ Μαϊάπριλου

Ποὺ δὲν ὑπάρχει πλιό!


(1829)


----------

Ἄγγελοι κατεβαίνουν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ χαιρετήσουν τὴν κόρη ποὺ ἀσπάζεται τὸ μοναχικὸ βίο. «... (Ὁ Σολωμός) ἐδυνήθηκε, σιμὰ εἰς τὴν ἁγνότητα τῆς παρθενίας, πλαστικῶς νὰ παραστήσῃ τὰ πλέον μυστηριώδη νοήματα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὴν θείαν ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου πρὸς τὸ πλάσμα Του, εἰς τὴν ἀρχέτυπη χαριτωμένη εἰκόνα τῆς νεκρωμένης Νύμφης τοῦ Χριστοῦ, τὴν Πλάσι, μυστήριο, τοῦ ὁποίου ὁ χριστιανὸς ποιητὴς ἀντιπαραθέτει ὡς ἐξήγησι τὸ ἄλλο μυστήριο, τὴν Ἀνάστασι, ...» (Ἰάκωβος Πολυλᾶς)
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή


Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης