Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Ὁ Φυλλομάντης
Συγγραφέας: Ἐλύτης Ὀδυσσέας
Κατηγορία:Ποίηση
Θέμα:
Πηγή/Έκδοση:Τὰ Ἑτεροθαλῆ, ἐκδόσεις Ἴκαρος
Χρ.Έκδοσης:1974
Ἐννόημα
! Σοῦ 'μελλε νὰ χαθεῖς ἐδῶ γιὰ νὰ σωθεῖς μακριά
 
Ὁ Φυλλομάντης
Ἐλύτης Ὀδυσσέας
 


Ἀπόψε βράδυ Αὐγούστου ὀχτὼ

Ναυαγισμένο στὰ ρηχὰ τῶν ἄστρων

Τὸ παλιό μου σπίτι μὲ τὰ σαμιαμίθια

Καὶ τὸ χυμένο τὸ κερὶ στὸ κομοδίνο ἐπάνω

Πόρτες παράθυρα ἀνοιχτὰ

Τὸ παλιό μου σπίτι ἀδειάζοντας

Φορτίο τῆς ἐρημιᾶς μέσα στὴ νύχτα•



Σαστισμένες φωνὲς κι ἄλλες ποὺ ἀκόμη

Τρέχοντας μέσ’ στὶς φυλλωσιὲς ἀστράφτουν σὰν

Μυστικὰ περάσματα πυγολαμπίδας

Ἀπὸ βάθη ζωῆς ἀνεστραμμένης

Μέσ’ στὸ κρύο ἀσπράδι τῶν ματιῶν

Ἐκεῖ ποὺ ἀκινητεῖ ὁ Καιρὸς

Κι ἡ Σελήνη μὲ τ' ἀλλοιωμένο μάγουλο



Ἀπελπιστικὰ σιμώνει τὸ δικό μου•

Ἕνα θρόισμα σὰν ἀπὸ χαμένης

Ποὺ ξανάρχεται ἀγάπης σκοτεινὸ ἀρχινοῦν:

«Μή». Κι ὕστερα πάλι «Μή». «Μωρό μου».

«Τί σοῦ 'μελλε», «Μιὰ μέρα θὰ τὸ θυμηθεῖς».

«Παιδὶ παιδάκι μὲ τὰ καστανὰ μαλλιά».

«Ἐγὼ ποὺ σ' ἀγαπῶ». «Πὲς πάντα». «Πάντα».



Κι ὅπως μέσα στὴν ἀπληστία τοῦ μαύρου

Ποὺ ἀνοίγεται στὰ δύο περιβολιοῦ

Σβηστὸ ἀπανθρακωμένο

Πάει καὶ καταποντίζεται ὅλο τὸ ἔχει σου

Ἀνεβαίνει ἀπ' τῆς ψυχῆς τ' ἀπόνερα ἕνα

Κύμα θολὸ ποὺ οἱ φυσαλλίδες του εἶναι

Ἄλλα τόσα παλιὰ ἡλιοβασιλέματα



Παράθυρα τρεμάμενα στὸ φῶς τοῦ ἑσπερινοῦ

Μιὰ στιγμὴ ποὺ προσπέρασες τὴν εὐτυχία

Σὰν τραγοῦδι ὅπου κρύφθηκε μήπως τὸ δεῖς

Δακρυσμένο γιὰ σένα ἕνα κορίτσι -

Ὅλα της ἀγκαλιᾶς τὰ ἱερά καὶ τοῦ ὅρκου

Τίποτα τίποτα δὲν πῆε χαμένο

Ἀπόψε βράδυ Αὐγούστου ὀχτὼ



Μέσ' ἀπ' τὴ χλώρη τοῦ βυθοῦ καὶ πάλι

Τὸ ἴδιο ἐκεῖνο ἀτέρμονο ἀνατρίχιασμα

Μονοθροεῖ καὶ συνθροεῖ τὰ φύλλα

Μονολογεῖ στὴν ἀραμαϊκή τοῦ ἀπόκοσμου:

«Παιδὶ παιδάκι μὲ τὰ καστανὰ μαλλιὰ

Σοῦ 'μελλε νὰ χαθεῖς ἐδῶ γιὰ νὰ σωθεῖς μακριά».

«Σοῦ 'μελλε νὰ χαθεῖς ἐδῶ γιὰ νὰ σωθεῖς μακριά».



Κι ἄξαφνα σὰν τὰ πρὶν καὶ τὰ μετὰ ἰδωμένα•

Βατὲς ὅλες οἱ θάλασσες μὲ τὰ λουλούδια

Μόνος ἀλλ' ὄχι μόνος• ὅπως πάντα•

Ὅπως τότε νέος ποὺ προχωροῦσα

Μὲ κενὴ τὴ θέση στὰ δεξιά μου

Καὶ ψηλὰ μ' ἀκολουθοῦσε ὁ Βέγας

Τῶν ἐρώτων μου ὅλων ὁ Πολιοῦχος.




1965
Bookmark and Share

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης