Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Οἱ Μυροφόρες καὶ τὸ κενὸ Μνηµεῖο
Συγγραφέας: Νιράκης Ἐµµανουήλ (Πρεσβύτερος)
Κατηγορία:Λειτουργικό Ἔτος
Θέμα:
Πηγή/Έκδοση:Περιοδικό ''ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ'' (Τεύχος 13)
Χρ.Έκδοσης:2009
Ἐννόημα
Οἱ Μυροφόρες καὶ τὸ κενὸ Μνηµεῖο
Νιράκης Ἐµµανουήλ (Πρεσβύτερος)



Αὐτὸ τὸ µήνυµα ἀξιώθηκαν νὰ ἀκούσουν πρῶτες ἀπ’ ὅλους οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, ποὺ ἔγιναν ἔτσι οἱ πρῶτοι κήρυκες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀνὰ τὸν κόσµο. Μάζεψαν ὅτι κουράγιο τοὺς εἶχε ἀποµείνει, σκούπισαν τὰ δάκρυα ἀπ’ τὰ µάτια τους καὶ ἀψηφώντας κάθε κίνδυνο καὶ φόβο φθάνουν µπροστὰ στὸν τάφο τοῦ Κυρίου µας. Οὔτε τὸ σκοτάδι, οὔτε ὁ φόβος τῶν Φαρισαίων , µὰ οὔτε καὶ ἡ Ρωµαϊκὴ κουστωδία µποροῦν νὰ τὶς τροµάξουν. Κρατοῦν τὰ µύρα τῆς ἀγάπης ποὺ οἱ ἴδιες ἔφτιαξαν τὸ προηγούµενο βράδυ, ὅπως πολὺ ὄµορφα ψάλλει ὁ ὑµνωδὸς στοὺς αἴνους τῆς Κυριακῆς «Ὕµνον ἐωθινὸν αἱ Μυροφόροι γυναῖκες, τὰ δάκρυα προσέφερον Κύριε εὐωδίας γὰρ ἀρώµατα κατέχουσαι, τὸ µνῆµα σου κατέλαβον». Καὶ νά! Ἄγγελος Κυρίου, Ἄγγελος χαρᾶς τὶς ὑποδέχεται µπροστὰ στὸ κενὸ µνηµεῖο. «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν Ἐσταυρωµένον; ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε». Καὶ πρὶν καλὰ καλὰ προλάβουν νὰ συνέλθουν, τρέχουν νὰ µεταφέρουν τὸ ἄγγελµα τῆς νίκης στοὺς ἔντροµους µαθητές. Γίνονται οἱ Εὐαγγελίστριες τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ εἶναι τὸ θεµέλιο τοῦ Χριστιανισµοῦ καὶ ἡ πηγὴ ἀπ’ τὴν ὁποία θὰ ἀναπηδήσει ὁ κόσµος τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς ἀγάπης.

Εἴκοσι αἰῶνες µᾶς χωρίζουν ἀπ’ τὴν ἡµέρα ποὺ ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορά ἡ εἴδηση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου µας. Ὅµως τὸ µήνυµα αὐτὸ παραµένει διαχρονικὸ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, γιατί ἐκφράζει καὶ σηµατοδοτεῖ τὴν ἐλπίδα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Θὰ µποροῦσε ὅµως εὔγλωττα κάποιος νὰ ἀναρωτηθεῖ. Ποιὰ ἡ σηµασία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ στὴ ζωή µας; Τί ἐκφράζει τὸ µήνυµα αὐτό; Τί συγκλονιστικὸ συνέβη ἐκεῖνο τὸ πρωινὸ µπροστὰ στὰ µάτια τῶν Μυροφόρων ποὺ ἄλλαξε τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου; Ὁλόκληρη ἡ πίστη µας στηρίζεται πάνω σ’ αὐτὸ τὸ γεγονός. Στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου µας. Ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη χαρὰ καὶ αἰσιοδοξία ἑδράζεται στὴν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως. Ἀκόµα καὶ ἂν τίποτε δὲν εἶχε κάνει ὁ Κύριός µας σ’ὅλη τὴν ἐπίγεια παρουσία Του, ἀκόµα κι ἂν ὁλάκερη ἡ ζωὴ Του περνοῦσε ἀπαρατήρητη, αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀπὸ µόνο του εἶναι ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισµοῦ, ποὺ ζεῖ καὶ βιώνει κάθε ἄνθρωπος, χιλιάδες χρόνια τώρα. Χωρὶς αὐτὴν τὴν ἐλπίδα τῆς Ἀνάστασης εἶναι µάταιο νὰ πιστεύει κανεὶς σ’ Ἐκεῖνον, ὅπως εἶπε ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου µας, ἡ ζωή µας θὰ ἦταν ἕνας παραλογισµὸς, µία ἀξεπέραστη ὀδύνη, µία τραγικὴ ἀπελπισία. Τὸ κενὸ µνηµεῖο ποὺ ἀντίκρυσαν οἱ Μυροφόρες, ἄλλαξε τὴ ροὴ τῆς ἱστορίας.

Ὁ ἀποκεκυλισµένος λίθος τοῦ µνήµατος, ἔγινε ἡ πέτρα τῆς πίστεως καὶ ὁλόκληρος ὁ κόσµος «σὺν Μυροφόροις γυναιξῖν, ἀγάλλεται συµφώνως, κοινὴν γὰρ ἑορτὴν σὺν αὐτοῖς ἐορτάσοµεν, εἰς δόξαν καὶ τιµὴν τῆς Αὐτοῦ Ἀναστάσεως» ὅπως ψάλλοµε στὸν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς. Ἡµέρα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ γενέθλιος ἡµέρα, ἡ ἡµέρα τῆς ἀναγέννησης τοῦ ἀνθρώπου. Κατὰ συνέπειαν «ὁ ἄνθρωπος γεννᾶται ἀληθῶς, ὄχι ὅταν τὸν φέρει στὸν κόσµο ἡ µητέρα του, ἀλλὰ ὅταν πιστεύσει στὸν Ἀναστάντα Κύριο, διότι τότε γεννᾶται στὴν ἀθάνατο καὶ αἰώνιο ζωὴ, ἐνῶ ἡ µητέρα γεννᾶ τὸ παιδὶ πρὸς θάνατο». Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου µας εἶναι ἡ µητέρα ὅλων µας, πάντων τῶν Χριστιανῶν. Πιστεύοντας κανεὶς στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀναγεννᾶται ἐκ νέου καὶ προετοιµάζεται γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἡ ἀληθινὴ ζωὴ πάνω στὴ γῆ ἀρχίζει µὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος διότι εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ δὲν τελειώνει µὲ τὸν θάνατο. Χωρὶς Αὐτὴν, ἡ ζωή µας θὰ ἦταν ἕνα ψυχοµάχηµα, ποὺ θὰ κατέληγε ἀναπόφευκτα στὸ θάνατο. Ἀλλὰ ἀληθινὴ ζωὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ δὲν τελειώνει µὲ τὸν θάνατο.

Ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ δεύτερος Ἀδὰµ καὶ µ’ αὐτὸν ἔχει ἀρχίσει µιά νέα πορεία ἡ ἀνθρωπότητα. Τὰ πάντα πλέον εἶναι διαφορετικά. Ὁ ἄνθρωπος ἀπαλλαγµένος πλέον ἀπ’ τὸν βρόγχο τοῦ θανάτου, τὸ µόνο ποὺ ἔχει νὰ κάνει εἶναι νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν «παλαιὸ ἄνθρωπο» ποὺ φθείρεται ἀπ’ τὶς ἀπατηλὲς ἐπιθυµίες, καὶ νὰ ἐνδυθεῖ τὸ νέο, τὸν ἄνθρωπο τῆς χαρᾶς, τῆς ἐλπίδας, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἁγιότητος, τὸν ἄνθρωπο ποὺ καλεῖται «νὰ συσταυρωθεῖ, νὰ συνταφεῖ καὶ νὰ συναναστηθεῖ µ’ Αὐτόν» ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες µας. Μέχρι τὴν ἡµέρα τῆς Ἀναστάσεώς Του ἁπλὰ µιλοῦσε γιὰ τὴν αἰώνιο Ζωή. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι ὁ Ἴδιος ἡ αἰώνιος ζωὴ, ἡ Ἀνάσταση, ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἐλπίδα κάθε ἀνθρώπου. Ἡ συνάντησή Του µὲ τὶς Μυροφόρες καὶ ὁ Ἀναστάσιµος χαιρετισµὸς Του πρὸς αὐτὲς, καταδεικνύει περίτρανα ὅτι ὁ κόσµος τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου ἀνήκει πλέον στὸ παρελθὸν καὶ σήµερα προβάλλει µπροστά µας µιά ἄλλη πραγµατικότητα, αὐτὴ τῆς χαρᾶς, τῆς ἀναγέννησης καὶ τῆς καταλλαγῆς. Τὸ τραγικὸ δειλινὸ τῆς πτώσης, τὸ διαδέχεται τὸ χαρούµενο πρωινὸ τῆς Ἀνάστασης. Ὁ θρῆνος τῆς Εὔας, σκεπάστηκε ἀπ’ τὴ χαρὰ τῶν Μυροφόρων.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ, µαζὶ µὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριο συνανίσταται πλέον ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα, «γένος ἀνθρώπινον ἀφθαρσίαν ἐνδέδυται». Αὐτὴ τὴ νέα προοπτικὴ τοῦ ἀνθρώπου οἱ Πατέρες µας τὴν ὀνοµάζουν «µέγα χάρισµα, εὐτυχία πλουσιωτάτη, ἀγαθὸ ἀγαθῶν καὶ εὐεργεσία εὐεργεσιῶν». Ἂς µὴ χάσουµε λοιπὸν αὐτὴ τὴν εὐκαιρία. Τὸ κενὸ µνηµεῖο ποὺ συνάντησαν οἱ Μυροφόρες εἶναι ἡ ἀρχὴ µίας νεᾶς ζωῆς, µιᾶς ἄλλης πορείας, πού µᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ ζήσουµε. «Ἰδοὺ ἐγὼ ζῶ καὶ ὑµεῖς ζήσεσθαι» µᾶς λέγει. Ἂς ζήσουµε λοιπὸν αὐτὴ τὴ χαρὰ τῆς Ἀνάστασης καὶ µαζὶ µὲ τὶς Μυροφόρες ἂς διασαλπίσουµε παντοῦ «Δόξα τῇ Ἁγίᾳ Ἀναστάσει σου Κύριε».



 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή


Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης