Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Οὐδεὶς βρῆκε προσευχὴ χωρὶς προσοχὴ καὶ νήψη
Συγγραφέας: Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής
Κατηγορία: Ἐκκλησιαστικό Ἦθος
Θέμα: Προσευχή, Χάρη Θεοῦ, Ἄσκηση, Κατάκριση, Θλίψη, Βία, Νῆψις, Προσευχὴ νοερά
Πηγή/Έκδοση:Ἔκφρασις Μοναχικῆς Ἐμπειρίας, ἔκδ, Ἱ.Μ.Φιλοθέου, Ἅγ. Ὄρος
Χρ.Έκδοσης:2011
Ἐννόημα
! Λοιπὸν βιάσου. Λέγε διαρκῶς τὴν εὐχή. Νὰ μὴ σταματᾶ καθόλου τὸ στόμα. Ἔτσι θὰ τὴν συνηθίσεις μέσα σου καὶ κατόπιν θὰ τὴν παραλάβει ὁ νοῦς. Μὴ ξεθαρρεύεις στοὺς λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακὸς καὶ μολύνεσαι.
 
! «Εὐχή, βία φύσεως διηνεκής», καὶ θὰ δεῖς πόση Χάρη θὰ λάβεις.
 
! Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, παιδί μου, εἶναι θλίψη, διότι εἶναι στὴν ἐξορία. Μὴ ζητεῖς τελεία ἀνάπαυση. Ὁ Χριστὸς μας σήκωσε τὸ σταυρό, καὶ μεῖς θὰ σηκώσουμε. Ὅλες τὶς θλίψεις ἐὰν τὶς ἀπομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρὰ Κυρίου. Γι’ αὐτὸ μᾶς ἀφήνει ὁ Κύριος νὰ πειραζόμαστε, γιὰ νὰ δοκιμάζει τὸ ζῆλο καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχουμε πρὸς αὐτόν. Γι’ αὐτὸ χρειάζεται ὑπομονή. Χωρὶς ὑπομονὴ δὲν γίνεται ὁ ἄνθρωπος πρακτικός, δὲν μαθαίνει τὰ πνευματικά, δὲν φθάνει σὲ μέτρα ἀρετῆς καὶ τελειώσεως.
 
! Πρόσεχε νὰ μὴν κατακρίνεις. Διότι ἀπὸ αὐτὸ παραχωρεῖ ὁ Θεὸς καὶ φεύγει ἡ Χάρη καὶ σὲ ἀφήνει ὁ Κύριος νὰ πέφτεις, νὰ ταπεινώνεσαι, νὰ βλέπεις τὰ δικά σου σφάλματα. Ἀλλ’ ὅταν ὑποχωρεῖ ἡ Χάρη γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ ὁ ἄνθρωπος, τότε γίνονται ὅλα σαρκικὰ καὶ πέφτει ἡ ψυχή. Σὺ ὅμως τότε μὴ χάνεις τὴν προθυμία σου, ἄλλα φώναζε διαρκῶς τὴν εὐχὴ μὲ βία, μὲ τὸ ζόρι, μὲ πόνο πολύ. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Καὶ πάλι καὶ πολλὲς φορές, τὸ ἴδιο συνεχῶς. Καὶ σὰν νὰ ἀτενίζεις νοερὰ τὸν Χριστὸ νὰ τοῦ λέγεις· «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ὁ Θεός μου». Καὶ ὑπομένοντας, πάλι θὰ ἔλθει ἡ Χάρη, πάλι ἡ χαρά. Ὅμως καὶ πάλι ὁ πειρασμὸς καὶ ἡ λύπη, ἡ ταραχὴ καὶ τὰ νεῦρα. Ἀλλὰ καὶ πάλιν ἀγώνας, νίκη, εὐχαριστία. Καὶ αὐτὸ γίνεται μέχρις ὅτου σιγὰ-σιγὰ καθαρίζεσαι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ γίνεσαι πνευματικός…
 
! Ἡ ἄσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει ἀγώνα καὶ κόπο πολύ. Θέλει νὰ φωνάζεις μέρα καὶ νύκτα στὸν Χριστό. Θέλει ὑπομονὴ σὲ ὅλους τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς θλίψεις. Θέλει νὰ πνίξεις θυμὸ καὶ ἐπιθυμία.
 
! Θὰ κουρασθεῖς πολύ, μέχρι νὰ καταλάβεις ὅτι προσευχὴ χωρὶς προσοχὴ καὶ νήψη εἶναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρὶς πληρωμή. Πρέπει σὲ ὅλες τὶς αἰσθήσεις μέσα ἔξω νὰ βάλεις ἄγρυπνο φύλακα τὴν προσοχὴ διότι χωρὶς αὐτὴν ὁ νοῦς καὶ οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς διαχέονται στὰ μάταια καὶ συνήθη, σὰν τὸ ἄχρηστο νερὸ ποὺ τρέχει στοὺς δρόμους. Ποτὲ κανένας δὲν βρῆκε προσευχὴ χωρὶς προσοχὴ καὶ νήψη. Κανένας ποτὲ δὲν ἀξιώθηκε νὰ ἀνεβεῖ πρὸς τὰ ἄνω χωρὶς πρῶτα νὰ καταφρονήσει τὰ κάτω.
 
Οὐδεὶς βρῆκε προσευχὴ χωρὶς προσοχὴ καὶ νήψη
Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής


Λοιπὸν βιάσου. Λέγε διαρκῶς τὴν εὐχή. Νὰ μὴ σταματᾶ καθόλου τὸ στόμα. Ἔτσι θὰ τὴν συνηθίσεις μέσα σου καὶ κατόπιν θὰ τὴν παραλάβει ὁ νοῦς. Μὴ ξεθαρρεύεις στοὺς λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακὸς καὶ μολύνεσαι.

«Εὐχή, βία φύσεως διηνεκής», καὶ θὰ δεῖς πόση Χάρη θὰ λάβεις.

Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, παιδί μου, εἶναι θλίψη, διότι εἶναι στὴν ἐξορία. Μὴ ζητεῖς τελεία ἀνάπαυση. Ὁ Χριστὸς μας σήκωσε τὸ σταυρό, καὶ μεῖς θὰ σηκώσουμε. Ὅλες τὶς θλίψεις ἐὰν τὶς ἀπομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρὰ Κυρίου. Γι’ αὐτὸ μᾶς ἀφήνει ὁ Κύριος νὰ πειραζόμαστε, γιὰ νὰ δοκιμάζει τὸ ζῆλο καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχουμε πρὸς αὐτόν. Γι’ αὐτὸ χρειάζεται ὑπομονή. Χωρὶς ὑπομονὴ δὲν γίνεται ὁ ἄνθρωπος πρακτικός, δὲν μαθαίνει τὰ πνευματικά, δὲν φθάνει σὲ μέτρα ἀρετῆς καὶ τελειώσεως.

Ἀγάπα τὸν Ἰησοῦ καὶ λέγε ἀδιάλειπτα τὴν εὐχὴ καὶ αὐτὴ θὰ σὲ φωτίζει στὸ δρόμο του.

Πρόσεχε νὰ μὴν κατακρίνεις. Διότι ἀπὸ αὐτὸ παραχωρεῖ ὁ Θεὸς καὶ φεύγει ἡ Χάρη καὶ σὲ ἀφήνει ὁ Κύριος νὰ πέφτεις, νὰ ταπεινώνεσαι, νὰ βλέπεις τὰ δικά σου σφάλματα. Ἀλλ’ ὅταν ὑποχωρεῖ ἡ Χάρη γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ ὁ ἄνθρωπος, τότε γίνονται ὅλα σαρκικὰ καὶ πέφτει ἡ ψυχή. Σὺ ὅμως τότε μὴ χάνεις τὴν προθυμία σου, ἄλλα φώναζε διαρκῶς τὴν εὐχὴ μὲ βία, μὲ τὸ ζόρι, μὲ πόνο πολύ. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Καὶ πάλι καὶ πολλὲς φορές, τὸ ἴδιο συνεχῶς. Καὶ σὰν νὰ ἀτενίζεις νοερὰ τὸν Χριστὸ νὰ τοῦ λέγεις· «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ὁ Θεός μου». Καὶ ὑπομένοντας, πάλι θὰ ἔλθει ἡ Χάρη, πάλι ἡ χαρά. Ὅμως καὶ πάλι ὁ πειρασμὸς καὶ ἡ λύπη, ἡ ταραχὴ καὶ τὰ νεῦρα. Ἀλλὰ καὶ πάλιν ἀγώνας, νίκη, εὐχαριστία. Καὶ αὐτὸ γίνεται μέχρις ὅτου σιγὰ-σιγὰ καθαρίζεσαι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ γίνεσαι πνευματικός…

Ἡ ἄσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει ἀγώνα καὶ κόπο πολύ. Θέλει νὰ φωνάζεις μέρα καὶ νύκτα στὸν Χριστό. Θέλει ὑπομονὴ σὲ ὅλους τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς θλίψεις. Θέλει νὰ πνίξεις θυμὸ καὶ ἐπιθυμία.

Θὰ κουρασθεῖς πολύ, μέχρι νὰ καταλάβεις ὅτι προσευχὴ χωρὶς προσοχὴ καὶ νήψη εἶναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρὶς πληρωμή. Πρέπει σὲ ὅλες τὶς αἰσθήσεις μέσα ἔξω νὰ βάλεις ἄγρυπνο φύλακα τὴν προσοχὴ διότι χωρὶς αὐτὴν ὁ νοῦς καὶ οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς διαχέονται στὰ μάταια καὶ συνήθη, σὰν τὸ ἄχρηστο νερὸ ποὺ τρέχει στοὺς δρόμους. Ποτὲ κανένας δὲν βρῆκε προσευχὴ χωρὶς προσοχὴ καὶ νήψη. Κανένας ποτὲ δὲν ἀξιώθηκε νὰ ἀνεβεῖ πρὸς τὰ ἄνω χωρὶς πρῶτα νὰ καταφρονήσει τὰ κάτω.


 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.